Διατροφικά σκάνδαλα, μικρά και μεγαλύτερα, το ένα πίσω από το άλλο, μας απασχολούν καθημερινά. Έχουμε φθάσει στο σημείο, να μην ξέρουμε πλέον τι βάζουμε στο τραπέζι μας, από πού προέρχεται και τι μπορεί να προκαλέσει στην υγεία μας, άμεσα ή μακροπρόθεσμα…
Ο διατροφικός εφιάλτης που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, οξύνεται μέρα με τη μέρα. Οι ανακλήσεις ύποπτων προϊόντων, είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, κάτι που εντείνει ακόμη περισσότερο το αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, από το οποίο όλοι διακατεχόμαστε.
Δεν ξέρω αν τα ακατάλληλα και επικίνδυνα για την υγεία μας προϊόντα, είναι περισσότερα αυτήν την περίοδο, ή αν οι ελεγκτικές υπηρεσίες του κράτους, κάνουν καλύτερα την δουλειά τους. Ίσως πρόκειται για έναν συνδυασμό και των δύο παραγόντων.
Αυτό που ξέρω – και όλοι μας ξέρουμε – είναι ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει πια από κάθε όριο… Εμείς οι ανυποψίαστοι καταναλωτές, που παρασυρόμαστε από τις πολύχρωμες και «λαχταριστές» συσκευασίες, έχουμε γίνει έρμαια πονηρών και ασυνείδητων απατεώνων, οι οποίοι, στο βωμό του κέρδους δεν διστάζουν να θέσουν σε άμεσο κίνδυνο την υγεία μας…
Άνθρωπος της «πιάτσας» που έλεγε χθες, ότι μπορεί οι κυρώσεις σε κάποιον επιχειρηματία που εμπλέκεται με αλλοιωμένα, ακατάλληλα, ή μη ασφαλή τρόφιμα να είναι πολλές φορές «τσουχτερές», ωστόσο, πάντα υπάρχει ένα «παραθυράκι» για να γλυτώσει την «τσιμπίδα» του νόμου και να συνεχίσει τις δραστηριότητές του, έστω και αν τυπικά δεν «φαίνεται» προς τα έξω ο ίδιος…
Το εξοργιστικότερο όλων είναι ότι τα αλλεπάλληλα διατροφικά σκάνδαλα «χτυπούν» με την ίδια ένταση και την «κοιτίδα» της μεσογειακής διατροφής, την Κρήτη. Θα μου πείτε ότι φταίει η Παγκοσμιοποίηση… Συμφωνώ.
Αλλά γιατί – για παράδειγμα – να ανεχόμαστε να μας σερβίρουν πιάτα που χρησιμοποιούν οποιοδήποτε άλλο λάδι, εκτός του ελαιολάδου; Παράγουμε στον τόπο μας, το καλύτερο ελαιόλαδο και αντί αυτού, ασχολούμαστε με σπορέλαια ζωικά λίπη και άλλα τέτοια… Ξέρω. Είναι φθηνότερα και οι καιροί είναι δύσκολοι. Όμως είναι καλύτερο ένα αμφίβολης προέλευσης και σύστασης προϊόν από ένα ντόπιο σίγουρο προϊόν;
Υπάρχει ένας κανόνας που αναφέρει: «Ότι πληρώσεις, παίρνεις». Και αυτός ο κανόνας, δύσκολα βρίσκει εξαιρέσεις για να τον επιβεβαιώσουν. Ανέφερα το ελαιόλαδο, ως παράδειγμα, αλλά το ίδιο ισχύει με όλα τα προϊόντα που παράγονται στο νησί μας. Προϊόντα που βρίσκονται πλάι – πλάι στα ράφια των σούπερ μάρκετ…
Και όμως, οι περισσότεροι, προκειμένου να ξοδέψουμε λιγότερα, διακινδυνεύουμε την υγεία μας, αγοράζοντας προϊόντα που κάποια στιγμή, ίσως τα δούμε να «φιγουράρουν» στις λίστες του ΕΦΕΤ…
Στο πλαίσιο της ελεύθερης διακίνησης των αγαθών, όπως επιτάσσει η παγκοσμιοποίηση, κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε κανένα να πουλά στην Κρήτη, λάδι Ουκρανίας, πορτοκαλάδα Αργεντινής, ψωμί από την Ιταλία, γάλα και τυροκομικά από την Ολλανδία, κρέας από τη Βουλγαρία, κοτόπουλο από τη Γαλλία, αλλαντικά από τη Γερμανία, αναψυκτικά από την Αμερική κλπ.
Πλάι σε αυτά τα προϊόντα όμως βρίσκονται «δικά» μας πιο σίγουρα – έστω και κάποιες φορές ακριβότερα – προϊόντα. Επαφίεται σε εμάς να αποφασίσουμε τι θέλουμε. Η επιλογή είναι δική μας…
