Μια σοφή παροιμία λέει: «Τι είναι ο πόνος, μπρος στα κάλλη». Αν και αυτή η ρήση αναφέρεται κυρίως στις …γυναίκες, εντούτοις μεταφορικά θα μπορούσε κανείς κάλλιστα να τη χρησιμοποιήσει για να «χρωματίσει» την κατάσταση με τα διάφορα έργα ανάπλασης που εκτελούνται αυτήν την περίοδο στην πόλη, αλλά και σε περιαστικούς δήμους των Χανίων…
Όπου «πόνος», η ταλαιπωρία – μικρή ή μεγαλύτερη – που υφίστανται οι κάτοικοι στις περιοχές όπου εκτελούνται τα έργα και όπου «κάλλη», η εικόνα που εμφανίζει η περιοχή μετά την ολοκλήρωση των έργων.
Εμείς οι Έλληνες, έχουμε στο αίμα μας τη γκρίνια. Θα ΄λεγε κανείς ότι το αρχικό μας «γκρινιάρικο» κλάμα, μόλις αντικρίσαμε για πρώτη φορά τον κόσμο, μας έμεινε και μας ακολουθεί και στην υπόλοιπη ζωή…
Προκειμένου λοιπόν να ικανοποιήσουμε τη «γονιδιακή» ανάγκη μας για γκρίνια, ψαχνόμαστε γύρω μας για να βρούμε κάτι… Και τι πιο πρόσφορο από τις μπολντώζες, τους ηλιοκαμένους εργάτες, τα χώματα και τις σκόνες που συνθέτουν την εικόνα ενός έργου…
Ακούω πολλούς συμπολίτες μου, να διαμαρτύρονται για το χρόνο εκτέλεσης των έργων. Φωνάζουν, επειδή μέσα στο κατακαλόκαιρο – ενίοτε επικαλούνται και την τουριστική περίοδο – κάποιοι …ασυνείδητοι αποφάσισαν να πάνε και να σκάψουν έξω από την πόρτα τους. Ίσως πιστεύουν ότι ο δήμος ή ο εργολάβος (ή ο εργάτης), έχουν προηγούμενα μαζί τους…
Βέβαια αυτοί που υποστηρίζουν ότι το καλοκαίρι δεν είναι η κατάλληλη εποχή για έργα, επειδή σηκώνεται σκόνη, θα διαμαρτυρόταν και το χειμώνα, επειδή θα γέμιζαν το σπίτι τους με λάσπες… Και αν υποθέσουμε ότι τα έργα «προσπερνούσαν» τη γειτονιά τους, πάλι θα φώναζαν ότι ο δήμος τους έχει εγκαταλείψει… Με λίγα λόγια, δεν είναι με τίποτα ευχαριστημένοι.
Η ουσία του πράγματος είναι μία: Τα έργα, όποιας φύσεως και να είναι (υποδομής, ανάπλασης κλπ), δεν ενδείκνυται – τεχνικά – να εκτελούνται το χειμώνα. Τη χειμερινή περίοδο, λόγω των καιρικών συνθηκών, ο χρόνος που απαιτείται για την ολοκλήρωση ενός έργου, υπερδιπλασιάζεται.
Ούτε οι αναθέτουσες αρχές, ούτε οι ανάδοχοι είναι «μαζόχες», να κάθονται μες στο λιοπύρι και να δουλεύουν. Κανείς δεν έχει «προσωπικά» με τους πολίτες, για να τους υποβάλει στην ταλαιπωρία ενός έργου το καλοκαίρι. Απλά, αυτή είναι η κατάλληλη περίοδος.
Σε όλο τον κόσμο, τα έργα προγραμματίζεται να εκτελεστούν από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο, γιατί δεν βρέχει και έτσι δεν υπάρχουν καθυστερήσεις. Φυσικά, το κεφάλαιο «καθυστερήσεις», είναι μια άλλη …πονεμένη Ελληνική ιστορία. Εδώ όχι μόνο θα γκρινιάξουμε, αλλά θα φωνάξουμε δυνατά…
Αυτό που μας λείπει είναι η οργάνωση. Είναι απαράδεκτο, ο ανάδοχος ενός δημόσιου έργου, να το αφήνει στη μέση και να ασχολείται με κάποιο άλλο. Ίσως ο νομοθέτης θα έπρεπε να απαγορεύσει σε κάποιον να αναλάβει ένα έργο, όταν προηγουμένως δεν έχει παραδώσει πλήρες το προηγούμενο.
Εκτός αυτού, το θέμα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο, όταν …στη μέση μπαίνουν οι …υπηρεσίες, με «πρωταγωνίστριες» τη ΔΕΗ και την Αρχαιολογία. Αλλοίμονό μας, αν στο δρόμο της μπολντώζας βρεθεί ένας στύλος που πρέπει να μετακινηθεί… Αλλοίμονό μας αν ο εκσκαφέας «χτυπήσει» καμιά …κανάτα ή καμιά πέτρα…
Και τι να πει κανείς για το συνηθισμένο φαινόμενο, να τελειώνει ένα έργο, να …ξεφυσάμε από ανακούφιση που …καθαρίσαμε και ένα μήνα μετά, μια άλλη υπηρεσία να ξεκινά από την αρχή…
Όμως ξέρουμε που ζούμε. Γιαυτό πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή. «Τη γκρίνια πολλοί αγάπησαν. Το γκρινιάρη ουδείς…». Η ταλαιπωρία είναι προσωρινή, αλλά τα έργα μόνιμα. Τις πιο πολλές φορές, αξίζει τον κόπο να θυσιάσουμε λίγες στιγμές άνεσης και καλοπέρασης, για να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας.
