Μποϋκοτάζ στους …πονηρούς

Σε όλο τον «πολιτισμένο» κόσμο, ότι ανεβαίνει, κάποια στιγμή κατεβαίνει… Αυτός είναι ένας κανόνας που βρίσκει …φωτεινή εξαίρεση και επιβεβαιώνεται στην Ελλάδα όπου, ως γνωστόν «ότι ανεβαίνει, δεν κατεβαίνει…»

Δράττομαι της χαρμόσυνης είδησης της σημαντικής πτώσης των διεθνών τιμών του πετρελαίου, πτώση η οποία ξεκίνησε στις 12 Ιουλίου. Δηλαδή όπου να΄ναι κλείνει ένας μήνας…

Και ενώ η χρηματιστηριακή τιμή του «μαύρου χρυσού» έχει κάνει ήδη «βουτιά» της τάξης του 20%, στην Ελλάδα ακόμη συζητάμε και αναζητούμε τους λόγους που η τιμή στο πρατήριο, είτε δεν έχει υποχωρήσει καθόλου, είτε έχει κατέβει δυο – τρία λεπτά, έτσι, για τα μάτια του κόσμου, η αν προτιμάτε για «ξεκάρφωμα»…

Όχι. Δεν θα παρασυρθώ ξανά στην διαδικασία να αναζητήσω ποιος ευθύνεται για αυτήν την κατάσταση. Θα ήθελα όμως παραστατικά να την παρουσιάσω. Όταν το αργό πετρέλαιο είχε τιμή 100 μονάδες, η τιμή στο Ελληνικό πρατήριο ήταν 100 μονάδες. Όταν η διεθνής τιμή ανέβηκε στις 200 μονάδες, η τιμή του καταναλωτή ανέβηκε σχεδόν ταυτόχρονα στις 200 μονάδες. Πλέον η τιμή του αργού έχει υποχωρήσει πάλι στις 100 μονάδες, αλλά στην Ελλάδα η αμόλυβδη έχει υποχωρήσει 15 με 20 μονάδες…

Δεν τρέφω καμία αυταπάτη, ούτε είμαι ονειροπόλος… Ξέρω ότι κάποιοι χρησιμοποίησαν ως άλλοθι την άνοδο των διεθνών τιμών για να κερδοσκοπήσουν. Τώρα που δεν έχουν αυτό το άλλοθι, πάλι κερδοσκοπούν. Κανείς δεν τους ελέγχει και κανείς δεν τους πειράζει…

Την περασμένη Δευτέρα το Υπουργείο Ανάπτυξης, έδωσε στην δημοσιότητα – όπως κάνει τακτικά – στατιστικά στοιχεία για τις τιμές που πωλούν τα πρατήρια ανά νομό, καθώς και ονομαστικά, τα τρία πιο φθηνά πρατήρια στην κάθε περιοχή.

Με λύπη και αγανάκτηση, άκουσα συνδικαλιστή βενζινοπώλη του Ρεθύμνου να …κατακεραυνώνει το υπουργείο επειδή δημοσιοποίησε τα πρατήρια που πωλούν πιο φθηνά την αμόλυβδη… Του …χάλασε μάλλον την «συνταγή».

Είναι λογικό αυτό να μην αρέσει σε ορισμένους, οι οποίοι βρήκαν τώρα τη χρυσή τους ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν, εκμεταλλευόμενοι – και αυτοί, όπως όλοι άλλωστε – τον ταλαίπωρο και ανήμπορο να αντιδράσει – καταναλωτή…

Μακάρι οι τιμοληψίες του υπουργείου να γινόταν σε καθημερινή βάση, να δημοσιοποιούνταν τα πιο φθηνά πρατήρια σε κάθε πόλη και οι καταναλωτές να μπορούσαν να …προσανατολιστούν ευκολότερα. Ήθελα τότε να δω αυτούς τους «νταήδες» της αγοράς, αν θα συνέχιζαν να πουλούν το λίτρο 1,33 όταν ο καταναλωτής γνωρίζει ότι λίγες εκατοντάδες μέτρα παρακάτω θα βρει την βενζίνη με 1,26…

Το σίγουρο είναι ένα: Κανείς δεν πρέπει σήμερα στα Χανιά, να επιλέγει πρατήριο, που πουλά την αμόλυβδη πάνω από 1,290 το λίτρο. Γύρω από την πόλη, υπάρχουν αρκετά πρατήρια με τιμή χαμηλότερη.

Το θέμα δεν είναι να εξοικονομήσουμε μερικά λεπτά του ευρώ. Το θέμα είναι να δώσουμε στους «έξυπνους» να καταλάβουν ότι η εποχή του «κουτόχορτου» έχει πλέον περάσει. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να μας κοροϊδεύουν κάποιοι και εμείς να τους πληρώνουμε και να τους λέμε και ευχαριστώ από πάνω…

Ας τους αφήσουμε να πορευτούν μόνοι τους το δρόμο που διάλεξαν. Άλλωστε, όπως στρώνει κανείς, κοιμάται…

Δύο μέτρα και δύο σταθμά…

Προσπαθώ να μπω στο μυαλό του προέδρου του ΤΕΕ Δυτικής Κρήτης, προκειμένου να …καταλάβω πως σκέπτεται την ανάπτυξη του τόπου, αλλά δεν τα καταφέρνω… Προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τις απόψεις του για τα σημαντικά ζητήματα υποδομών, που απασχολούν την τοπική κοινωνία, αλλά είναι όλα τόσο μπερδεμένα…

Ο κ. Πιταριδάκης, λοιπόν, μετά την παρέμβασή του για τη λιμνοδεξαμενή του Ομαλού, πραγματοποίησε χθες νέα παρέμβαση, αυτή τη φορά για το εξίσου σημαντικό έργο του βιολογικού καθαρισμού της Παλαιόχωρας…

Και ενώ στην πρώτη περίπτωση (του Ομαλού), πρότεινε την αλλαγή της χωροθέτησης του έργου, σε μια περίοδο όπου όλες οι διαδικασίες έχουν ολοκληρωθεί και ο εργολάβος ετοιμάζεται να ξεκινήσει, ήρθε τώρα και ζητά συνεννόηση και νηφαλιότητα από τους τοπικούς φορείς της Παλαιόχωρας, κρούοντάς τους τον κώδωνα του κινδύνου, για ματαίωση του έργου, στην περίπτωση που χρειαστεί να αλλάξει ο αρχικός σχεδιασμός και η εγκατάσταση επεξεργασίας των λυμάτων, χωροθετηθεί αλλού…

Φυσικά, στην περίπτωση της Παλαιόχωρας, ο πρόεδρος του ΤΕΕ έχει απόλυτο δίκιο. Όταν έχει δρομολογηθεί ένα έργο και έχουν ολοκληρωθεί οι τόσες χρονοβόρες διαδικασίες, ακόμη και ένα βήμα πίσω, σημαίνει πρακτικά ματαίωση του έργου, καθώς όλες οι διαδικασίες πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή.

Δεν μπορώ όμως παρά να παρατηρήσω ότι ο κ. Πιταριδάκης, φάσκει και αντιφάσκει. Ακριβώς το αντίθετο, από αυτό που επισημαίνει με την παρέμβασή του για το βιολογικό της Παλαιόχωρας, πρότεινε να γίνει με τη λιμνοδεξαμενή του Ομαλού… Θυμίζω ότι είχε ταχθεί υπέρ της εξεύρεσης νέου χώρου για την κατασκευή της λιμνοδεξαμενής και των συνοδών έργων, όταν το έργο έχει εισέλθει στην τελική ευθεία της υλοποίησής του…

Δηλαδή, για τη λιμνοδεξαμενή του Ομαλού, δεν ισχύουν τα όσα υποστήριξε για την Παλαιόχωρα; Οι διαδικασίες, που θα πρέπει να ξεκινήσουν εξ΄αρχής, θα είναι λιγότερο χρονοβόρες; Μια υποχώρηση, αυτή την στιγμή, δεν σημαίνει πρακτικά ματαίωση του έργου; Μήπως τελικά, ισχύουν για τον κ. Πιταριδάκη, δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Εντωμεταξύ, με πολύ χαρά άκουσα ότι ο δήμος Χανίων, πρόκειται να προβεί στην ανάπλαση της πλατείας Νέων Καταστημάτων. Πράγματι, η «γωνιά» αυτή της πόλης των Χανίων, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν ισχυρότατο πόλο έλξης τόσο για τους κατοίκους, όσο και για τους επισκέπτες….

Δεν ξέρω όμως ποια είναι η άποψη της αρχαιολογίας επί του θέματος… Είμαι βέβαια σίγουρος ότι τα στελέχη της υπηρεσίας θα περιμένουν στη …γωνία τρίβοντας τα χέρια τους, αφού είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι κάτω από την πλατεία κρύβεται ένα σημαντικό τμήμα της αρχαίας Κυδωνίας.

Εκτός και αν ο δήμος δεν τους …κάνει το χατίρι και πραγματοποιήσει «επιφανειακή» ανάπλαση του χώρου. Γιατί αν χρειαστεί να σκάψει ο εργολάβος, έστω και ένα μέτρο κάτω από την επιφάνεια, τότε ζήσε Μάη μου…

Τώρα που βρήκαμε παπά…

«Τώρα που βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντε – έξι…». Τη λαϊκή αυτή ρήση, φαίνεται ότι ακολούθησαν πιστά οι «αγροτοπατέρες» του νομού Χανίων (και κάποιοι του Ρεθύμνου!), οι οποίοι περίμεναν με αγωνία τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης για να του θέσουν τα προβλήματά τους, αλλά έμειναν στο …περίμενε.

Οργισμένες αντιδράσεις, καταγγελτικός λόγος και προσπάθεια μηδενισμού της παρουσίας του υπουργού στα Χανιά, η ατζέντα του οποίου περιελάμβανε συγκεκριμένες επαφές, με συγκεκριμένους ανθρώπους και με συγκεκριμένα θέματα…

Άλλωστε το πρόγραμμα ήταν γνωστό. Ο υπουργός θα ερχόταν στα Χανιά για να εγκαινιάσει την έκθεση «Αγροτικός Αύγουστος», όπως κάνουν οι υπουργοί, αρμόδιοι με τα αγροτικά θέματα, από της συστάσεως του θεσμού. Στο περιθώριο των εγκαινίων θα γίνονταν και σύσκεψη στη Νομαρχία για την προώθηση του προγράμματος «Αλέξανδρος Μπαλτατζής».

Το πρόγραμμα δεν ανέφερε πουθενά για συνάντηση του υπουργού με συνδικαλιστικούς εκπροσώπους των αγροτών. Όμως οι τελευταίοι, θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να «τρυπώσουν» και να δουν τον Αλέξανδρο Κοντό, κάτι που δεν κατάφεραν, γεγονός που οδήγησε στο …ξεσπάθωμα τους…

Και καλά. Οι Χανιώτες αγροτοσυνδικαλιστές, αντιλαμβάνομαι ότι έχουν ένα λόγο να προσπαθούν να δουν τον υπουργό τους, όταν αυτός βρίσκεται στον τόπο τους. Τι δουλειά είχε όμως ο Ρεθυμνιώτης συνδικαλιστής να διαμαρτύρεται γιατί ο υπουργός δεν πήγε στο Ρέθυμνο για να ακούσει τα δικά τους προβλήματα; Πάλι καλά που δεν βγήκαν και από το Λασίθι να φωνάζουν…

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου είναι πολλά, χρονίζοντα και πιεστικά, ως προς την επίλυσή τους. Όλοι επίσης γνωρίζουμε ότι για να καταφέρεις να δεις έναν υπουργό, όταν μάλιστα αυτός διατηρεί ένα τόσο ευαίσθητο χαρτοφυλάκιο, δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Κανείς δεν υποβαθμίζει την οξύτητα και την σημασία που έχουν τα θέματα που πρέπει να τεθούν στον υπουργό προς δρομολόγηση…

Όμως, κάθε πράγμα στον καιρό του… Ο Αλέξανδρος Κοντός, ήρθε στα Χανιά και μίλησε για το πρόγραμμα «Μπαλτατζής», η υλοποίηση του οποίου θα παράσχει έναν σημαντικό αναπτυξιακό «αέρα» στην ύπαιθρο των Χανίων.

Απ΄όλους αυτούς που βγήκαν την επόμενη μέρα και διαμαρτυρήθηκαν, δεν άκουσα λέξη για αυτό… Δηλαδή, γιατί πρέπει πάντα να βλέπουμε – και να δείχνουμε – την αρνητική πλευρά των πραγμάτων;

Η τακτική του να βάζεις στο ίδιο «τσουβάλι» όλα σου τα προβλήματα και να περιμένεις να επιλυθούν ταυτόχρονα, έχει αποδειχθεί ότι είναι λανθασμένη. Ποτέ κανείς δεν κέρδισε τίποτε, προσπαθώντας να πιάσει με ένα σμπάρο …30 τρυγόνια, ιδιαίτερα όταν τα τρυγόνια αυτά είναι τόσο…βαριά.

Γύρω γύρω όλοι και στη μέση οι …τουρίστες

Είναι πραγματικά, πολύ «ενδιαφέρουσα» η ιδιότυπη …κόντρα που ξέσπασε ανάμεσα στους οδηγούς των τουριστικών λεωφορείων και στους ξενοδόχους των Χανίων. Αφορμή στάθηκε ένα ατυχές περιστατικό τραυματισμού ενός οδηγού λεωφορείου από διερχόμενο αυτοκίνητο, την ώρα που ξεφόρτωνε αποσκευές τουριστών…

Ο σύλλογος των οδηγών λοιπόν, αποφάσισε στο εξής, να «ξεφορτώνουν» τους τουρίστες – επιβάτες τους στην είσοδο της Αγίας Μαρίνας και στην έξοδο του Πλατανιά, εκτός και αν το ξενοδοχείο όπου πρόκειται να καταλύσουν οι τουρίστες, διαθέτει χώρο στάθμευσης…

Σε όλους μας έχει τύχει να μποτιλιαριστούμε σε μια ουρά, εξαιτίας ενός τουριστικού λεωφορείου, το οποίο αποβιβάζει επιβάτες και ξεφορτώνει αποσκευές, έχοντας καταλάβει όλο το πλάτος του ρεύματος κυκλοφορίας.

Επιπλέον, όσα ξενοδοχεία βρίσκονται στην αντίθετη πλευρά του δρόμου, οι οδηγοί, αντί να κάνουν αναστροφή και να σταθμεύσουν «ορθόδοξα», περνούν απέναντι και κατεβάζουν τους επιβάτες και τις αποσκευές τους από την πλευρά της κυκλοφορίας. Αυτή είναι μια πρακτική, η οποία αν και είναι παράνομη, επαναλαμβάνεται κατ΄εξακολούθηση, με την ανοχή μάλιστα της – ανύπαρκτης – Τροχαίας…

Είναι γεγονός ότι τα περισσότερα από τα δεκάδες ξενοδοχεία ή ενοικιαζόμενα δωμάτια που λειτουργούν επί της Παλαιάς Εθνικής οδού, στις περιοχές του Πλατανιά και της Αγίας Μαρίνας, δεν διαθέτουν χώρο στάθμευσης. Οι ίδιοι οι πελάτες τους σταθμεύουν τα ΙΧ τους μπροστά, στο πεζοδρόμιο, με συνέπεια το λεωφορείο να υποχρεώνεται – συνήθως – να παρκάρει «διπλοσειρά» για να αποβιβάσει τους επιβάτες του.

Το πρόβλημα, με τις διαστάσεις που έχει λάβει πρόσφατα, πηγάζει ακριβώς από αυτό τον παράγοντα. Και φυσικά, επειδή ζούμε στην Ελλάδα, όπου κανείς δεν έχει ευθύνη για τίποτε, το κάθε ένα από τα εμπλεκόμενα μέρη, προσπαθεί να ρίξει το φταίξιμο για την κατάσταση στους υπόλοιπους…

Οι οδηγοί στους ξενοδόχους που δεν έχουν χώρο στάθμευσης, οι ξενοδόχοι στο δήμο που δεν έκανε εσοχές στα πεζοδρόμια, ο δήμος στους οδηγούς που παρκάρουν όπου θέλουν… Ένας φαύλος κύκλος αποποίησης ευθυνών δηλαδή, ο οποίος, εννοείται, ότι δεν οδηγεί πουθενά και δεν βοηθά καθόλου στην εξεύρεση λύσης…

Γιατί μη μου πείτε ότι λύση είναι να αφήνονται οι τουρίστες χιλιόμετρα μακριά από το ξενοδοχείο τους, με τα «μπαγκάζια» στο χέρι και ας πάνε να κουρεύονται… Σε τελευταία ανάλυση, αυτοί είναι και οι μόνοι που δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτό το «μπάχαλο»…

Δηλαδή, επειδή εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα μας, έχουμε μάθει να διεκδικούμε τα δίκαια και τα άδικά μας σε βάρος άλλων πολιτών, σημαίνει ότι έχουν την ίδια νοοτροπία και οι τουρίστες;

Οι οδηγοί των λεωφορείων, μπορεί να έχουν εν μέρει δίκιο, όμως το μέσον που επέλεξαν για να «πιέσουν» τις καταστάσεις, δεν είναι σωστό. Άλλωστε ας μην τους διαφεύγει ότι αυτοί που «πληρώνουν» το… μάρμαρο είναι οι πελάτες τους, χωρίς τους οποίους αυτοί (οι οδηγοί) θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά…

Βεβαίως, σημαντικό μερίδιο ευθύνης φέρουν και οι ίδιοι οι ξενοδόχοι. Μπορεί πολλά κτίρια να κατασκευάσθηκαν προ τριακονταετίας – όπως υποστήριξε ως δικαιολογία ο πρόεδρος των ξενοδόχων – όπου ο καθένας έχτιζε όπου ήθελε, όμως τα περισσότερα ξενοδοχεία, πραγματοποίησαν στο μεταξύ εργασίες ανακαίνισης…

Όμως, το χώρο που θα μπορούσε να διατεθεί για στάθμευση, τον έκαναν παρτέρια…

Καταλήγοντας, θεωρώ ότι η τοπική αυτοδιοίκηση έχει τη μικρότερη ευθύνη. Ο δρόμος προϋπήρξε των ξενοδοχείων. Όταν οι ιδιοκτήτες τους τα έχτιζαν, εκμεταλλεύθηκαν και το τελευταίο διαθέσιμο τετραγωνικό εκατοστό. Ας προνούσαν τότε…

Εσοχές σε πεζοδρόμια έγιναν όπου ήταν δυνατόν. Ούτως ή άλλως στο μεγαλύτερο μήκος του «επίμαχου» δρόμου, το πεζοδρόμιο φτάνει οριακά σε πλάτος για ένα καροτσάκι. Εκεί που να γίνουν εσοχές; Εκτός και αν κάποιοι «ονειρεύονται» να …φάνε λίγο από το δρόμο…

Οι ξενοδόχοι χρεώνουν όσο θέλουν…

Έγραφα προ ημερών, για την τεράστια διαφορά στην τιμή που χρεώνουν οι ξενοδόχοι τους Έλληνες και τους ξένους επισκέπτες. Όλοι γνωρίζουμε ότι για να μείνει ένας Έλληνας σε ένα καλό ξενοδοχείο θα πρέπει να «ακουμπήσει» τουλάχιστον 120 ευρώ τη μέρα, την ώρα που ένας αλλοδαπός για το ίδιο διάστημα, στο ίδιο δωμάτιο και με τις ίδιες παροχές δεν θα πληρώσει περισσότερα από 30 ευρώ…

Αυτό που δεν ήξερα (που ζούσα τόσο καιρό…) και το διαπίστωσα πρόσφατα, είναι ότι οι τιμές αλλάζουν καθημερινά, ανάλογα με το ποιος υπάλληλος είναι στο τμήμα κρατήσεων, τις εκάστοτε διαθέσεις του, αλλά και τις …οδηγίες του «αφεντικού»…

Φίλος καλός, που πρόκειται να ταξιδέψει το επόμενο διάστημα σε πόλη της Θεσσαλίας και στην Αθήνα, έκανε έρευνα αγοράς πριν από 15 περίπου ημέρες, προκειμένου να πάρει τιμές από διάφορα ξενοδοχεία, να συγκρίνει, να …ζυγίσει και στο τέλος να αποφασίσει…

Αφού λοιπόν κατέληξε που θα «επενδύσει» τα χρήματά του, τηλεφώνησε στα δύο ξενοδοχεία που επέλεξε, για να κάνει τις κρατήσεις. Στο μεν ξενοδοχείο της Θεσσαλικής πόλης, από 130 ευρώ που του είχαν πει την πρώτη φορά, (από μόνοι τους και χωρίς …παζάρια), η τιμή ανέβηκε στα 135… Και βέβαια στην εύλογη απορία του Χανιώτη «επενδυτή» γιατί η τιμή άλλαξε, η απάντηση ήταν: «Δεν θα τα χαλάσουμε για πέντε ευρώ»…

Στο δε ξενοδοχείο της Αθήνας, η τιμή που είχε δοθεί στο πρώτο στάδιο της έρευνας (επίσης χωρίς …παζάρι), από μια ευγενέστατη υπάλληλο του τμήματος κρατήσεων, ήταν 140 ευρώ. Όταν όμως ο φίλος πήρε για να κάνει την κράτηση, ένας άνδρας υπάλληλος του τμήματος κρατήσεων του ανακοίνωσε τιμή 165 ευρώ!

Ακολούθησε ο σχετικός διάλογος, με τον υπάλληλο του ξενοδοχείου να μην «υποχωρεί» κάτω από τα 150 ευρώ την ημέρα, για να …υποκύψει λίγο αργότερα, όταν ο ενδιαφερόμενος άρχισε να δυσανασχετεί και να εκδηλώνει την πρόθεσή του να διαλέξει τελικά άλλο, πιο «τίμιο» ξενοδοχείο…

Όλα αυτά, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα την πολιτικής που ακολουθούν οι περισσότεροι ξενοδόχοι (μηδέ των Χανίωτων εξαιρουμένων), οι οποίοι δίνουν τιμές στους Έλληνες πελάτες τους, ανάλογα με το πώς θα ακούσουν τη φωνή τους, αν φορούν σορτσάκι – σαγιονάρα ή κοστούμι, αν οδηγούν Mercedes ή Hyundai…

Για άλλη μια χρονιά, παρατηρώ τη γνωστή και επαναλαμβανόμενη γκρίνια από μέρους των ξενοδόχων, περί μείωσης των αφίξεων, μείωσης των διανυκτερεύσεων, σημαντικής πτώσης του τζίρου κλπ. Αυτό που δεν άκουσα είναι μια απάντηση και μια πειστική εξήγηση σε όλους εμάς που πληρώνουμε για …χρυσάφι ένα δωμάτιο το οποίο ο αλλοδαπός το απολαμβάνει στο ένα τέταρτο – τουλάχιστον – της δικής μας τιμής.

Γνωρίζω τα περί συμφωνιών με τους ξένους ταξιδιωτικούς πράκτορες και μπορώ να δικαιολογήσω μια διαφορά τιμής, αλλά σε λογικά πλαίσια. Εδώ φθάσαμε να πληρώνει ο Έλληνας για μια βραδιά, όσα πληρώνει ο Γερμανός και ο Νορβηγός για έξι νύχτες…

Με απλά λόγια, όσα θα χρειαστεί να δαπανήσει μια τετραμελής οικογένεια Ελλήνων για μια εβδομάδα στα Χανιά, φθάνουν και περισσεύουν για να περάσει διπλάσιες ημέρες σε μια Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, ή μια εβδομάδα σε ένα εξωτικό θέρετρο… Γιαυτό λοιπόν οι κύριοι ξενοδόχοι, αντί να γκρινιάζουν και να κλαίγονται κάθε καλοκαίρι, καλά θα κάνουν να προσέξουν λίγο περισσότερο τον Έλληνα.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, ο Έλληνας πάντα θα ταξιδεύει στην Ελλάδα και ας πληρώνει περισσότερα. Τον ξένο όμως, δεν ξέρουμε αν θα τον έχουμε και αύριο… Και θα κλείσω με την σοφή λαϊκή ρήση, που θεωρώ ότι ταιριάζει με την περίπτωση: «Αν δεν παινέψουμε το σπίτι μας, θα πέσει να μας πλακώσει»…