Και άλλο …αποτυχημένο μονόπρακτο

Άλλο ένα επεισόδιο του αποτυχημένου θεατρικού …μονόπρακτου «Θέλω Εφετείο στο Ηράκλειο», ανέβηκε χθες το πρωί στην αίθουσα της Βουλής. Οι βουλευτές της Ανατολικής Κρήτης, άδραξαν την ευκαιρία της συζήτησης ενός νομοσχεδίου του υπουργείου Δικαιοσύνης και προσπάθησαν να περάσουν τροπολογία για την ίδρυση Εφετείου…

Προφανώς πίστεψαν ότι, λόγω της θερινής ραστώνης και της γενικότερης χαλαρότητας των ημερών, θα μπορούσαν να «περάσουν από το παράθυρο» το αίτημά τους, ως άλλοι …ποντικοί, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί…

Έλα όμως που ο …συναγερμός χτύπησε! Οι Χανιώτες βουλευτές Χρήστος Μαρκογιαννάκης, Στέλιος Νικηφοράκης και Μανώλης Σκουλάκης – που συμμετέχουν στο θερινό τμήμα της βουλής – βρισκόταν εκεί και αντιμετώπισαν με επιτυχία την προσπάθεια για νέα …εισβολή στη Χανιώτικη αξιοπρέπεια.

Για μια ακόμη φορά, η Χανιώτικη «ασπίδα» λειτούργησε και οι …επιτιθέμενοι, αναγκάστηκαν σε υποχώρηση. Βέβαια, προφανής στόχος τους δεν ήταν να περάσει – νύχτα – η τροπολογία που κατέθεσαν, αλλά να ανακινήσουν και να διατηρήσουν στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας του νησιού, την «καυτή πατάτα» του Εφετείου…

Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι, μετά το πρόσφατο «πάγωμα» που επέβαλε ο Σωτήρης Χατζηγάκης στο θέμα, οι βουλευτές του Ηρακλείου, έθεσαν χρονικό περιορισμό στον υπουργό να ανακοινώσει την τελική απόφασή του, μέχρι τον Σεπτέμβριο. Και αν η απόφασή του δεν είναι αυτή που περιμένουν να ακούσουν, τότε θα «υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους»…

Έχει γραφτεί και έχει ειπωθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Το θέμα του Εφετείου, δεν είναι μια περίπτωση που ανάγεται στην σφαίρα της φιλοσοφίας, όπως θέλουν να προσδώσουν οι φορείς του Ηρακλείου. Ούτε η πολυετής προσπάθεια διατήρησής του στα Χανιά, ως ενιαίου και αδιαίρετου, υποκεινείται από συντεχνιακά συμφέροντα, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν

Η διατήρηση του Εφετείου Κρήτης στα Χανιά, είναι καθαρά θέμα διάσωσης της αξιοπρέπειας του Χανιώτικου λαού απέναντι στο «Ηρακλειοκεντρικό» κράτος, το οποίο από το 1967, – οπότε και μετακινήθηκε η πρωτεύουσα της Κρήτης – «καταπίνει» λαίμαργα ότι υπάρχει στα Χανιά…

Αυτό είναι βέβαια κάτι που προσπερνούν προκλητικά οι φορείς του Ηρακλείου, χωρίς να κάνουν καμιά κουβέντα… Θέλουν να πάρουν κι άλλα, αλλά δεν θέλουν να δώσουν τίποτε… Μόνο που δεν έχουν καταλάβει ότι το θέμα του Εφετείου, δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, ούτε δοσοληψίας υπηρεσιών…

Όχι στους Βιολογικούς;

Σήμερα θα αναφερθώ σε ένα θέμα που αφορά την κοινή, την στοιχειώδη λογική. Αυτή τη λογική που πρέπει να έχει ο κάθε πολίτης, προκειμένου να αντιμετωπίζει τις μικρές και τις μεγαλύτερες προκλήσεις, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά του. Τη λογική που χαρακτηρίζει και καθοδηγεί τις αντιδράσεις του…

Η κοινή λογική λοιπόν, μας υπαγορεύει εκτός των άλλων, να σεβόμαστε το περιβάλλον και να κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να το προστατεύσουμε και να το παραδώσουμε όπως το παραλάβαμε στις επερχόμενες γενιές. Οι βιολογικοί καθαρισμοί, είναι υποδομές που εξασφαλίζουν προστασία του περιβάλλοντος και σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών.

Ειδικά στον τόπο μας, όπου τα λύματα πέφτουν στη θάλασσα που κολυμπάμε, από την οποία τρεφόμαστε και που την …πουλάμε στους επισκέπτες μας, η λειτουργία βιολογικών καθαρισμών σε κάθε αστικό κέντρο, θα έπρεπε να είναι κοινή απαίτηση όλων…

Πράγματι, αν ρωτήσετε τους γύρω σας, θα συμφωνήσουν ότι πολλές περιοχές που σήμερα δεν διαθέτουν μονάδες επεξεργασίας των λυμάτων, είναι σήμερα υποβαθμισμένες και μολυσμένες…

Οι κάτοικοι αυτών των περιοχών, είναι προβληματισμένοι και ενίοτε εξαπολύουν κατηγορίες προς τους αρμόδιους άρχοντες, οι οποίοι δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν τις υποδομές εκείνες που θα εξασφαλίσουν ποιότητα ζωής και βιώσιμη ανάπτυξη της περιοχής τους…

Όλα τα προαναφερόμενα υπαγορεύονται από την κοινή λογική. Αυτή τη λογική που ορισμένοι – δυστυχώς – θυμούνται όταν τους βολεύει και ξεχνούν όταν οι καταστάσεις δεν διαμορφώνονται σύμφωνα με τα …συμφέροντά τους… Όλοι θέλουν βιολογικούς καθαρισμούς, αλλά κανείς δεν τον θέλει έξω από το σπίτι του…

Κανείς δεν …βλέπει μια τέτοια εγκατάσταση ως «κόσμημα» για μια περιοχή. Ο πόλεμος που παρατηρείται όμως από τους «θιγόμενους» κατοίκους, προκειμένου να μπλοκάρουν το έργο προβάλλοντας αστείες – πολλές φορές – δικαιολογίες, δεν έχει προηγούμενο στις μέρες μας…

Εν έτει 2008, φαντάζει για μας πιο εύκολο να λυθεί το …Κυπριακό ή το Σκοπιανό, παρά να βρεθεί χώρος για να εγκατασταθεί ένας βιολογικός καθαρισμός, για τον οποίο κανείς να μην φέρει αντίρρηση. Σίγουα η κάθε περιοχή ξεχωριστά έχει την δική την ιδιαιτερότητα και την δική της ιστορία. Όμως πως θα γίνει;

Από τη μία θέλουμε υποδομές, αλλά αυτές να μην είναι κοντά μας. Θέλουμε τους βιολογικούς, αλλά μακριά από μας… Θέλουμε εγκαταστάσεις καυσίμων για να «σπάσουν» τα μονοπώλια, αλλά να γίνουν στην πόρτα του διπλανού… Ακόμη και το πιο απλό, οι κάδοι των σκουπιδιών, αποτελούν συχνά πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ γειτόνων…

Με αυτή τη λογική όμως δεν πρόκειται να πάμε μπροστά. Η λογική της κακομοιριάς του άκρατου τοπικισμού, της στείρας άρνησης, του ωχαδελφισμού και της μετάθεσης των προβλημάτων στους …επόμενους, είναι καταστροφική, όχι τόσο για μας, αλλά για τις επερχόμενες γενιές.

Για τις γενιές που θα έρθουν και θα βρουν μολυσμένες θάλασσες, σκουπιδότοπους παντού και δεκάδες χαμένες ευκαιρίες για πραγματική βελτίωση της ποιότητας ζωής.

Όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη, το πιο εύκολο πράγμα είναι να δημιουργηθούν βιολογικοί καθαρισμοί, όταν οι Ευρωπαίοι πολίτες τους ζητούν επιτακτικά, ακόμη και δίπλα τους, εμείς ακόμη …εφευρίσκουμε φαντάσματα από το μακρινό παρελθόν, αναζητούμε άλλοθι στην …ηλικία των βράχων και συμπεριφερόμαστε υποκριτικά, με γνώμονα το προσωπικό μας συμφέρον και όχι το κοινό καλό…

Αυτό το γαϊτανάκι όμως, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει. Αυτοί που αντιδρούν σε κάθε είδους ανάπτυξη, πρέπει να καταλάβουν ότι έχουν γίνει γραφικοί. Δεν θα καταφέρουν τίποτε άλλο από το να αναβάλλουν – και όχι να ματαιώσουν – την λύση ενός προβλήματος που οι ίδιοι δημιούργησαν και συντηρούν…

Οι υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας, αυτοί που εφορμούνται από την κοινή λογική πρέπει – και σε αυτήν την περίπτωση – να μπουν μπροστά και να θέσουν τους «προβληματικούς» στο περιθώριο. Όσο για τους αρμόδιους, πρέπει να βάλουν στο περιθώριο το όποιο πρόσκαιρο πολιτικό κόστος και να εργασθούν με πυγμή και αποφασιστικότητα για το κοινό συμφέρον.