«Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά»… Δανείζομαι αυτήν την ιστορική φράση, για να περιγράψω την κατάσταση που επικρατεί τους τελευταίους μήνες με τις τιμές του αργού πετρελαίου, οι οποίες έχουν …καταντήσει «ασανσέρ»…
Ανεβαίνουν στα επίπεδα των 145+ δολαρίων και οι διεθνείς οικονομίες μαζί με τους πολίτες «βυθίζονται» σε σκέψεις. Πέφτει σε επίπεδα κάτω των 130 δολαρίων και «σκορπίζονται» χαμόγελα …αισιοδοξίας σε όλους, εκτός από τους «χρηματιστές Εμπορευμάτων», οι οποίοι χαμογελούν …πονηρά, με …ύφος «δεν ξέρετε τι σας περιμένει…».
Τα σκαμπανεβάσματα της τιμής του «μαύρου χρυσού», έχουν καταντήσει αστεία υπόθεση, όχι για όλους εμάς που υφιστάμεθα τις συνέπειες, αλλά για αυτούς που «κανονίζουν» και αποφασίζουν πόσο θα πουλήσουν και πόσο θα αγοράσουν σήμερα…
Στην αρχή της κρίσης, τότε που οι περισσότεροι θεωρούσαμε ότι οι αυξήσεις που σημειώνονταν ήταν παροδικές, παίρναμε στα …σοβαρά τις δικαιολογίες που μας «σέρβιραν», για δήθεν «μείωση των αποθεμάτων στις ΗΠΑ», για «βλάβες στην Αλάσκα», για «ταραχές στη Νιγηρία», για …επικείμενους κυκλώνες και για άλλες παρόμοιες δικαιολογίες…
Σήμερα όμως έχουμε μάθει πλέον το …παραμύθι τους. Γνωρίζουμε ότι όλα είναι θέμα κέρδους, ασύστολου και ασταμάτητου κέρδους ορισμένων, οι οποίοι παρά τη γενική σφοδρή κρίση, εξακολουθούν να επιμένουν και να βυθίζουν καθημερινά, όλο και περισσότερο την παγκόσμια οικονομία στην ύφεση και την αβεβαιότητα…
Το έχουμε γράψει και το έχουμε πει πολλές φορές. Το θέμα αυτό είναι όμως το υπ΄αριθμόν ένα πρόβλημα που συναντάμε καθημερινά μπροστά μας. Από το βενζινάδικο, μέχρι τα ράφια των σούπερ μάρκετ και τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ. Όλα κινούνται γύρω από τον «αστερισμό» του πετρελαίου και εμείς βρισκόμαστε στη μέση, ανήμποροι να αντιδράσουμε…
Θα σταθώ σε ένα μόνο σημείο, το οποίο εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω, με το φτωχό μου του μυαλό… Χθες το αργό βρισκόταν σε επίπεδα, κάτω των 130 δολαρίων, μειωμένο κατά 15 και πλέον δολάρια από τα υψηλά της προηγούμενης εβδομάδας. Δεν θέτω ως παράγοντα το χρόνο των συμβολαίων παράδοσης, γιατί αυτά μάλλον είναι «ψιλά γράμματα»…
Όταν το πετρέλαιο «τραβούσε» την ανηφόρα και είχε φθάσει κοντά στα 130 δολάρια, η τιμή της αμόλυβδης στα Χανιά, ήταν κατά μέσο όρο στο 1,30 ευρώ. Όταν το αργό ανέβηκε στα 145 δολάρια η τιμή της βενζίνης ξεπέρασε το 1,37 ευρώ. Τώρα που έπεσε ξανά στα 130 δολάρια, γιατί η τιμή δεν πέφτει στα ανάλογα επίπεδα;
Ζούμε σε ένα καθεστώς ελεύθερης οικονομίας, πράγμα που σημαίνει ότι ο κρατικός παρεμβατισμός, είναι ο ελάχιστος δυνατός. Σε μια ελεύθερη οικονομία, η αγορά λειτουργεί από μόνη της και το κράτος απλά ελέγχει. Στην προκειμένη περίπτωση, το κράτος «λάμπει» δια της απουσίας του. Αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να ελέγξει το κύκλωμα εμπορίας πετρελαιοειδών, το οποίο δρα μόνο του, έχοντας διαμορφώσει τους δικούς του άγραφους νόμους και κανόνες…
Ποιος για παράδειγμα ελέγχει την τιμή που αγοράζουν τα διυλιστήρια και οι εταιρείες; Ποιος είναι σε θέση να πληροφορήσει με ακρίβεια και εγκυρότητα τον πολίτη, γιατί όταν η διεθνής τιμή ανεβαίνει, η τιμή της βενζίνης ανεβαίνει αμέσως και όταν η διεθνής τιμή πέφτει, η τιμή στο πρατήριο παραμένει ίδια; Κανείς δεν το έχει κάνει μέχρι σήμερα και φαντάζομαι ότι κανείς δεν θα το κάνει, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον…
Δεν τρέφω αυταπάτες. Βρισκόμαστε στη μέση μιας ισχυρής παγκόσμιας κρίσης η οποία, κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει. Όμως, έστω λίγα από τα προβλήματά μας, θα μπορούσαν να έχουν αντιμετωπισθεί καλύτερα, αν ο κρατικός μηχανισμός έκανε καλύτερα τη δουλειά του και έδειχνε περισσότερη αποφασιστικότητα…
