Η Κρήτη ξαναζεί, ότι ήθελε να ξεχάσει…

Για άλλη μια φορά, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Σε αυτό το παράλογο έργο, με υπόθεση το θανατηφόρο «κλεφτοπόλεμο» ανάμεσα στους «καλούς» και τους «κακούς». Ανάμεσα στους «καλούς» αστυνομικούς και στους «κακούς» εμπόρους ναρκωτικών, οι οποίοι – όπως αποδεικνύεται εκ των συνεπειών – είναι ισχυροί, αδίστακτοι και πολύ επικίνδυνοι.

Μέχρι χθες μιλούσαμε μόνο για τον Στάθη Λαζαρίδη, τον ειδικό φρουρό που τραυματίσθηκε όταν οι αστυνομικοί «τόλμησαν» να ερευνήσουν για χασισοφυτείες και όπλα στα Ζωνιανά.

Από χθες «δίπλα» στον Στάθη, νοσηλεύεται ακόμη ένας αστυνομικός, που τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι – στο σημείο που δεν καλυπτόταν από το αλεξίσφαιρο γιλέκο – από σφαίρα χασισοκαλλιεργητή, στο Ηράκλειο.

Και τα δύο αυτά περιστατικά, είναι σχεδόν πανομοιότυπα… Εύστοχα θα σκεφτεί κανείς ότι, ή πρόκειται για τους ίδιους δράστες, ή κάποιοι «ζήλεψαν» τον τρόπο και τη μέθοδο των δραστών στα Ζωνιανά…

Η αίσθηση που μένει σε όλους μας, μετά από το νέο αιματηρό περιστατικό στις Μαλάδες, δεν είναι άλλη από την αβεβαιότητα και την ενίσχυση του αισθήματος ανασφάλειας που βιώνουμε τους τελευταίους μήνες…

Οι έμποροι και οι καλλιεργητές ναρκωτικών, φαίνεται ότι δεν μπορούν να ελεγχθούν αποτελεσματικά. Κάθε μέρα που περνά, καθίστανται πιο ισχυροί, πιο επικίνδυνοι, πιο αδίστακτοι…

Μετά το επεισόδιο των Ζωνιανών και για διάστημα περίπου δύο μηνών, είχαν πραγματοποιηθεί δεκάδες επιχειρήσεις σε όλη την Κρήτη. Μας είπαν ότι συνελλήφθησαν αρκετά άτομα, ότι κατασχέθηκαν μεγάλες ποσότητες όπλων και ναρκωτικών κλπ. Από ΄κει και πέρα τι; Ποια είναι η τύχη των συλληφθέντων; Που βρίσκονται σήμερα; Ελάχιστοι γνωρίζουν…

Ως λαός έχουμε πολλά προτερήματα, αλλά και πολλά μειονεκτήματα. Ένα από αυτά είναι ότι έχουμε «επιλεκτική μνήμη». Ασχοληθήκαμε με τα Ζωνιανά όσο δεν είχαμε με κάτι άλλο να ασχοληθούμε. Όταν αυτό το «άλλο» βρέθηκε, τα Ζωνιανά και ο συμβολισμός τους πέρασαν σε δεύτερη μοίρα…

Βέβαια εκείνη την περίοδο – αν θυμάμαι καλά – ήταν στην επικαιρότητα το θέμα της ηγεσίας του ΠαΣοΚ, το οποίο επισκιάσθηκε από τον τραυματισμό του Στάθη… Σήμερα δεν ξέρω αν το νέο περιστατικό, είναι ικανό να επισκιάσει την υπόθεση Siemens…

Αν δεν το καταφέρει, πολύ φοβάμαι ότι το …αστυνομικό αίμα που χύθηκε προχθές στις Μαλάδες, όχι μόνο δεν θα είναι το τελευταίο, αλλά πριν …στεγνώσει, θα χυθεί κι άλλο…

Προσωπικά, οι καινούργιες δηλώσεις της πολιτικής και της φυσικής ηγεσίας της αστυνομίας, δεν με πείθουν. Οι «επιχειρήσεις» που θα σχεδιαστούν και οι ενέργειες που θα αναληφθούν, με αφήνουν αδιάφορο. Είναι καταδικασμένες να αποτύχουν, πριν καν ξεκινήσουν…

Είμαι πεπεισμένος πια, έχοντας καταγράψει δύο πανομοιότυπα περιστατικά, ότι η λύση σε αυτό το πρόβλημα βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, από αυτή που σήμερα κάποιοι την αναζητούν…

Η εγκληματικότητα κυριολεκτικά καλπάζει και αντί να ενισχύσουμε την αστυνομία με εκπαιδευμένο προσωπικό και με σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή, «περιφέρουμε» ανά την Ελλάδα, κλιμάκια «έμπειρων» αστυνομικών, παρουσιάζοντάς τους ως «από μηχανής Θεούς», οι οποίοι θα μας λύσουν όλα μας τα προβλήματα…

Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι «η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη». Η Ελληνική Αστυνομία όμως, χρόνια τώρα, «τρέχει» …λαχανιασμένη πίσω από τα γεγονότα. Σπάνια τα προλαβαίνει. Συνήθως της …ξεφεύγουν…

Αδέσποτες σφαίρες…

Μόνο αυτό μας έλλειπε! Να κυκλοφορούμε όλοι με …αλεξίσφαιρα αυτοκίνητα, μήπως και μας έρθει από το πουθενά, καμιά αδέσποτη σφαίρα στο κεφάλι. Μια συμπολίτισσά μας πάντως, είναι πολύ πιθανό να κυκλοφορεί στο εξής με «θωρακισμένη Μερσεντές».

Σάββατο απόγευμα, λίγο μετά τις 6, σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους των Χανίων, στην οδό Τσόντου Βάρδα. Η συμπολίτισσα μας κατεβαίνει τον συγκεκριμένο δρόμο με το αυτοκίνητό της, έχοντας το 11χρονο παιδί της, δίπλα. Και ξαφνικά μια σφαίρα από Καλάσνικοφ τρυπά τον ουρανό του αυτοκινήτου και «ξύνει» τον 11χρονο…

Ίσως σήμερα να μιλούσαμε για τραγωδία, αν ο 11χρονος και η μητέρα του, δεν είχαν Άγιο. Η ζωή τους γλύτωσε για λίγα χιλιοστά του μέτρου, για λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου…

Αρκετές φορές στο παρελθόν έχουν σημειωθεί θάνατοι και τραυματισμοί – πολλοί από τους οποίους σοβαροί – από άκοπους πυροβολισμούς, κατά τη διάρκεια μιας κοινωνικής εκδήλωσης. Εκεί τουλάχιστον ξέρεις τι σε περιμένει προφυλάσεσαι όπου και όπως μπορείς…

Ποτέ όμως μέχρι σήμερα – τουλάχιστον στα Χανιά – δεν έχει τύχει να τραυματιστεί κάποιος με αυτόν τον τρόπο, στο δρόμο, μέρα μεσημέρι, απλά επειδή βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο…

Η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η παράνομη οπλοχρησία «οργιάζει» και οι …νταήδες δεν περιορίζονται πλέον στο προαύλιο μιας ταβέρνας. Η ώρα και η μέρα που συνέβη το περιστατικό του Σαββάτου, δεν είναι τυχαία.

Κάτι σε χαρά λόγω γάμου μου κάνει… Λίγο μετά τις 6 το απόγευμα, δε φεύγει η νύφη από το σπίτι…; Και πως αλλιώς θα δείξουμε τη χαρά μας, αν δεν πυροβολήσουμε και όποιον πάρει ο χάρος… Δεν είναι δυνατό να αισθανόμαστε όπως οι κάτοικοι της …Βαγδάτης και να τρέμουμε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο, υπό το φόβο μιας …αδέσποτης σφαίρας.

Παρεμπιπτόντως, θα ήθελα να σημειώσω και να τονίσω ότι το περιστατικό έγινε γνωστό στα ΜΜΕ των Χανίων από την ίδια τη μητέρα του 11χρονου και όχι από την επίσημη πηγή, την Αστυνομική Διεύθυνση Χανίων. Και δεν καταλαβαίνω το γιατί, από την στιγμή που το γεγονός ήταν γνωστό από το απόγευμα του Σαββάτου…

Βλέπετε, περισσότερο ενδιαφέρουν τους επιτελείς της τοπικής ΕΛΑΣ, οι συλλήψεις για ένα …τσιγαριλίκι και για τη μετατροπή των υπολογιστών σε «φρουτάκια», από το να γνωστοποιήσουν επίσημα ένα τόσο σημαντικό γεγονός, ώστε να «υποψιάσουν» και να προφυλάξουν το κοινωνικό σύνολο…

Δεν ξέρω με ποια κριτήρια ανακοινώνονται (όποια ανακοινώνονται) τα διάφορα περιστατικά που συμβαίνουν στον τόπο μας, αλλά σίγουρα αυτά τα κριτήρια δεν είναι αντικειμενικά και χρειάζονται αναθεώρηση.

Ποιον προστατεύουν τα προσωπικά δεδομένα;

Όπως είναι γνωστό και διαπιστωμένο, στην Ελλάδα, πρώτα προκαλούμε την τύχη μας με αυτά που κάνουμε ή με αυτά που δεν κάνουμε και μετά «τρέχουμε» να …σωθούμε.

Η υπόθεση Χορευτάκη, με τις διαστάσεις που λαμβάνει καθημερινά, κατέδειξε με τον πλέον δραματικό τρόπο, αυτό που φωνάζουν όλοι οι πολίτες χρόνια τώρα και παραδέχονται οι εκάστοτε κυβερνήσεις, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει απολύτως τίποτε: Ότι το σωφρονιστικό σύστημα είναι διάτρητο, έχοντας ξεφύγει έτη φωτός από την αποστολή του.

Η ίδια η μητέρα του δράστη, μέσω της παρουσίας της σε Αθηναϊκό τηλεοπτικό σταθμό, ομολόγησε ότι κάθε μέρα που περνούσε ο γιος της στη φυλακή, γινόταν χειρότερος. Και όταν κάποιοι του έδωσαν την ευκαιρία να ζήσει ξανά με τη γυναίκα του – που τον περίμενε 11 χρόνια – και με το 13χρονο παιδί του, αντί να προσπαθήσει να στήσει από την αρχή τη ζωή του, αυτός επέλεξε τον δρόμο που είχε μάθει πίσω από τα σίδερα. Γιατί αυτά μαθαίνουν εκεί. Πώς να κάνουν καλύτερη σταδιοδρομία στο έγκλημα.

Κάποιοι θα γυρίσουν υποκριτικά και – χάριν δημοσιότητας – θα σπεύσουν να εξαγγείλουν μέτρα, αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στον κόσμο των φυλακών. Και για άλλη μια φορά, τα λόγια θα μείνουν λόγια. Κανείς δεν πρόκειται να κάνει το παραμικρό, γιατί τα κυκλώματα που δρουν και λυμαίνονται το σωφρονιστικό σύστημα είναι παντοδύναμα και αδυσώπητα.

Ήταν κοινό μυστικό στην περιοχή όπου διέμενε η οικογένειά του 30χρονου δράστη. «Αλλοίμονο» – έλεγαν οι συγχωριανοί του – «σε όποιον βρεθεί στο δρόμο του». Ήταν ο Μανώλης ο Χορευτάκης, ένα παλικάρι 21 ετών, που βρέθηκε στον δρόμο του και πλήρωσε με τη ζωή του, ένα χαμένο σουβλάκι. Θα μπορούσε να είναι ένας οποιοσδήποτε άλλος πολίτης, τολμούσε απλά να κοιτάξει στα μάτια αυτόν τον άνθρωπο.

Και εδώ είναι που έρχεται να κάνει την εμφάνισή του ο «νόμος της σιωπής». Πολλοί έβλεπαν αυτό που ερχόταν, κανείς όμως δεν προσπάθησε να το σταματήσει. Κάπως έτσι δεν συνέβη και με την υπόθεση του Στάθη Λαζαρίδη; Στόματα ερμητικά κλειστά, «κουκούλωσαν» τους πραγματικούς

ενόχους και τους άφησαν το περιθώριο να συνεχίσουν τη δράση τους. Να όμως που ο ίδιος αυτός «νόμος», στάθηκε η αιτία να αμαυρωθεί μια ολόκληρη περιοχή, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες. Ο περιβόητος αυτός άγραφος νόμος, είναι υπεύθυνος για πολλά που έχουν συμβεί και για πολύ περισσότερα που θα ακολουθήσουν στο μέλλον…

Είναι όμως και κάτι άλλο. Αυτό που λέμε «προσωπικά δεδομένα». Ο 30χρονος σήμερα δράστης, πριν από 12 χρόνια σκότωσε άλλον ένα άνθρωπο. Πότε αποκαλύφθηκε το όνομά του; Πότε είδαμε τη φωτογραφία του; Πριν από τέσσερις ημέρες μαχαίρωσε έναν ακόμη άνθρωπο. Ποιος μας είπε το όνομά του; Ποιος μας έδειξε μια φωτογραφία του; Δηλαδή, αυτά τα «προσωπικά δεδομένα», ποιον προστατεύουν, ή καλύτερα ποιον θα πρέπει να προστατεύσουν; Ένα φονιά, ένα βιαστή, ή την κοινωνία συνολικότερα;

Μάλλον σ΄ αυτόν τον τόπο ψάχνουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Αποφυλακίζονται σε δέκα χρόνια, άνθρωποι που έχουν καταδικαστεί ισόβια και μάλιστα με πιστοποιητικό καλήςδιαγωγής! Όλοι βλέπουν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι δημόσιος κίνδυνος και κανείς δεν μιλά. Κανείς δεν μαθαίνει το όνομά του και δεν βλέπει το πρόσωπό του.

Θα κλείσω την σημερινή μου στήλη, με μια ποιητική σύνθεση, που έστειλε στην εφημερίδα ο αναγνώστης μας κ. Κωστής Καλλέργης από το Ρέθυμνο, η οποία – θεωρώ – ότι αντικατοπτρίζει ανάγλυφα τη δυσάρεστη πραγματικότητα:

Αποφυλακίσεις

Όλοι μιλούν για το φονιά πως είναι αλητεία!

Μα ο μεγάλος ένοχος είναι η Πολιτεία!

Ισόβια το φονικό, όταν δεν τιμωρείται!

Ένα μαχαίρι σ’ όλους μας πάνω θα αιωρείται!

Πως τον εψυχοπόνεσαν κι ετούτον οι Εφέτες;

Και του ‘δωσαν το λεύτερο να μας σε κόψει φέτες;

Τρελή αποφυλάκιση μ’ εφαρμογή του Νόμου!

Κράτος μ’ αντανακλαστικά υπέρ του κάθε βρώμου!

Κράτος με επιείκεια, υπέρ του κάθε αλήτη,

που αδιαφορεί για τις πληγές του άτυχου πολίτη…

Τους Νόμους της Πατρίδας μας, δεν τους καταλαβαίνεις,

«σκοτώνεις», «τρως ισόβια»… μα εντός ολίγου βγαίνεις!

Να την δεχτώ την εκδοχή, που φέρνει νέα ήθη,

όξω να είναι οι φυλακές, ανάμεσα στα πλήθη!

Μα μια γραφή στο κούτελο κάθε κακούργος να ‘χει

κι ας τους αφήνουν ρέμπελους, άδικο να τους λάχει!

Υ.Γ.

Το θάνατο του φοιτητή, στο Ρέθυμνο θρηνούμε,

για τους γονείς παρηγοριά απ’ το Θεό ζητούμε!