Μη πυροβολούμε τον “πιανίστα”
Δημοσιεύθηκε από Παναγιώτης Νικηφοράκης στο Ιουνίου 19, 2008
Ήταν σαν ένα όμορφο όνειρο. Ένα όνειρο που κράτησε όμως λίγο και όταν ξυπνήσαμε, προσγειωθήκαμε …ανώμαλα στην πραγματικότητα. Ο λόγος για την Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου, η οποία αποχαιρέτησε το Euro 2008 και επέστρεψε πίσω…
Είναι αλήθεια ότι, μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού κυπέλου το 2004, πιστέψαμε ότι η …Ελλαδίτσα μας, μπορούσε να διατηρηθεί για πάντα στην κορυφή… Ξαφνικά οι απαιτήσεις μας αυξήθηκαν υπέρμετρα και οι στόχοι μας αναθεωρήθηκαν…
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, με το «στέμμα» να βρίσκεται στην Ελλάδα, καλλιεργήθηκε η ψευδαίσθηση ότι οι διεθνείς μας είναι «Θεοί» και μπορούν να …κατατροπώνουν όποιον αντίπαλο βρεθεί μπροστά τους. Ακόμη και τη Βραζιλία…
Είναι γεγονός ότι αυτό που συνέβη στην Πορτογαλία, ήταν απρόσμενο. Και όμως, από ΄κει που δεν το περιμένεις σου ΄ρχεται. Τέσσερα χρόνια μετά, προσγειωθήκαμε στην πραγματικότητα και είδαμε κατάματα τη «γυμνή» αλήθεια.
Πολλοί υποστήριξαν ότι το 2004, βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις, την κατάλληλη στιγμή… Ότι είχε συμβεί και το 1987, όταν η Ελλάδα, από το «πουθενά» βρέθηκε να υψώνει το κύπελο του Eurobasket. Και τότε θυμάμαι ότι όλοι πιστέψαμε ότι μπορούσαμε να «τα βάλουμε», ακόμη και με τα «θηρία» του NBA…
Τα χρόνια πέρασαν, οι παίκτες άλλαξαν και φθάσαμε στο 2005, όταν η Ελλάδα, «αθόρυβα» και χωρίς τους πανηγυρισμούς του 1987, βρέθηκε ξανά στην κορυφή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ήταν μια λογική συνέχεια των πραγμάτων. Ποτέ κανείς δεν βρέθηκε στην ίδια θέση δύο συνεχόμενες φορές. Πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να αποτελέσει την εξαίρεση;
Μπορεί όλοι οι Έλληνες, ενδόμυχα να πιστεύαμε – πριν από μία εβδομάδα – ότι θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε ότι πράξαμε το 2004 στην Πορτογαλία. Από ΄κει που θεωρούσαμε επιτυχία, απλά την συμμετοχή μας στα τελικά της διοργάνωσης, βρεθήκαμε να μην συμβιβαζόμαστε με τίποτε λιγότερο από την πρώτη θέση…
Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω την εικόνα και την απόδοση των ποδοσφαιριστών και του προπονητή. Άλλωστε δεν είμαι αχάριστος. Οι ίδιοι σχεδόν άνθρωποι, μου προσέφεραν πριν από τέσσερα χρόνια ένα πολύ όμορφο συναίσθημα. Με «ανάγκασαν» να βγω στο δρόμο με την σημαία στο χέρι και να πανηγυρίσω…
Με λύπη όμως βλέπω και ακούω, κάποιος άλλους να αδειάζουν όλη τη χολή τους, σε αυτούς τους ανθρώπους. Εντάξει, παίξαμε δύο παιγνίδια και δεν σηκωθήκαμε καθόλου από την καρέκλα μας… Και τι έγινε; Ήρθε το τέλος του κόσμου; Όχι βέβαια. Ένα «σημάδι» ήταν απλά, ότι αυτή η ομάδα έκανε τον κύκλο της…
Οι Έλληνες έχουμε αποδείξει ότι έχουμε καρδιά, ψυχή και κυρίως μνήμη. Ας μην επιτρέψουμε σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι είμαστε «υπεράνθρωποι», να μας παρασύρουν στο επικίνδυνο μονοπάτι της αχαριστίας…
Όπως το 1987 τέθηκαν οι βάσεις για μια αξιοπρεπή πορεία στο μπάσκετ τα επόμενα χρόνια, με επιστέγασμα το 2005, έτσι και στο ποδόσφαιρο, οι διεθνείς μας, αυτοί που δέχονται σήμερα ομαδικά πυρά από λίγους αγνώμονες και κακοπροαίρετους, έθεσαν το 2004 απόλυτα στέρεες βάσεις για μια ανάλογη πορεία τα επόμενα χρόνια.
Προσωπικά, είμαι βέβαιος ότι το επίτευγμα της Πορτογαλίας θα το επαναλάβουμε ξανά. Μπορεί σε 10, μπορεί σε 20, μπορεί σε 30 χρόνια, αλλά θα ξαναβρεθούμε στην κορυφή. Απλά χρειάζεται υπομονή…
ELGRECO είπε
Φίλε συμφωνώ απολύτως με ο,τι έχεις γράψει.
Λυπάμαι που βλέπω ανθρώπους (καθε λογής) να βρίζουνε και να βγάζουνε χολή προς τον Ότο και τους διεθνείς. Τους ίδιους ανθρώπους που 4 χρόνια πρίν μας έβγαλαν στους δρόμους λες και είχαμε κερδίσει κανα πόλεμο…
Εκτίμηση και σεβασμός προς την Εθνική ομάδα και τον προπονητή. Πάνω απ όλα, πρέπει όλοι να σταθούνε δίπλα τους και να τους στηρίξουν. Εκεί στις χαρές, εκεί και στα δύσκολα.
Να σαι καλά.