Οι σημερινές γραμμές, γράφονται κάτω από την ισχυρή ψυχολογική πίεση της απώλειας τριών ακόμη νέων ανθρώπων στη Χανιώτικη άσφαλτο. Ιδιαίτερα όταν τη μία κοπέλα, ο υπογράφων τη γνώριζε από «μωρό» και τα έφερε έτσι η μοίρα, να την συνοδεύσει χθες το μεσημέρι – μαζί με χιλιάδες άλλους συγγενείς και φίλους – ντυμένη νύφη, στην τελευταία της κατοικία…
Το τροχαίο δυστύχημα της Κυριακής, δεν ήταν το πρώτο ούτε δυστυχώς και το τελευταίο που συμβαίνει σε αυτήν τη λαιμητόμο, που την αποκαλούμε «Βόρειο Οδικό Άξονα» και στα χαρτιά θεωρείται «Εθνικό δίκτυο».
Σε κάθε μέτρο αυτού του δρόμου, σε όλο του το μήκος, από την Κίσσαμο μέχρι τη Σητεία, υπάρχει χαραγμένη στην άσφαλτο μια οικογενειακή τραγωδία. Κάθε μέτρο αυτού του δρόμου είναι ποτισμένο με το αίμα αθώων ανθρώπων, είτε ήταν υπαίτιοι ενός δυστυχήματος, είτε βρέθηκαν την λάθος ώρα στο μοιραίο σημείο…
Μια ματιά στα στατιστικά, σε αυτά τα ψυχρά νούμερα, είναι αρκετή για να καταλάβει και ο πιο δύσπιστος ότι σε αυτόν τον δρόμο, ο ανθρώπινος φόρος που έχει καταβληθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι εξαιρετικά βαρύς…
Και όμως, πέρα από εμάς που κατοικούμε σε αυτόν τον τόπο και αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιούμε αυτόν τον δρόμο, κανείς άλλος δεν ανησυχεί. Κανείς δεν ενδιαφέρεται και κανείς δεν ευαισθητοποιείται. Κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια… Είναι και εδώ θέμα απλής, ψυχρής αριθμητικής…
Σκοπός τους σημερινού μου άρθρου, δεν είναι να προτείνω τίποτε. Ούτε να αποδώσω ευθύνες. Ούτε να αναζητήσω τους υπεύθυνους. Ούτε να αρχίσω να λέω για «ζώνες», «κράνη», «αλκοόλ» κλπ. Όλα αυτά τα έχουμε κάνει και τα έχουμε πει όλοι μας, εδώ και πολλά χρόνια, με τα γνωστά και ορατά …αποτελέσματα.
Γράφω αυτές τις γραμμές, για να τιμήσω τη μνήμη της Αννούλας, και των υπολοίπων δύο παιδιών που χάθηκαν τόσο γρήγορα, τόσο άδικα, τόσο μοιραία… Ακόμη τρεις οικογένειες, όπως και εκατοντάδες άλλες θα μείνουν με αυτό το πελώριο «ΓΙΑΤΙ», να τους βασανίζει σε όλη τους τη ζωή.
Γι΄ αυτούς όμως που κρατούν στα χέρια τους τον κορβανά και μοιράζουν τα χρήματα ανάλογα με το που αυτοί κρίνουν ότι είναι σπουδαιότερο να διατεθούν, οι τρεις αυτές ψυχές, δεν είναι τίποτε άλλο από αύξοντες αριθμοί και ονόματα…
Πρόκειται ουσιαστικά για τους ηθικούς αυτουργούς κάθε θανάτου που συνέβη όλα αυτά τα χρόνια στο ΒΟΑΚ. Πρόκειται για αυτούς που ενώ μπορούσαν δεν έκαναν τίποτε για να διασφαλίσουν ασφαλέστερες μετακινήσεις…
Βλέπετε, οι σχεδόν 700 χιλιάδες μόνιμοι κάτοικοι της Κρήτης και τα εκατομμύρια των επισκεπτών που δέχεται κάθε χρόνο το νησί, είναι γι΄ αυτούς αμελητέα ποσότητα… Άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας…
Αλλά ακόμη και αν δεχθούμε ότι δεν …περισσεύουν για ένα σωστό και ασφαλή δρόμο, όταν τους δίνουμε, εμείς οι ίδιοι, τη λύση έτοιμη «στο πιάτο», την απορρίπτουν…
Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να μάθω γιατί ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ απέρριψε την ομόθυμη πρόταση των φορέων της Κρήτης για τη βελτίωση του ΒΟΑΚ με τη μέθοδο της παραχώρησης. Τους λόγους ας μην τους εξηγήσει σε εμάς. Ας τους εξηγήσει στις οικογένειες των χιλιάδων θυμάτων αυτού του δρόμου, κοιτάζοντάς τις στα μάτια…
Αυτό που ξέρω είναι ότι, προχθές χάθηκαν ακόμη τρία νέα παιδιά. Και ξέρω επίσης ότι θα χαθούν και άλλα. Θα χάνονται συνεχώς ανθρώπινες ζωές, όσο κάποιοι εξακολουθούν να κοιτούν ψυχρά και λογιστικά τα νούμερα και τα ονόματα όσων θυσιάστηκαν…
