Δεν βλέπουν τα αυτονόητα…

Η υπόθεση με το πλαφόν στα καύσιμα και τις διαστάσεις που έλαβε, μέχρι να βρεθεί η προσωρινή αυτή λύση που δόθηκε, είχε για εμάς – τους καταναλωτές – δύο θετικά σημεία. Το πρώτο είναι ότι για μερικές ημέρες θα αγοράζουμε λίγο φθηνότερα, από ότι θα αγοράζαμε αν δεν είχε επιβληθεί το πλαφόν.

Το δεύτερο και σπουδαιότερο είναι ότι ..ήρθαν στην επιφάνεια, οι πραγματικοί υπαίτιοι της κατάστασης. Όχι ότι δεν τους γνωρίζαμε, αλλά πλέον καταδείχθηκε με τον πλέον σαφή τρόπο, ότι ο «ανταγωνισμός» είναι άγνωστη λέξη μεταξύ των εταιρειών καυσίμων…

Συμφώνησαν, λένε, όλες οι εταιρείες να …κόψουν κάτι από την τιμή που πωλούν στους πρατηριούχους, που στην ουσία, είναι ισόποσο με το επιπλέον ποσό που πληρώνουμε για τα μεταφορικά… Και ως εκ θαύματος, όλες έκοψαν το ίδιο! Ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο, η μία από την άλλη. Άρα τα βρήκαν μεταξύ τους και στις …εκπτώσεις. Άρα βρίσκονται σε συνεχή επαφή και «μαγειρεύουν» όπως θέλουν τις τιμές…

Μετά από αυτά, δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα περιμένουν τα μέλη της Επιτροπής Ανταγωνισμού, για να «μπουν μέσα» και να …σπάσουν το απόστημα που έχει κυριεύσει το χώρο, απομυζώντας από το σύνολο των Ελλήνων πολιτών, ένα σεβαστό ποσό του οικογενειακού προϋπολογισμού…

Μοιραία όμως, η συζήτηση των τελευταίων ημερών για τις τιμές των καυσίμων, φέρνει στο μυαλό και άλλες προεκτάσεις του θέματος… Αυτές που σχετίζονται με τις υποδομές αποθήκευσης και διακίνησης καυσίμων στο νομό…

Αυτή είναι άλλη μια «πονεμένη» ιστορία, στην οποία έχουν …ριζώσει οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Οικολόγοι, οι οποίοι οδηγούμενοι από τις …πασίγνωστες μηδενιστικές τους αντιλήψεις, μπλοκάρουν και το έργο της δημιουργίας εγκαταστάσεων υγρών καυσίμων στο Πέρα Πλατάνι της Σούδας…

Βλέπετε, τα χορταράκια, οι πετρούλες και τα ψαράκια, έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις ανθρώπινες ζωές που τίθενται καθημερινά σε κίνδυνο, από τα δεκάδες βυτιοφόρα που κινούνται κατά μήκος του ΒΟΑ Καρμανιόλα, για να τροφοδοτήσουν την αγορά των Χανίων με καύσιμα από το Ηράκλειο…

Άλλωστε ποιος ξεχνά το δυστύχημα με την σύγκρουση βυτιοφόρου που μετέφερε καύσιμα από το Ηράκλειο στα Χανιά, με λεωφορείο της Creta Farm, πριν από δύο χρόνια έξω από το Ρέθυμνο, με τους τέσσερις απανθρακωμένους συνανθρώπους μας…

Φυσικά το θέμα είναι και οικονομικό. Ένα λίτρο αμόλυβδης που έρχεται από το Ηράκλειο, επιβαρύνεται με ένα λεπτό, επιπλέον των υπόλοιπων επιβαρύνσεων, που έχουν τα καύσιμα των εταιρειών που έχουν εγκαταστάσεις στον Άγιο Ονούφριο.

Θα με ρωτήσετε: Ακόμη και αν δημιουργηθούν οι εγκαταστάσεις της Jet Oil στην Σούδα, δεν θα έρχονται βυτιοφόρα από το Ηράκλειο; Η απάντηση είναι, όχι. Αυτή η εταιρεία με έδρα της το Ηράκλειο, αγοράζει σήμερα μικρές ποσότητες καυσίμων από εταιρεία που έχει εγκαταστάσεις στον Άγιο Ονούφριο.

Με την ύπαρξη σύγχρονων εγκαταστάσεων στην Σούδα, η ίδια εταιρεία θα αγοράζει πλέον από την Jet Oil και δεν θα χρειάζεται να διανύουν τα βυτιοφόρα της 300 χιλιόμετρα, για να έρθουν και να επιστρέψουν στο Ηράκλειο…

Όμως αυτές οι …λεπτομέρειες φαίνεται πως αποτελούν «ψιλά γράμματα» για τους υπέρμαχους της άρνησης και της αναστολής κάθε αναπτυξιακής δραστηριότητας στο νομό Χανίων, προς χάριν της …πρασινάδας και του ζωοπλαγκτόν…

Η στήλη θα απουσιάσει για μερικές ημέρες… Δυστυχώς, πολύ λίγες, για να διορθωθούν – στο μεταξύ – τα κακώς κείμενα, να αναθεωρηθούν οι μηδενιστικές απόψεις και να φύγουν από το …σβέρκο μας όλοι αυτοί που μας «έχουν κάτσει» και δε λένε να …ξεκολλήσουν με τίποτε…

Εφιάλτης ήταν και πάει…

Ένας σύντομος «εφιάλτης» ήταν και πάει… Τελικά αυτοί οι άνθρωποι, έχουν μεγάλη δύναμη! Στους πρατηριούχους αναφέρομαι, οι οποίοι κατάφεραν μέσα σε μία μόλις ημέρα, ότι δεν κατάφεραν κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων όλα αυτά τα χρόνια…

Αρκούσε ένα 24ωρο με κλειστά τα πρατήρια σε Χανιά και Ρέθυμνο και η είδηση της απόφασης για κλείσιμο των πρατηρίων σε Ηράκλειο και Λασίθι, για να υποχρεώσει τον υπουργό της Ανάπτυξης να «ανακρούσει πρύμναν» από τη μεσημεριανή του σκληρή στάση…

Το ότι είχαν απόλυτο δίκιο οι πρατηριούχοι, δεν το αμφισβητεί κανείς. Άλλωστε, με μια ματιά στα παραστατικά της αγοράς από τις εταιρείες, θα μπορούσε να διαπιστώσει και ένα παιδί του δημοτικού ότι δεν μπορεί να αγοράζεις πιο ακριβά από όσο μπορείς να πουλήσεις…

Απλά, το θέμα ήταν πια από τις λύσεις που πρότειναν οι βενζινοπώλες στο Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου, ήταν η πιο συμφέρουσα και για τον κλάδο των βενζινοπωλών και – κυρίως – για τον καταναλωτή.

Και αυτή η λύση δεν ήταν άλλη από την «συρρίκνωση» των υπερκερδών των εταιρειών, οι οποίες δεσμεύθηκαν χθες το βράδυ, στον υπουργό Ανάπτυξης, ότι θα πωλούν από σήμερα κατά τέσσερα με πέντε λεπτά φθηνότερο το λίτρο την βενζίνη, μπας και πάρουν και λίγα «ψίχουλα» οι πρατηριούχοι…

Το θετικό είναι ότι δεν θα αυξηθεί η τιμή της βενζίνης για τον καταναλωτή, μια τιμή που ούτως ή άλλως είναι υψηλή, σε σχέση με την υποχώρηση των διεθνών τιμών του «μαύρου χρυσού»…

Το θετικότερο είναι ότι διεσώθη κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή το τουριστικό προϊόν του τόπου μας, σε μια περίοδο που βρίσκεται στο ζενίθ η κίνηση. Σίγουρα, οι αντιδράσεις του συνόλου των φορέων που εμπλέκονται στον τουριστικό κλάδο, οι οποίοι μάλιστα συντάχθηκαν με τα αιτήματα των πρατηριούχων, δικαιολογώντας την στάση τους, διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο, στην αίσια αυτή εξέλιξη…

Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν, σε αυτή τη «μίνι» περιπέτεια που περάσαμε. Βέβαια μην περιμένει κανείς ότι σήμερα η αγορά καυσίμων στα Χανιά θα λειτουργεί «ρολόι». Σε πολλά πρατήρια, η βενζίνη έχει τελειώσει, αφού όλοι σπεύσαμε προχθές να «φουλάρουμε», αλλά να βάλουμε και σε μπιτόνια, για τη …δύσκολη ώρα…

Παράγοντες της αγοράς εκτιμούν ότι θα χρειαστεί μία με δύο ημέρες, για εξομαλυνθεί πλήρως η κατάσταση και η ζωή στα …βενζινάδικα να επανέλθει στους καθημερινούς ρυθμούς της…

Πάντως για όσους νομίζουν ότι τελειώσαμε με αυτά, ένα έχω να τους υπενθυμίσω. Οι εταιρείες δεσμεύθηκαν να κάνουν …σκόντο μέχρι το τέλος του μήνα. Για όσο διάστημα, δηλαδή, θα έχει ισχύ η υπουργική απόφαση για την επιβολή του πλαφόν. Μετά θα επανεξετάσουν την στάση τους, ανάλογα με τα τότε δεδομένα…

Αφήστε που πλησιάζει και η εποχή, που η κυβέρνηση θα πρέπει να κάτσει ξανά στο τραπέζι του διαλόγου με τους ιδιοκτήτες των φορτηγών, για να συνεχίσουν από εκεί που έμειναν την Άνοιξη… Και αν δεν τα βρουν, τι μας περιμένει πάλι…

Οι σύγχρονοι …Μαυρογιαλούροι

Ως Έλληνες είμαστε ένας λαός που πάντοτε τρέχει …λαχανιασμένος πίσω από τις εξελίξεις, προσπαθώντας να τις «πιάσει». Όταν όμως οι εξελίξεις αφορούν την απώλεια ανθρώπινων ζωών, τότε η ευθύνη όλων μας είναι ιδιαίτερα μεγάλη…

Θα ασχοληθώ και σήμερα με το σοβαρό – ίσως το σοβαρότερο – θέμα του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης, δεδομένου ότι όπου και αν βρέθηκα χθες, το κυρίαρχο θέμα συζήτησης ήταν ο άδικος χαμός των τριών παιδιών, το πρωί της Κυριακής.

Αναφέρθηκα στις εξελίξεις, τις οποίες μονίμως ακολουθούμε, χωρίς να έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα να βρεθούμε μπροστά από αυτές, να τις προβλέψουμε και να τις προλάβουμε…

Δεν μου προκαλεί καμία εντύπωση, που άκουσα και είδα χθες και προχθές διάφορους φορείς να αναφέρονται στην ανάγκη βελτίωσης του ΒΟΑΚ, ώστε να μειωθεί ο βαρύς φόρος αίματος που χύνεται στην άσφαλτο, όλα αυτά τα χρόνια…

Ακούω και βλέπω τα ίδια και τα ίδια κάθε φορά που η κοινωνία μας συγκλονίζεται από ένα θλιβερό περιστατικό που εκτυλίχθηκε σε κάποιο σημείο αυτής της λαιμητόμου, με τραγικούς πρωταγωνιστές ανθρώπους, νέους και μεγαλύτερους, οι οποίοι έγιναν θυσία στο βωμό της ανικανότητας και της αδιαφορίας…

Και για να μην «βγάλω απ΄ έξω την ουρά μου», παραδέχομαι ότι και εμείς οι δημοσιογράφοι ασχολούμαστε με αυτό το μείζων θέμα όταν αυτό βρίσκεται για κάποιο λόγο στην επικαιρότητα. Μόνο που εμείς, πέραν του να καταγράφουμε τα γεγονότα, να διατυπώνουμε ενίοτε τη γνώμη μας και να καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα, δεν έχουμε τη δυνατότητα παρέμβασης στα κέντρα λήψης των αποφάσεων…

Αυτό λοιπόν που θα έπρεπε να κάνουν όσοι έχουν τη δυνατότητα αυτή, κάθε ημέρα, προς κάθε κατεύθυνση, μέχρι να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, το θυμούνται όταν μαθαίνουν για μια ακόμη απώλεια ανθρώπινης ζωής…

Θυμάστε την ιστορία με το Μαυρογιαλούρο; Οι ταλαίπωροι χωρικοί, μάταια προσπαθούσαν χρόνια ολόκληρα να πείσουν τον υπουργό ότι είναι απαραίτητο να ξαναστηθεί το μικρό γεφυράκι, έξω από το χωριό τους… Πότε ο υπουργός «συγκινήθηκε»; Όταν έπεσε ο ίδιος «θύμα» της αδιαφορίας, της δικής του και των συνεργατών του…

Χρόνια ολόκληρα, οι «ταλαίπωροι» Κρητικοί, ζητούμε τα αυτονόητα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Το δικαίωμα κάθε πολίτη να μετακινείται με ασφάλεια στον κεντρικό δρόμο του νησιού. Και τι καταφέραμε μέχρι σήμερα; Να ανεχόμαστε την απόλυτη και εξευτελιστική κοροϊδία, των «μπαλωμάτων» και των υποσχέσεων…

Ακόμη και τα πιο απλά, οι στύλοι που έχουν τοποθετηθεί στους κόμβους και σε επικίνδυνα σημεία επί του άξονα του ΒΟΑΚ, παραμένουν για δύο και πλέον χρόνια σβηστοί, για να θυμίζουν σε όλους μας ακριβώς αυτήν την κοροϊδία…

Φανταστείτε λοιπόν, αν θέλουν τόσα χρόνια να δώσουν ρεύμα στους στύλους, πόσα χρόνια θέλουν για να κατασκευάσουν έναν ασφαλή δρόμο… Μέχρι τότε, όλοι μας θα γινόμαστε μάρτυρες ανθρωποθυσιών, τις οποίες και θα αποδίδουμε στην υπερβολική ταχύτητα, στη μέθη, στο «τυφλό» προσπέρασμα κλπ… και ποτέ στο γυαλισμένο οδόστρωμα, στις στροφές με αρνητική κλίση, στο βοσκό που έβγαλε τα πρόβατά του βόλτα στην Εθνική, στον παππού που βγήκε από την παράνομη διάβαση με το τρακτέρ, στο φοβισμένο τουρίστα που οδηγούσε με 40 χιλιόμετρα πάνω στη διαχωριστική γραμμή…

Φτάνει πια η ανθρωποθυσία

Οι σημερινές γραμμές, γράφονται κάτω από την ισχυρή ψυχολογική πίεση της απώλειας τριών ακόμη νέων ανθρώπων στη Χανιώτικη άσφαλτο. Ιδιαίτερα όταν τη μία κοπέλα, ο υπογράφων τη γνώριζε από «μωρό» και τα έφερε έτσι η μοίρα, να την συνοδεύσει χθες το μεσημέρι – μαζί με χιλιάδες άλλους συγγενείς και φίλους – ντυμένη νύφη, στην τελευταία της κατοικία…

Το τροχαίο δυστύχημα της Κυριακής, δεν ήταν το πρώτο ούτε δυστυχώς και το τελευταίο που συμβαίνει σε αυτήν τη λαιμητόμο, που την αποκαλούμε «Βόρειο Οδικό Άξονα» και στα χαρτιά θεωρείται «Εθνικό δίκτυο».

Σε κάθε μέτρο αυτού του δρόμου, σε όλο του το μήκος, από την Κίσσαμο μέχρι τη Σητεία, υπάρχει χαραγμένη στην άσφαλτο μια οικογενειακή τραγωδία. Κάθε μέτρο αυτού του δρόμου είναι ποτισμένο με το αίμα αθώων ανθρώπων, είτε ήταν υπαίτιοι ενός δυστυχήματος, είτε βρέθηκαν την λάθος ώρα στο μοιραίο σημείο…

Μια ματιά στα στατιστικά, σε αυτά τα ψυχρά νούμερα, είναι αρκετή για να καταλάβει και ο πιο δύσπιστος ότι σε αυτόν τον δρόμο, ο ανθρώπινος φόρος που έχει καταβληθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι εξαιρετικά βαρύς…

Και όμως, πέρα από εμάς που κατοικούμε σε αυτόν τον τόπο και αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιούμε αυτόν τον δρόμο, κανείς άλλος δεν ανησυχεί. Κανείς δεν ενδιαφέρεται και κανείς δεν ευαισθητοποιείται. Κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια… Είναι και εδώ θέμα απλής, ψυχρής αριθμητικής…

Σκοπός τους σημερινού μου άρθρου, δεν είναι να προτείνω τίποτε. Ούτε να αποδώσω ευθύνες. Ούτε να αναζητήσω τους υπεύθυνους. Ούτε να αρχίσω να λέω για «ζώνες», «κράνη», «αλκοόλ» κλπ. Όλα αυτά τα έχουμε κάνει και τα έχουμε πει όλοι μας, εδώ και πολλά χρόνια, με τα γνωστά και ορατά …αποτελέσματα.

Γράφω αυτές τις γραμμές, για να τιμήσω τη μνήμη της Αννούλας, και των υπολοίπων δύο παιδιών που χάθηκαν τόσο γρήγορα, τόσο άδικα, τόσο μοιραία… Ακόμη τρεις οικογένειες, όπως και εκατοντάδες άλλες θα μείνουν με αυτό το πελώριο «ΓΙΑΤΙ», να τους βασανίζει σε όλη τους τη ζωή.

Γι΄ αυτούς όμως που κρατούν στα χέρια τους τον κορβανά και μοιράζουν τα χρήματα ανάλογα με το που αυτοί κρίνουν ότι είναι σπουδαιότερο να διατεθούν, οι τρεις αυτές ψυχές, δεν είναι τίποτε άλλο από αύξοντες αριθμοί και ονόματα…

Πρόκειται ουσιαστικά για τους ηθικούς αυτουργούς κάθε θανάτου που συνέβη όλα αυτά τα χρόνια στο ΒΟΑΚ. Πρόκειται για αυτούς που ενώ μπορούσαν δεν έκαναν τίποτε για να διασφαλίσουν ασφαλέστερες μετακινήσεις…

Βλέπετε, οι σχεδόν 700 χιλιάδες μόνιμοι κάτοικοι της Κρήτης και τα εκατομμύρια των επισκεπτών που δέχεται κάθε χρόνο το νησί, είναι γι΄ αυτούς αμελητέα ποσότητα… Άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας…

Αλλά ακόμη και αν δεχθούμε ότι δεν …περισσεύουν για ένα σωστό και ασφαλή δρόμο, όταν τους δίνουμε, εμείς οι ίδιοι, τη λύση έτοιμη «στο πιάτο», την απορρίπτουν…

Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να μάθω γιατί ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ απέρριψε την ομόθυμη πρόταση των φορέων της Κρήτης για τη βελτίωση του ΒΟΑΚ με τη μέθοδο της παραχώρησης. Τους λόγους ας μην τους εξηγήσει σε εμάς. Ας τους εξηγήσει στις οικογένειες των χιλιάδων θυμάτων αυτού του δρόμου, κοιτάζοντάς τις στα μάτια…

Αυτό που ξέρω είναι ότι, προχθές χάθηκαν ακόμη τρία νέα παιδιά. Και ξέρω επίσης ότι θα χαθούν και άλλα. Θα χάνονται συνεχώς ανθρώπινες ζωές, όσο κάποιοι εξακολουθούν να κοιτούν ψυχρά και λογιστικά τα νούμερα και τα ονόματα όσων θυσιάστηκαν…

Αχ και να ξέραμε…

Διατροφικά σκάνδαλα, μικρά και μεγαλύτερα, το ένα πίσω από το άλλο, μας απασχολούν καθημερινά. Έχουμε φθάσει στο σημείο, να μην ξέρουμε πλέον τι βάζουμε στο τραπέζι μας, από πού προέρχεται και τι μπορεί να προκαλέσει στην υγεία μας, άμεσα ή μακροπρόθεσμα…

Ο διατροφικός εφιάλτης που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, οξύνεται μέρα με τη μέρα. Οι ανακλήσεις ύποπτων προϊόντων, είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, κάτι που εντείνει ακόμη περισσότερο το αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, από το οποίο όλοι διακατεχόμαστε.

Δεν ξέρω αν τα ακατάλληλα και επικίνδυνα για την υγεία μας προϊόντα, είναι περισσότερα αυτήν την περίοδο, ή αν οι ελεγκτικές υπηρεσίες του κράτους, κάνουν καλύτερα την δουλειά τους. Ίσως πρόκειται για έναν συνδυασμό και των δύο παραγόντων.

Αυτό που ξέρω – και όλοι μας ξέρουμε – είναι ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει πια από κάθε όριο… Εμείς οι ανυποψίαστοι καταναλωτές, που παρασυρόμαστε από τις πολύχρωμες και «λαχταριστές» συσκευασίες, έχουμε γίνει έρμαια πονηρών και ασυνείδητων απατεώνων, οι οποίοι, στο βωμό του κέρδους δεν διστάζουν να θέσουν σε άμεσο κίνδυνο την υγεία μας…

Άνθρωπος της «πιάτσας» που έλεγε χθες, ότι μπορεί οι κυρώσεις σε κάποιον επιχειρηματία που εμπλέκεται με αλλοιωμένα, ακατάλληλα, ή μη ασφαλή τρόφιμα να είναι πολλές φορές «τσουχτερές», ωστόσο, πάντα υπάρχει ένα «παραθυράκι» για να γλυτώσει την «τσιμπίδα» του νόμου και να συνεχίσει τις δραστηριότητές του, έστω και αν τυπικά δεν «φαίνεται» προς τα έξω ο ίδιος…

Το εξοργιστικότερο όλων είναι ότι τα αλλεπάλληλα διατροφικά σκάνδαλα «χτυπούν» με την ίδια ένταση και την «κοιτίδα» της μεσογειακής διατροφής, την Κρήτη. Θα μου πείτε ότι φταίει η Παγκοσμιοποίηση… Συμφωνώ.

Αλλά γιατί – για παράδειγμα – να ανεχόμαστε να μας σερβίρουν πιάτα που χρησιμοποιούν οποιοδήποτε άλλο λάδι, εκτός του ελαιολάδου; Παράγουμε στον τόπο μας, το καλύτερο ελαιόλαδο και αντί αυτού, ασχολούμαστε με σπορέλαια ζωικά λίπη και άλλα τέτοια… Ξέρω. Είναι φθηνότερα και οι καιροί είναι δύσκολοι. Όμως είναι καλύτερο ένα αμφίβολης προέλευσης και σύστασης προϊόν από ένα ντόπιο σίγουρο προϊόν;

Υπάρχει ένας κανόνας που αναφέρει: «Ότι πληρώσεις, παίρνεις». Και αυτός ο κανόνας, δύσκολα βρίσκει εξαιρέσεις για να τον επιβεβαιώσουν. Ανέφερα το ελαιόλαδο, ως παράδειγμα, αλλά το ίδιο ισχύει με όλα τα προϊόντα που παράγονται στο νησί μας. Προϊόντα που βρίσκονται πλάι – πλάι στα ράφια των σούπερ μάρκετ…

Και όμως, οι περισσότεροι, προκειμένου να ξοδέψουμε λιγότερα, διακινδυνεύουμε την υγεία μας, αγοράζοντας προϊόντα που κάποια στιγμή, ίσως τα δούμε να «φιγουράρουν» στις λίστες του ΕΦΕΤ…

Στο πλαίσιο της ελεύθερης διακίνησης των αγαθών, όπως επιτάσσει η παγκοσμιοποίηση, κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε κανένα να πουλά στην Κρήτη, λάδι Ουκρανίας, πορτοκαλάδα Αργεντινής, ψωμί από την Ιταλία, γάλα και τυροκομικά από την Ολλανδία, κρέας από τη Βουλγαρία, κοτόπουλο από τη Γαλλία, αλλαντικά από τη Γερμανία, αναψυκτικά από την Αμερική κλπ.

Πλάι σε αυτά τα προϊόντα όμως βρίσκονται «δικά» μας πιο σίγουρα – έστω και κάποιες φορές ακριβότερα – προϊόντα. Επαφίεται σε εμάς να αποφασίσουμε τι θέλουμε. Η επιλογή είναι δική μας…