Τίποτα δε χάθηκε…
Δημοσιεύθηκε από Παναγιώτης Νικηφοράκης στο Ιουνίου 26, 2008
Ένας σημαντικός κύκλος για τους υποψήφιους μιας θέσης στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση, έκλεισε με την ανακοίνωση των βαθμολογιών τους. Κάνοντας μια βόλτα την ημέρα εκείνη από τα σχολεία, είδα νέους και νέες να …χοροπηδούν από χαρά, χαμογελαστούς, σκεπτικούς, λυπημένους και κλαμένους…
Συναισθήματα που προκλήθηκαν από την ανάγνωση των πινάκων με τις βαθμολογίες, πίνακες όμως που έκρυβαν πίσω από τα ονόματα και τους αριθμούς, τα όνειρα αυτών των παιδιών…
Για κάποια παιδιά, τα όνειρά τους φαίνεται ότι πραγματοποιούνται, ενώ για κάποια άλλα, απομακρύνονται. Και όμως σε αυτήν την περίπτωση, δεν θα πρέπει να διαχωρίζουμε τους υποψήφιους σε «επιτυχόντες» και «αποτυχόντες». Πρέπει να τους διαχωρίζουμε σε αυτούς που προσπάθησαν και σε αυτούς που δεν προσπάθησαν…
Αυτή είναι η αλήθεια… Το ζητούμενο είναι η προσπάθεια. Το αν κάποιος προσπάθησε, αλλά δεν τα κατάφερε σε αυτόν τον «αγώνα», είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα τα καταφέρει κάπου αλλού… Αρκεί να συνεχίζει να προσπαθεί και να μη θεωρήσει ότι μια αποτυχία στις Πανελλήνιες, του έκλεισε δια παντός τις «πόρτες» της ζωής.
Όπως είχα γράψει και στην αρχή της εξεταστικής περιόδου, για πολλούς νέους, οι Πανελλήνιες είναι το «βάπτισμα του πυρός» στην σκληρή ζωή που ανοίγεται μπροστά τους. Ίσως αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή δοκιμασία που κλήθηκαν να διαχειριστούν, από την οποία όμως δεν υπάρχουν χαμένοι…
Ναι στην προσπάθεια, ναι στις φιλοδοξίες, ναι στα όνειρα. Ο δρόμος για αυτά όμως, μπορεί να μην περνά για όλους μέσα από το Πανεπιστήμιο. Όπως και στην πραγματικότητα, υπάρχουν εναλλακτικές διαδρομές που μπορεί να οδηγήσουν στον επιθυμητό «προορισμό».
Στο μεταξύ, ένα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο για την ενίσχυση της κρουαζιέρας στην Ελλάδα, πραγματοποιείται σήμερα στην Αθήνα. «Κάλλιο αργά, παρά ποτέ», θα πουν κάποιοι και θα έχουν απόλυτο δίκιο…
Η κρουαζιέρα στην Ελλάδα, αν και θα έπρεπε να έχει αναπτυχθεί πολλά χρόνια πριν, παραμένει ακόμη αναξιοποίητη. Σε μια χώρα με αυτό το μήκος ακτών, σαν την Ελλάδα, τα «πλωτά ξενοδοχεία» θα μπορούσαν να αποτελούν …καθημερινή και …συνηθισμένη εικόνα.
Αντί αυτού, τα κρουαζιερόπλοια αποτελούν – τουλάχιστον για τα Χανιά – «αξιοθέατο», με την άφιξη κάποιου στην Σούδα, να αποτελεί «είδηση»… Και όμως, η κρουαζιέρα, είναι μια μορφή τουρισμού, διαδεδομένη στο εξωτερικό, με αυτούς που την επιλέγουν για τις διακοπές τους, να είναι υψηλής οικονομικής στάθμης.
Πως όμως θα τους προσελκύσουμε; Θα τους κλείνουμε τα μάτια, για να μη δουν τα χάλια μας; Η εικόνα που παρουσιάζει το λιμάνι της Σούδας, είναι αυτή που θα περίμεναν να αντικρύσουν οι επιβάτες; Υπάρχουν έστω και οι στοιχειώδεις υποδομές για την παραμονή και την εξυπηρέτηση τέτοιων πλοίων;
Οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων είναι απαιτητικοί. Πολλοί από αυτούς, όταν γοητεύονται από ένα τόπο, κατά την σύντομη παραμονή τους σ΄αυτόν, επιστρέφουν σχεδόν πάντα για «κανονικές» διακοπές. Ερχόμενοι αυτοί οι τουρίστες στα Χανιά, με την πρώτη εικόνα που θα αντικρίσουν, θα θέλουν να ξαναφύγουν όσο πιο μακριά γίνεται και να μην ξαναγυρίσουν…
Φυσικά, δεν θα μπω στη λογική να ασχοληθώ με το ποιος φταίει για την σημερινή εικόνα του λιμανιού της Σούδας… Θα ευχηθώ μόνο, όλοι αυτοί να καταλάβουν γρήγορα, ότι με την στάση και την αδιαφορία τους μας προκαλούν ζημιά… Για το μεγαλύτερο και ασφαλέστερο φυσικό λιμάνι της Μεσογείου, θα έπρεπε να ήμασταν υπερήφανοι και όχι να ντρεπόμαστε να το δείχνουμε…
