Ποιος “φρενάρει” την ανάπτυξη;
Δημοσιεύθηκε από Παναγιώτης Νικηφοράκης στο Αυγούστου 1, 2008
Δεν πίστευα στα μάτια μου, διαβάζοντας την «παρέμβαση» του ΤΕΕ Δυτικής Κρήτης για τη λιμνοδεξαμενή του Ομαλού. Είπα να μην ασχοληθώ… αλλά δεν άντεξα…
Το έργο υπάρχει σαν σκέψη και σαν αρχικός σχεδιασμός, εδώ και 16 χρόνια. Οι μελέτες του έχουν εγκριθεί από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, εδώ και τρία χρόνια. Εξασφαλίσθηκε η χρηματοδότηση. Έγιναν οι διαγωνισμοί για την ανάδειξη του εργολάβου.
Και την ώρα που τα μηχανήματα του αναδόχου βρίσκονται …καθ΄οδόν προς τον Ομαλό, ο κ. Πιταριδάκης θυμήθηκε τις οικολογικές του ανησυχίες, το περιβάλλον της περιοχής και το «Natura»…
Τι προτείνει λοιπόν ο πρόεδρος του τμήματος; Ούτε λίγο, ούτε πολύ, να σταματήσουν οι εργασίες και ένα έργο πνοής για την περιοχή, να περιέλθει – όπως και τόσα άλλα – στις Ελληνικές καλένδες…
Αφού αρχικά χαρακτηρίζει σημαντική τη λιμνοδεξαμενή του Ομαλού, εισηγείται να διακοπούν οι εργασίες και να συνταχθεί μια νέα μελέτη, σε άλλο χώρο του Οροπεδίου, που δεν θα …ενοχλεί τα πουλάκια, τα προβατάκια και τα λουλουδάκια…
Αν βρισκόμασταν σε μια άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, όπου τα έργα υποδομής σχεδιάζονται και υλοποιούνται ταχύτατα, ίσως η πρόταση αυτή να είχε μια λογική βάση. Όμως ζούμε στην Ελλάδα. Και όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά – και καλύτερα ο κ. Πιταριδάκης – ότι τα έργα υλοποιούνται με ρυθμούς χελώνας…
Είναι δυνατόν, ο πρόεδρος ενός σημαντικού επιστημονικού φορέα, του επίσημου τεχνικού συμβούλου της πολιτείας, να κάνει τέτοιες προτάσεις; Να συνταχθεί νέα μελέτη, να εγκριθεί από τις δεκάδες υπηρεσίες, να αναζητηθεί εκ νέου χρηματοδότηση, να ξεπεραστούν οι δικαστικοί «σκόπελοι» με τις προσφυγές… Και σε καμία εικοσαριά χρόνια, να φθάσουμε πάλι στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα…
Μόνο που τότε θα είναι αργά. Η οικολογική καταστροφή, για την οποία κόπτονται σήμερα ορισμένοι «ευαίσθητοι» εκπρόσωποι φορέων και πολίτες, θα έχει επέλθει, εξαιτίας της απραξίας και της έλλειψης έργων υποδομής. Ο Ομαλός δεν αντέχει άλλα 20 χρόνια την σημερινή κατάσταση… Τα έργα πρέπει να γίνουν …χθες.
Εδώ που τα λέμε, ακόμη και στην κορυφή του Γκίγκιλου, να σχεδιαζόταν η λιμνοδεξαμενή, εκεί που δεν πατά ψυχή, πάλι θα βρίσκονταν κάποιοι να διαμαρτυρηθούν για το …περιβάλλον.
Τελικά έχω την εντύπωση ότι πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Οτιδήποτε και αν σχεδιάζεται να υλοποιηθεί στο νομό, από λιμνοδεξαμενές, δρόμους και βιολογικούς καθαρισμούς, μέχρι σφαγεία, εγκαταστάσεις καυσίμων και μονάδες διαχείρισης απορριμμάτων, «σκοντάφτει» σε …οικολόγους, και μικροσυμφέροντα.
Αν ανατρέξω στα ρεπορτάζ που έχω γράψει όλα αυτά τα χρόνια της ενασχόλησής μου με τα θέματα των Χανίων, είμαι βέβαιος ότι οι φράσεις που έχουν τυπωθεί τις περισσότερες φορές στο χαρτί, είναι οι «έντονες αντιδράσεις» και «περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους»…
Εντάξει. Το σύνολο του νομού, είναι μια περιοχή μοναδικής ομορφιάς. Αυτό όμως τι σημαίνει; Ότι πρέπει να ανασταλεί κάθε αναπτυξιακή δραστηριότητα, χάριν της ομορφιάς και του «κάλλους»; Δηλαδή, αντί να προχωρούμε μπροστά και να σχεδιάζουμε το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας, θα πρέπει να παραμείνουμε στάσιμοι και να «θαυμάζουμε» την ομορφιά μας;
Ασφαλώς και πρέπει να προστατευθεί και να αναδειχθεί το φυσικό περιβάλλον μας. Όχι όμως εις βάρος των πραγματικών και επειγόντων αναγκών μας. Κάπου πρέπει να γίνουν κάποια απαραίτητα έργα… Ελάχιστες από τις εκατοντάδες περιοχές «ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους» πρέπει να …θυσιαστεί. Δε γίνεται αλλιώς.
