Περιμένουμε το τρένο που πέρασε…
Δημοσιεύθηκε από Παναγιώτης Νικηφοράκης στο Ιουνίου 19, 2008
Κάτι αρχίζει να …κινείται τελευταία, στο θέμα της ακρίβειας. Με την κατάσταση να έχει φθάσει πλέον στο «μη παρέκει», οι πολίτες συνειδητοποιούμε πια, ότι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας…
Μέσα σε μόλις ένα χρόνο, είδαμε το σύνολο σχεδόν των προϊόντων και των υπηρεσιών να αυξάνονται κατακόρυφα, με τέτοιους ρυθμούς, που κυριολεκτικά «πιαστήκαμε στον ύπνο»…
Αφήσαμε όμως πολύτιμο χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Τόσο εμείς, οι «απλοί» πολίτες και καταναλωτές, όσο κυρίως αυτοί έχουν «αναλάβει» τις τύχες μας (και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα), είτε έκαναν τα …στραβά μάτια, είτε δεν μπόρεσαν να ανακόψουν την ξέφρενη κούρσα του πετρελαίου.
Δεν ξέρω πως είναι δυνατόν, λίγες εκατοντάδες επενδυτές, που εκ των πραγμάτων αποδείχθηκαν καρχαρίες, να μπορούν τόσο εύκολα να διαμορφώνουν και να διαχειρίζονται τις τύχες της Ανθρωπότητας, χωρίς κανείς να τους ελέγχει… Χωρίς κανείς να τους τραβήξει το αυτί…
Όλοι παραδέχονται ότι το πραγματικό κόστος του πετρελαίου, δεν ξεπερνά τα 30 με 40 δολάρια το βαρέλι (και πολλά λέω). Από κει και πέρα, μέχρι τα 140 δολάρια που βρίσκεται σήμερα, είναι κέρδος. Κέρδος για αυτές τις εκατοντάδες των καρχαριών, που συσσωρεύουν τον πλούτο τους, γνωρίζουν ότι οδηγούν στη διάλυση την παγκόσμια οικονομία, αλλά παρόλα αυτά τα βράδια κοιμούνται ήσυχοι, στα …«δολαριοκρέβατά» τους.
Θα μου πείτε: Εντάξει. Αυτοί κάνουν τη «δουλειά» τους. Τους δίδεται το περιθώριο να κερδίσουν και φυσικά το κάνουν. Ποιος όμως τους αφήνει το περιθώριο; Ποιος τους άφησε να γιγαντωθούν; Εγώ; Εσείς; Εμείς; Και βέβαια όχι…
Η κρίση του πετρελαίου, αφορά όλη τη γη και η Ελλάδα δεν είναι παρά μια κουκίδα στον παγκόσμιο χάρτη. Το πώς αντιδρούμε σε όλη αυτή την κατάσταση, δεν ενδιαφέρει κανένα, γιατί απλά κανείς δεν μας υπολογίζει… Είμαστε βέβαια μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Ευρώπη μπορεί να παίξει το ρόλο της…
Πότε όμως θα γίνει αυτό; Φθάσαμε στο σημείο «μηδέν» για να αποφασίσουν οι ηγέτες να «συζητήσουν» για την ακρίβεια. Τόσο καιρό τι έκαναν; Και μη μου πείτε ότι δεν το είχαν προβλέψει. Μη μου πείτε ότι δεν το …έβλεπαν να έρχεται, ώστε – έστω – να προσπαθήσουν να το ανακόψουν.
Τους τελευταίους μήνες στο καθημερινό μας λεξιλόγιο μπήκε και η λέξη «μποϊκοτάζ». Αλήθεια, τι σημαίνει αυτή η λέξη; Αντιγράφω από το λεξικό του Μπαμπινιώτη:
«Εμπορικός αποκλεισμός προϊόντων, σε ιδιωτικό ή διεθνές επίπεδο, ως ένδειξη αποδοκιμασίας ή αντιθέσεως που στρέφεται εναντίον των οικονομικών συμφερόντων εταιρείας, κράτους κλπ».
Προέρχεται από τη Γαλλική λέξη «boycottage» και «γεννήθηκε» στην Αγγλία, από το όνομα του Άγγλου γαιοκτήμονα Charles Boycott (1832 – 1897), στον οποίο οι καλλιεργητές των κτημάτων του, αρνήθηκαν κάθε υπηρεσία, επειδή δεν μείωνε τις χρεώσεις και δεν αύξανε τους μισθούς…
Οι καταναλωτικές οργανώσεις, λοιπόν, μας καλούν να μποϊκοτάρουμε προϊόντα, ώστε να «δώσουμε ένα μάθημα» σε όλους αυτούς που μας περνούν για κοροΐδα και αφελείς, ανεβάζοντας αδικαιολόγητα τις τιμές, «πιπιλίζοντας» συνεχώς την …καραμελίτσα του πετρελαίου…
Ακόμη και απόσχουμε όμως – για ένα μικρό χρονικό διάστημα – από την αγορά προϊόντων όπως, για παράδειγμα, τα γαλακτοκομικά, τα κρέατα, τα αναψυκτικά, τον καφέ τα ρούχα κλπ., πως είναι δυνατό να μποϊκοτάρουμε την βενζίνη, την ΔΕΗ, ή τις μεταφορές;
Δηλαδή, τι και αν πληρώσουμε δέκα λεπτά πιο φθηνό το γάλα, μισό ευρώ πιο φθηνό τον καφέ, ένα ευρώ πιο φθηνό το τυρί και το κρέας… Αυτά που θα κερδίσουμε – και ακόμη περισσότερα – θα τα δώσουμε για βενζίνη, θα τα δώσουμε στη ΔΕΗ, θα τα δώσουμε στο πλοίο ή στο αεροπλάνο… Και που δεν θα δώσουμε…
Το όλο σκηνικό, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, μου θυμίζει τον σκύλο που δαγκώνει την ουρά του και γυρίζει γύρω από τον εαυτό του… Καλά τα μποϊκοτάζ, αλλά από μόνα τους δεν αρκούν για να φέρουν την «Άνοιξη». Καλά τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση αλλά καθυστέρησε πολύ… Καλές και οι επιβραβεύσεις του Κάρολου Παπούλια στις καταναλωτικές οργανώσεις, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από «χτύπημα συμπόνιας» στον ώμο…
Πολύ φοβάμαι ότι το τρένο που περιμένουμε, έχει ήδη περάσει…
