Ως Έλληνες είμαστε ένας λαός που πάντοτε τρέχει …λαχανιασμένος πίσω από τις εξελίξεις, προσπαθώντας να τις «πιάσει». Όταν όμως οι εξελίξεις αφορούν την απώλεια ανθρώπινων ζωών, τότε η ευθύνη όλων μας είναι ιδιαίτερα μεγάλη…
Θα ασχοληθώ και σήμερα με το σοβαρό – ίσως το σοβαρότερο – θέμα του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης, δεδομένου ότι όπου και αν βρέθηκα χθες, το κυρίαρχο θέμα συζήτησης ήταν ο άδικος χαμός των τριών παιδιών, το πρωί της Κυριακής.
Αναφέρθηκα στις εξελίξεις, τις οποίες μονίμως ακολουθούμε, χωρίς να έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα να βρεθούμε μπροστά από αυτές, να τις προβλέψουμε και να τις προλάβουμε…
Δεν μου προκαλεί καμία εντύπωση, που άκουσα και είδα χθες και προχθές διάφορους φορείς να αναφέρονται στην ανάγκη βελτίωσης του ΒΟΑΚ, ώστε να μειωθεί ο βαρύς φόρος αίματος που χύνεται στην άσφαλτο, όλα αυτά τα χρόνια…
Ακούω και βλέπω τα ίδια και τα ίδια κάθε φορά που η κοινωνία μας συγκλονίζεται από ένα θλιβερό περιστατικό που εκτυλίχθηκε σε κάποιο σημείο αυτής της λαιμητόμου, με τραγικούς πρωταγωνιστές ανθρώπους, νέους και μεγαλύτερους, οι οποίοι έγιναν θυσία στο βωμό της ανικανότητας και της αδιαφορίας…
Και για να μην «βγάλω απ΄ έξω την ουρά μου», παραδέχομαι ότι και εμείς οι δημοσιογράφοι ασχολούμαστε με αυτό το μείζων θέμα όταν αυτό βρίσκεται για κάποιο λόγο στην επικαιρότητα. Μόνο που εμείς, πέραν του να καταγράφουμε τα γεγονότα, να διατυπώνουμε ενίοτε τη γνώμη μας και να καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα, δεν έχουμε τη δυνατότητα παρέμβασης στα κέντρα λήψης των αποφάσεων…
Αυτό λοιπόν που θα έπρεπε να κάνουν όσοι έχουν τη δυνατότητα αυτή, κάθε ημέρα, προς κάθε κατεύθυνση, μέχρι να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, το θυμούνται όταν μαθαίνουν για μια ακόμη απώλεια ανθρώπινης ζωής…
Θυμάστε την ιστορία με το Μαυρογιαλούρο; Οι ταλαίπωροι χωρικοί, μάταια προσπαθούσαν χρόνια ολόκληρα να πείσουν τον υπουργό ότι είναι απαραίτητο να ξαναστηθεί το μικρό γεφυράκι, έξω από το χωριό τους… Πότε ο υπουργός «συγκινήθηκε»; Όταν έπεσε ο ίδιος «θύμα» της αδιαφορίας, της δικής του και των συνεργατών του…
Χρόνια ολόκληρα, οι «ταλαίπωροι» Κρητικοί, ζητούμε τα αυτονόητα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Το δικαίωμα κάθε πολίτη να μετακινείται με ασφάλεια στον κεντρικό δρόμο του νησιού. Και τι καταφέραμε μέχρι σήμερα; Να ανεχόμαστε την απόλυτη και εξευτελιστική κοροϊδία, των «μπαλωμάτων» και των υποσχέσεων…
Ακόμη και τα πιο απλά, οι στύλοι που έχουν τοποθετηθεί στους κόμβους και σε επικίνδυνα σημεία επί του άξονα του ΒΟΑΚ, παραμένουν για δύο και πλέον χρόνια σβηστοί, για να θυμίζουν σε όλους μας ακριβώς αυτήν την κοροϊδία…
Φανταστείτε λοιπόν, αν θέλουν τόσα χρόνια να δώσουν ρεύμα στους στύλους, πόσα χρόνια θέλουν για να κατασκευάσουν έναν ασφαλή δρόμο… Μέχρι τότε, όλοι μας θα γινόμαστε μάρτυρες ανθρωποθυσιών, τις οποίες και θα αποδίδουμε στην υπερβολική ταχύτητα, στη μέθη, στο «τυφλό» προσπέρασμα κλπ… και ποτέ στο γυαλισμένο οδόστρωμα, στις στροφές με αρνητική κλίση, στο βοσκό που έβγαλε τα πρόβατά του βόλτα στην Εθνική, στον παππού που βγήκε από την παράνομη διάβαση με το τρακτέρ, στο φοβισμένο τουρίστα που οδηγούσε με 40 χιλιόμετρα πάνω στη διαχωριστική γραμμή…
