Υπερβαίνουν τα όρια…

Σε μια ιδιαίτερη και κρίσιμη καμπή έχουν εισέλθει πλέον οι αγροτικές κινητοποιήσεις, τόσο στα Χανιά όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Βρίσκονται ακριβώς στην «λεπτή» γραμμή, που οριοθετεί τις ελευθερίες των πολιτών, οι οποίες είναι συνταγματικά κατοχυρωμένες…

Είναι αλήθεια, πως όταν οι αγρότες βγήκαν στους δρόμους, περιβλήθηκαν από την συμπαράσταση και την κατανόηση του συνόλου της κοινωνίας. Όλοι μας δηλώσαμε συμπαραστάτες σε έναν αγώνα που δεν αφορά μόνο τους ίδιους τους διαμαρτυρόμενους, αλλά το σύνολο των πολιτών, δεδομένου ότι η αγροτική οικονομία, αποτελεί – μαζί με τον τουρισμό – τον βασικό πυλώνα της εθνικής μας οικονομίας.

Οι αγρότες που βρίσκονται σήμερα στους δρόμους, αποφάσισαν με αυτόν τον τρόπο να διεκδικήσουν ότι δεν είχαν διεκδικήσει χρόνια τώρα. Ζήτησαν λύσεις σε προβλήματα που οξύνονται χρόνο με το χρόνο, τα οποία παρέμεναν άλυτα για πολλά χρόνια και αυτήν την περίοδο αναδείχθηκαν ακόμη περισσότερο με τη διεθνή οικονομική ύφεση…

Προβλήματα, για τα οποία σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τη διαιώνιση τους, έχουν και οι ίδιοι οι αγρότες, που βολεύθηκαν επί μια 20ετία στο «πάπλωμα» των επιδοτήσεων και δεν προσπάθησαν να δημιουργήσουν συνθήκες ανταγωνιστικότητας των προϊόντων τους…

Και για να μιλήσουμε για τον τόπο μας. «Ήμουνα νιος και γέρασα» ακούγοντας τις …θεωρίες περί της ανάγκης τυποποίησης του ελαιολάδου, ώστε να αποκτήσει ταυτότητα, κύρος και τιμή στην αγορά. Αν οι εκάστοτε κυβερνήσεις ήταν ανίκανες να βοηθήσουν, το ίδιο ανίκανοι αποδείχθηκαν και όλοι αυτοί που μπορούσαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και δεν το έκαναν…

Η κυβέρνηση, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της, εξάντλησε κάθε περιθώριο βοήθειας που μπορούσε να παράσχει στην παρούσα φάση. Εξάντλησε κάθε περιθώριο παροχής βοήθειας υπέρ μιας κοινωνικής ομάδας, χωρίς να διαταράξει τις ισορροπίες με τις υπόλοιπες ομάδες του πληθυσμού. Κανείς δεν πιστεύει ότι το «πακέτο» των 500 εκατ. ευρώ, λύνει όλα τα προβλήματα, όμως μπορεί να θεωρηθεί ως ένα βήμα καλής θέλησης, ιδιαίτερα αν αυτά τα χρήματα φθάσουν στις τσέπες των αγροτών άμεσα…

Όλες αυτές τις ημέρες, διαβάζουμε και ακούμε τους «αγροτοπατέρες» ανά την Ελλάδα, να διατυπώνουν θέσεις και απόψεις, οι οποίες μεταξύ τους δεν έχουν κανένα σημείο προσέγγισης και συνοχής. Το αρραγές μέτωπο που είχε διαμορφωθεί κατά τις πρώτες ημέρες, έχει πλέον διαρραγεί και ως μείζων πρόβλημα έχει αναδειχθεί το …«ποιος εκπροσωπεί ποιον», το …«ποιος πήρε τα περισσότερα», κοκ.

Είναι πλέον κοινή διαπίστωση ότι οι αγροτικές κινητοποιήσεις, έχουν υποβαθμιστεί στο επίπεδο της προσωπικής κόντρας των «αγροτοπατέρων» και του «παζαριού», αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα πραγματικά προβλήματα και τους λόγους που οδήγησαν σε αυτήν την κινητοποίηση.

Ανάμεσα σε αυτούς, έχουν παρεισφρείσει «σκληροπυρηνικοί» αγρότες και …επαγγελματίες «χαϊδευτές αυτιών» οι οποίοι ζητούν «σώνει και καλά» από την κυβέρνηση, να θεσπίσει κατώτερη τιμή «ασφαλείας» για τα προϊόντα τους, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να καθοριστεί από καμία κυβέρνηση, πουθενά στον κόσμο…

Το ποιος «αγροτοπατέρας» θα επικρατήσει στο τέλος, είναι κάτι που δεν αφορά όμως τους πολίτες, οι οποίοι εξακολουθούν να παραμένουν εγκλωβισμένοι και να παρακολουθούν άναυδοι αυτήν την διαπροσωπική κόντρα, να διεξάγεται στη …μέση του δρόμου.

Η περίοδος «χάριτος» που η το σύνολο της κοινωνίας έδωσε απλόχερα στους αγρότες, φθάνει στο τέλος της. Η παραβίαση των προσωπικών ελευθεριών του πολίτη, έχει συγκεκριμένα όρια, τα οποία οι αγρότες που βρίσκονται στους δρόμους, αρχίζουν να τα υπερβαίνουν. Η χώρα δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί κομματιασμένη…

Ας είμαστε ρεαλιστές…

Οι αγρότες σε όλη τη χώρα, με τις κινητοποιήσεις τους, σήκωσαν ψηλά την «σημαία» της τιμής πώλησης των προϊόντων τους. Είναι γεγονός που δεν το αμφισβητεί κανείς, ότι τα αγροτικά προϊόντα φεύγουν από το χωράφι με πολύ χαμηλές τιμές και φθάνουν στον τελικό καταναλωτή σε αδικαιολόγητα υψηλότερες τιμές…

Θα πρέπει όμως να είμαστε ρεαλιστές και να κοιτάμε τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θέλουμε να τα βλέπουμε… Για το ότι η τιμή του ελαιολάδου, έχει κατρακυλήσει κάτω από τα δύο ευρώ, δεν ευθύνεται καμιά κυβέρνηση, κανείς υπουργός, κανείς πρωθυπουργός, εντός και εκτός Ελλάδας…

Η τιμή του ελαιολάδου, είτε μας αρέσει είτε όχι, διαμορφώνεται με βάση το θεμελιώδη κανόνα της αγοράς, που δεν είναι άλλος από την σχέση της προσφοράς και της ζήτησης. Δυστυχώς το ελαιόλαδο, όπως και όλα τα υπόλοιπα αγροτικά προϊόντα, μηδενός εξαιρουμένου, έφθασε στο σημείο αυτό, εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης.

Για να μην σας πηγαίνω πολύ μακριά… Δείτε τι συνέβη με το πετρέλαιο. Το καλοκαίρι είχε φθάσει κοντά στα 150 δολάρια το βαρέλι, ενώ σήμερα διαπραγματεύεται κάτω από τα 40 δολάρια. Πίσω από το πετρέλαιο, βρίσκονται ισχυρότατοι οικονομικοί παράγοντες, για τους οποίους κάποτε πιστεύαμε ότι αυτοί κινούν τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας… Να όμως που απομυθοποιηθήκαν.

Ακόμη και αυτοί, παρά τις υπόγειες μεθοδεύσεις και τα τεχνάσματα που μεταχειρίσθηκαν, δεν μπόρεσαν να ανακόψουν την κατρακύλα της τιμής του «μαύρου χρυσού». Όταν ο «βασιλιάς» των προϊόντων δέχεται ένα τέτοιου είδους και έκτασης πλήγμα, μπορεί να παραμείνουν αλώβητα όλα τα υπόλοιπα προϊόντα που βρίσκονται από «κάτω»;

Η κυβέρνηση – και η εκάστοτε κυβέρνηση – μπορεί όμως να λάβει μέτρα για την στήριξη του εισοδήματος των παραγωγών. Αφού δεν είναι δυνατό να ελέγχει άμεσα και να διαμορφώσει την τιμή πώλησης από τον παραγωγό, τουλάχιστον μπορεί να ελέγξει την τιμή πώλησης στον καταναλωτή, η οποία όπως είπαμε είναι αδικαιολόγητα υψηλότερη.

Είναι ότι ακριβώς συμβαίνει και με το πετρέλαιο. Μπορεί η τιμή του πρωτογενούς προϊόντος να υποχωρεί ραγδαία, η τιμή που αγοράζει ο καταναλωτής όμως, παραμένει σε υψηλά επίπεδα, χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα προοπτική περεταίρω μείωσης

Αν, για παράδειγμα με κάποιον τρόπο που να κινείται μέσα στο πλαίσιο της λειτουργίας της αγοράς, μπορούσε να συμπιέσει τη λιανική τιμή του ελαιολάδου, η ζήτηση του προϊόντος θα αυξανόταν, κάτι που θα έδινε μικρή – έστω – ώθηση της τιμής παραγωγού. Εξάλλου όλοι αναγνωρίζουν τη θρεπτική και τη διατροφική αξία του ελαιολάδου, πολλοί όμως δεν το …πλησιάζουν εξαιτίας της απαγορευτικής για αυτούς τιμής…

Βέβαια για να γίνει αυτό, πρέπει κάποιοι να έρθουν σε ρήξη με τα παντοδύναμα «καρτέλ» που δρουν και στην Ελληνική αγορά. Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτά τα καρτέλ μπορούν να ελεγχθούν…

Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα που μπορούν να γίνουν, προς την κατεύθυνση της μείωσης του υψηλότατου κόστους παραγωγής, έτσι ώστε τα όποια έσοδα από την πώληση του ελαιολάδου να μην εξανεμίζονται στην αγορά των πρώτων υλών και στην πληρωμή των εργατικών χεριών.

Εν κατακλείδι, σίγουρα η κυβέρνηση μπορεί να βοηθήσει τον αγροτικό πληθυσμό της χώρας, ο οποίος έχει πληγεί σημαντικά από την οικονομική κρίση. Μπορεί να μην υπάρχει η δυνατότητα να γίνει ευθεία παρέμβαση στην τιμή του ελαιολάδου και των υπολοίπων προϊόντων, η ανακούφιση όμως των αγροτών είναι δυνατό να επιτευχθεί δια της «πλαγίας» οδού με μέτρα, πολλά από τα οποία δεν …κοστίζουν τίποτε, όπως ο έλεγχος των μεσαζόντων…

Η αρχή έγινε με τη χθεσινή ανακοίνωση του «πακέτου» από τον Σωτήρη Χατζηγάκη. Δεν πρέπει όμως να σταματήσει εκεί η προσπάθεια…

Υποτιμούν τη νοημοσύνη μας…

Παρακολουθώντας και διαβάζοντας όλες αυτές τις ημέρες, την ειδησεογραφία, περί των «οικονομικών επιδόσεων» της Ελλάδας, άρχισα να αναρωτιέμαι αν είμαι …βλάκας και ανόητος, ή αν κάποιοι προσπαθούν να με καταντήσουν έτσι…

Είναι γεγονός ότι τα θέματα της οικονομίας αποτελούσαν ανέκαθεν «λαμπρό πεδίο» εκμετάλλευσης για μικροπολιτικές σκοπιμότητες, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία δημαγωγίας και αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, ιδιαίτερα την περίοδο που διανύουμε, εξαιτίας της κρίσης που διερχόμαστε όλοι, σε μικρό ή σε μεγαλύτερο βαθμό…

Η Ελληνική οικονομία βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή και αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί. Όμως το να παραδεχόμαστε ότι η κατάσταση είναι δύσκολη, απέχει «έτη φωτός» από την εικόνα που προσπαθούν τεχνηέντως και για προφανείς λόγους, να μας «πλασάρουν» ορισμένοι που έχουν αναγάγει το ψεύδος και την παραποίηση της αλήθειας σε τρόπο ζωής.

Διάβασα και άκουσα λοιπόν για «μηδενική ανάπτυξη» για «στασιμότητα» για «τεράστιο χρέος», ακόμη και ότι η χώρα βρίσκεται «στο χείλος του γκρεμού», αποτελεί τον «όνειδο» της Ευρώπης και ότι «κινδυνεύει να βγει εκτός της νομισματικής ένωσης»… Και όλα αυτά γιατί; Επειδή η ανάπτυξη το 2009 προβλέπεται στο 0,2% ενώ το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα ξεπεράσει το 3% του ΑΕΠ…

Βεβαίως σαν νούμερα, αν τα κοιτάξει κανείς μόνα τους, πράγματι προκαλούν ανησυχία και προβληματισμό. Από εκεί πιάστηκαν οι «δημαγωγοί» και παρουσίασαν τη μισή αλήθεια για να δημιουργήσουν τις αρνητικές εντυπώσεις.

Γιατί, όλοι αυτοί που ξεστόμισαν ή έγραψαν τα παραπάνω, δεν μπήκαν φυσικά στον κόπο, ούτε καν να αναφέρουν τα αντίστοιχα νούμερα άλλων πολύ πιο ανεπτυγμένων χωρών από την Ελλάδα, γιατί πολύ απλά δεν τους συνέφερε…

Δεν μπήκαν στον κόπο να πουν ότι η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες των 27 μελών της Ε.Ε. που θα παρουσιάσει – έστω και οριακά – θετική ανάπτυξη, την ίδια ώρα που ο μέσος όρος για την Ε.Ε. των «27»προβλέπεται στο -1,8% και ο αντίστοιχος μέσος όρος της ζώνης του ευρώ προβλέπεται στο -1,9%.

Δεν μπήκαν στον κόπο να αναφέρουν ότι μαζί με την Ελλάδα, έλλειμμα υψηλότερο του 3% θα εμφανίσουν ισχυρότατες χώρες όπως η Γαλλία (5,4% το 2009, 5% 2010), το Βέλγιο (3% το 2009, 4,3% το 2010), η Ισπανία (6,2% το 2009, 5,7% το 2010), η Ιταλία (3,8% το 2009, 3,7% το 2010), η Αυστρία (3% το 2009, 3,6% το 2010), η Ιρλανδία (11% το 2009, 13% το 2010) και η Πορτογαλία (4,6% το 2009, 4,4% το 2010).

Ο υγιώς σκεπτόμενος Έλληνας πολίτης, αυτός που δεν φορά παρωπίδες και ενδιαφέρεται για την πλήρη και καθαρή αλήθεια, απαλλαγμένη από «σάλτσες» και «γαρνιτούρες», διαπιστώνει ότι παρά το εξαιρετικά δύσκολο διεθνές περιβάλλον, η Ελληνική οικονομία διαθέτει όλες εκείνες τις αντοχές που χρειάζεται για να σταθεί όρθια δίπλα στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά «μεγαθήρια», που αρχίζουν να «γονατίζουν»…

Ο σωστός πολίτης, αυτός που δίνει έμφαση στην επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας, αυτός που δεν παρασύρεται από τις «σειρήνες» των δημαγωγών, αναγνωρίζει ότι η κατάσταση θα μπορούσε να είναι πολύ πιο δύσκολη και πιο …επικίνδυνη, υπό άλλες συνθήκες…

Δυστυχώς όμως, έχουμε φθάσει σε ένα σημείο, όπου το ψεύδος, η παραπληροφόρηση, η απόκρυψη των σημαντικών πληροφοριών και η παρουσίαση της πλευράς της αλήθειας που συμφέρει κάποιους, αποτελούν τον κανόνα. Θα μου πείτε ότι εγώ αποτελώ την εξαίρεση; Θα σας απαντήσω ευθέως, όχι…

Αλλά ως δημοσιογράφος που γνωρίζει πως «λειτουργεί το σύστημα» και κυρίως ως πολίτης με συμφέροντα και δικαιώματα, αγανακτώ όταν κάποιοι προσπαθούν να με παραπλανήσουν, να με κοροϊδέψουν, να υποτιμήσουν τη νοημοσύνη μου… Γιατί ακριβώς αυτό προσπαθούν…

Οι αγρότες στους δρόμους

Η σημερινή, είναι μια μέρα με ξεχωριστό και ιδιαίτερο ενδιαφέρον… Όχι γιατί ορκίζεται ο …πλανητάρχης, στα «χέρια» του οποίου επαφίενται οι τύχες πολλών λαών, όχι γιατί συνεδριάζουν οι υπουργοί οικονομικών της Ε.Ε. για να …αποφασίσουν τις τύχες μας, αλλά γιατί στον τόπο μας, μια κατηγορία πολιτών, αποφάσισε να πάρει την τύχη της στα ίδια της στα χέρια και να προσπαθήσει να την …καθορίσει.

Αναφέρομαι φυσικά στους αγρότες και στους κτηνοτρόφους της Κρήτης, οι οποίοι ξεκινούν σήμερα μια από τις καλύτερα οργανωμένες και όπως όλα δείχνουν τις πιο μαζικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών, έστω και αν η μέρα είναι «φορτωμένη» ειδησεογραφικά…

Έχοντας στο πλευρό τους μια πλειάδα από φορείς του τόπου, οι οποίοι μπορεί να μην εμπλέκονται άμεσα με το αντικείμενο, αλλά έχουν καταλάβει ότι ο ισχυρότερος πυλώνας της τοπικής οικονομίας είναι η αγροτική παραγωγή, θα προσπαθήσουν να φωνάξουν, τόσο δυνατά, ώστε η φωνή τους να φθάσει στο …παράθυρο του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης.

Στο παρελθόν, έχω εκφραστεί αρνητικά για τα συλλαλητήρια, τις συγκεντρώσεις και τις πορείες, αλλά μόνο για αυτές που γίνονται (και ξαναγίνονται…) για «ψύλλου πήδημα», ή αυτοί που τις οργανώνουν διεκδικούν ανεφάρμοστα αιτήματα…

Στην προκειμένη περίπτωση όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Η τιμή του ελαιολάδου έχει κατρακυλήσει σε επίπεδα που για κάποιους είναι ασύμφορη ακόμη και η συνέχιση της καλλιέργειας. Σε κάθε περίπτωση, τα 2 ευρώ (όποιος βρίσκει ακόμη τέτοια τιμή…), δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική αξία του προϊόντος, η οποία – με δεδομένη και την ποιότητά του – έπρεπε να είναι διαμορφωμένη σε υψηλότερα επίπεδα.

Οι αγρότες της Κρήτης, ξεκινούν από σήμερα έναν αγώνα – ουσιαστικά – επιβίωσης. «Σημαία» τους θα είναι η λήψη μέτρων που θα ωθήσουν προς τα πάνω την τιμή του ελαιολάδου.

Από την άλλη πλευρά, θα ζητήσουν τον αυστηρό έλεγχο της αγοράς των προϊόντων παραγωγής, όπως τα λιπάσματα, τα φυτοφάρμακα και το καύσιμο, προκειμένου να μειωθούν οι τιμές τους, οι οποίες τα τελευταία δύο χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί, εξαιτίας της ασύστολής και ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας.

Ωστόσο, για πρώτη φορά τίθεται τόσο επιτακτικά το θέμα της σχέσης «βάρους» και «όγκου» του ελαιολάδου, μια σχέση από την οποία χάνουν οι παραγωγοί και κερδίζουν οι έμποροι και οι μεσάζοντες. Ένα θέμα που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε γιατί εξακολουθεί να ισχύει…

Και αυτό γιατί ο παραγωγός πουλά σε μονάδες βάρους, δηλαδή σε κιλά, ενώ στην συνέχεια το λάδι μεταπωλείται από τους εμπόρους σε μονάδες όγκου δηλαδή σε λίτρα. Η διαφορά αυτή θεωρείται σημαντική, καθώς το ειδικό βάρος τους λαδιού είναι 0,9 και κατά συνεπεία αυτό σημαίνει ότι ένα λίτρο ελαιόλαδου είναι ελαφρύτερο από ένα κιλό ελαιόλαδου, κατά 100 γραμμάρια…

Με απλά λόγια, το ένα κιλό ελαιολάδου (1000 γραμμάρια), πωλείται από τον παραγωγό προς 2 ευρώ, ενώ ο καταναλωτής αγοράζει προς 5 ή 6 ευρώ τα 900 γραμμάρια. Αν όμως ο παραγωγός πωλούσε σε λίτρα, τότε στα 10 κιλά θα «κέρδιζε» ακόμη ένα, στα 100 κιλά θα «κέρδιζε» 10 κ.ο.κ. Δηλαδή, αν άλλαζε σήμερα το σύστημα και ο παραγωγός πωλούσε με λίτρα, τότε για τον κάθε τόνο θα πληρωνόταν 2.200 ευρώ (με τιμή 2 ευρώ) και όχι 2.000 ευρώ που εισπράττει σήμερα…

Με αυτά και πολλά ακόμη αιτήματα, οι αγρότες της Κρήτης, κατεβαίνουν από σήμερα στο δρόμο και δείχνουν αποφασισμένοι να μην υποστείλουν την σημαία, αν δεν πάρουν ξεκάθαρες, έγγραφες και πειστικές απαντήσεις για τα μέτρα που πρόκειται να λάβει ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και η κυβέρνηση συνολικότερα.

Άφησε το γάλα στο ταμείο!!!

Έγραφα προχθές, ότι για να διεκδικήσουμε ένα δικαίωμά μας, για να αλλάξουμε κάτι που δεν μας αρέσει, για να βελτιώσουμε μια κατάσταση δεν είναι «υποχρεωτικό» να κατεβαίνουμε στους δρόμους, με ντουντούκες και πανό στα χέρια…

Για τη έκφραση της διαμαρτυρίας, ο κάθε πολίτης ξεχωριστά, αλλά και όλοι μαζί, μπορούμε να πετύχουμε αυτό που θέλουμε με άλλες μεθόδους και μορφές άσκησης πίεσης, που είναι λιγότερο …θορυβώδεις και περισσότερο αποτελεσματικές…

Και επειδή, αρχή μου είναι, όταν απορρίπτω μια πρόταση, να καταθέτω μια άλλη – σε αντιδιαστολή με πολλούς, οι οποίοι έχουν αναγάγει την άρνηση σε τρόπο ζωής, χωρίς να αντιπροτείνουν τίποτε – θα αναφερθώ σήμερα σε κάτι που διάβασα και έχει να κάνει με τον αγώνα κατά της ακρίβειας και της εξαπάτησης του καταναλωτή από τους αετονύχηδες…

Στην Κατερίνη, πρωτεύουσα του νομού Πιερίας, δημιουργήθηκε πρόσφατα μια «Ομάδα Εθελοντικής Δράσης», η οποία απαρτίζεται από ευαισθητοποιημένους καταναλωτές, που δεν συμβιβάζονται με το γεγονός ότι τα ντόπια προϊόντα φεύγουν από τον παραγωγό σε μια «Α» τιμή και καταλήγουν στα ράφια των Σούπερ Μάρκετ σε δεκαπλάσια τιμή…

Τα μέλη της ομάδας, συμφώνησαν ότι θα πηγαίνουν στο Σούπερ Μάρκετ και μαζί με τα υπόλοιπα ψώνια, θα βάζουν στο καλάθι τους δύο λίτρα φρέσκο γάλα, οποιασδήποτε εταιρείας, αρκεί να πωλείται πάνω από ένα ευρώ το λίτρο.

Στην συνέχεια, στο ταμείο, όταν φθάνει η σειρά του γάλακτος, ο πελάτης ρωτά την ταμία, πόσο κάνει αυτό το γάλα και η υπάλληλος του απαντά, π.χ. 1,25 ευρώ. Τότε ο πελάτης, αφήνει το γάλα στην άκρη, λέγοντας επιδεικτικά ότι «είναι πολύ ακριβό. Δεν θα το πάρω…».

Σύμφωνα με τα στελέχη της Ομάδας, αυτού του είδους η διαμαρτυρία, έχει ήδη αποφέρει τους πρώτους της «καρπούς», αφού μια τοπική βιοτεχνία παραγωγής γάλακτος, που πωλούσε το προϊόν στην τιμή του 1,25 ευρώ το λίτρο, έριξε την τιμή στα 99 λεπτά.

Θεωρώ, ότι δεν είναι μόνο το θέμα της άρνησης του καταναλωτή να αγοράσει ένα προϊόν, εν προκειμένω ένα μπουκάλι φρέσκο γάλα, όταν η τιμή του είναι αδικαιολόγητα υψηλή. Αυτό, λίγο έως πολύ το κάνουμε όλοι, βλέποντας την τιμή στο ράφι.

Κρίνω ότι η επιτυχία αυτής της ενέργειας έγκειται στο ότι η διαμαρτυρία γίνεται πλέον στα «φανερά» μπροστά στο ταμείο, ανάμεσα σε δεκάδες άλλους καταναλωτές, οι οποίοι βλέποντας κάποιον να αφήνει επιδεικτικά το γάλα στην άκρη επειδή είναι ακριβό, αρχίζουν να προβληματίζονται…

Και βέβαια, το «λεπτό σημείο» είναι να φύγουμε από το Σούπερ Μάρκετ χωρίς άλλο γάλα, που ενδεχομένως να ήταν φθηνότερο, γιατί αν επιλέξουμε τελικά το φθηνότερο, αντί του ακριβότερου, αυτό θα λειτουργήσει ως έμμεση διαφήμιση και ο στόχος δεν θα επιτευχθεί.

Το να σταθούμε μπροστά στο ράφι και να σκεπτόμαστε ότι κάτι είναι ακριβό, μένει μέσα μας. Μπορεί και ο διπλανός μας να σκέπτεται το ίδιο, αλλά εμείς δεν το γνωρίζουμε. Το να διατυπώσουμε την άποψή μας, μπροστά σε αρκετούς άλλους πολίτες, εκτός του ότι «απενοχοποιούμε» και τον άλλο που σκέπτεται το ίδιο με εμάς, αλλά ντρέπεται να το πει δυνατά, δημιουργούμε και μια εικόνα δυσφήμισης του προϊόντος που αρνούμαστε να αγοράσουμε…

Φυσικά, η ίδια ενέργεια – εφόσον έχει στεφθεί με επιτυχία – θα ακολουθηθεί και με άλλα προϊόντα, κυρίως ντόπια, αλλά και πολυεθνικών οι οποίες ως γνωστόν φουσκώνουν τις τιμές τους στην Ελληνική αγορά.

Στα Χανιά έχουμε πλέον ένα πολύ καλά οργανωμένο καταναλωτικό κίνημα, την Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Χανίων. Ίσως είναι ώρα τα μέλη της, να ακολουθήσουν έναν τέτοιο δρόμο και να οργανώσουν – έστω και δοκιμαστικά – μια τέτοια «εκστρατεία».

Στον τόπο μας παράγονται πολλά προϊόντα τα οποία ο τελικός καταναλωτής τα αγοράζει αδικαιολόγητα ακριβότερα από όσο τα πουλά ο παραγωγός… Εξάλλου, όπως λέει και η γνωστή φράση: «Για να πετύχεις κάτι, δεν θέλει κόπο. Θέλει τρόπο»…