Μη πυροβολούμε τον “πιανίστα”

Ήταν σαν ένα όμορφο όνειρο. Ένα όνειρο που κράτησε όμως λίγο και όταν ξυπνήσαμε, προσγειωθήκαμε …ανώμαλα στην πραγματικότητα. Ο λόγος για την Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου, η οποία αποχαιρέτησε το Euro 2008 και επέστρεψε πίσω…

Είναι αλήθεια ότι, μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού κυπέλου το 2004, πιστέψαμε ότι η …Ελλαδίτσα μας, μπορούσε να διατηρηθεί για πάντα στην κορυφή… Ξαφνικά οι απαιτήσεις μας αυξήθηκαν υπέρμετρα και οι στόχοι μας αναθεωρήθηκαν…

Όλο αυτό το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, με το «στέμμα» να βρίσκεται στην Ελλάδα, καλλιεργήθηκε η ψευδαίσθηση ότι οι διεθνείς μας είναι «Θεοί» και μπορούν να …κατατροπώνουν όποιον αντίπαλο βρεθεί μπροστά τους. Ακόμη και τη Βραζιλία…

Είναι γεγονός ότι αυτό που συνέβη στην Πορτογαλία, ήταν απρόσμενο. Και όμως, από ΄κει που δεν το περιμένεις σου ΄ρχεται. Τέσσερα χρόνια μετά, προσγειωθήκαμε στην πραγματικότητα και είδαμε κατάματα τη «γυμνή» αλήθεια.

Πολλοί υποστήριξαν ότι το 2004, βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις, την κατάλληλη στιγμή… Ότι είχε συμβεί και το 1987, όταν η Ελλάδα, από το «πουθενά» βρέθηκε να υψώνει το κύπελο του Eurobasket. Και τότε θυμάμαι ότι όλοι πιστέψαμε ότι μπορούσαμε να «τα βάλουμε», ακόμη και με τα «θηρία» του NBA…

Τα χρόνια πέρασαν, οι παίκτες άλλαξαν και φθάσαμε στο 2005, όταν η Ελλάδα, «αθόρυβα» και χωρίς τους πανηγυρισμούς του 1987, βρέθηκε ξανά στην κορυφή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ήταν μια λογική συνέχεια των πραγμάτων. Ποτέ κανείς δεν βρέθηκε στην ίδια θέση δύο συνεχόμενες φορές. Πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να αποτελέσει την εξαίρεση;

Μπορεί όλοι οι Έλληνες, ενδόμυχα να πιστεύαμε – πριν από μία εβδομάδα – ότι θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε ότι πράξαμε το 2004 στην Πορτογαλία. Από ΄κει που θεωρούσαμε επιτυχία, απλά την συμμετοχή μας στα τελικά της διοργάνωσης, βρεθήκαμε να μην συμβιβαζόμαστε με τίποτε λιγότερο από την πρώτη θέση…

Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω την εικόνα και την απόδοση των ποδοσφαιριστών και του προπονητή. Άλλωστε δεν είμαι αχάριστος. Οι ίδιοι σχεδόν άνθρωποι, μου προσέφεραν πριν από τέσσερα χρόνια ένα πολύ όμορφο συναίσθημα. Με «ανάγκασαν» να βγω στο δρόμο με την σημαία στο χέρι και να πανηγυρίσω…

Με λύπη όμως βλέπω και ακούω, κάποιος άλλους να αδειάζουν όλη τη χολή τους, σε αυτούς τους ανθρώπους. Εντάξει, παίξαμε δύο παιγνίδια και δεν σηκωθήκαμε καθόλου από την καρέκλα μας… Και τι έγινε; Ήρθε το τέλος του κόσμου; Όχι βέβαια. Ένα «σημάδι» ήταν απλά, ότι αυτή η ομάδα έκανε τον κύκλο της…

Οι Έλληνες έχουμε αποδείξει ότι έχουμε καρδιά, ψυχή και κυρίως μνήμη. Ας μην επιτρέψουμε σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι είμαστε «υπεράνθρωποι», να μας παρασύρουν στο επικίνδυνο μονοπάτι της αχαριστίας…

Όπως το 1987 τέθηκαν οι βάσεις για μια αξιοπρεπή πορεία στο μπάσκετ τα επόμενα χρόνια, με επιστέγασμα το 2005, έτσι και στο ποδόσφαιρο, οι διεθνείς μας, αυτοί που δέχονται σήμερα ομαδικά πυρά από λίγους αγνώμονες και κακοπροαίρετους, έθεσαν το 2004 απόλυτα στέρεες βάσεις για μια ανάλογη πορεία τα επόμενα χρόνια.

Προσωπικά, είμαι βέβαιος ότι το επίτευγμα της Πορτογαλίας θα το επαναλάβουμε ξανά. Μπορεί σε 10, μπορεί σε 20, μπορεί σε 30 χρόνια, αλλά θα ξαναβρεθούμε στην κορυφή. Απλά χρειάζεται υπομονή…

Περιμένουμε το τρένο που πέρασε…

Κάτι αρχίζει να …κινείται τελευταία, στο θέμα της ακρίβειας. Με την κατάσταση να έχει φθάσει πλέον στο «μη παρέκει», οι πολίτες συνειδητοποιούμε πια, ότι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας…

Μέσα σε μόλις ένα χρόνο, είδαμε το σύνολο σχεδόν των προϊόντων και των υπηρεσιών να αυξάνονται κατακόρυφα, με τέτοιους ρυθμούς, που κυριολεκτικά «πιαστήκαμε στον ύπνο»…

Αφήσαμε όμως πολύτιμο χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Τόσο εμείς, οι «απλοί» πολίτες και καταναλωτές, όσο κυρίως αυτοί έχουν «αναλάβει» τις τύχες μας (και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα), είτε έκαναν τα …στραβά μάτια, είτε δεν μπόρεσαν να ανακόψουν την ξέφρενη κούρσα του πετρελαίου.

Δεν ξέρω πως είναι δυνατόν, λίγες εκατοντάδες επενδυτές, που εκ των πραγμάτων αποδείχθηκαν καρχαρίες, να μπορούν τόσο εύκολα να διαμορφώνουν και να διαχειρίζονται τις τύχες της Ανθρωπότητας, χωρίς κανείς να τους ελέγχει… Χωρίς κανείς να τους τραβήξει το αυτί…

Όλοι παραδέχονται ότι το πραγματικό κόστος του πετρελαίου, δεν ξεπερνά τα 30 με 40 δολάρια το βαρέλι (και πολλά λέω). Από κει και πέρα, μέχρι τα 140 δολάρια που βρίσκεται σήμερα, είναι κέρδος. Κέρδος για αυτές τις εκατοντάδες των καρχαριών, που συσσωρεύουν τον πλούτο τους, γνωρίζουν ότι οδηγούν στη διάλυση την παγκόσμια οικονομία, αλλά παρόλα αυτά τα βράδια κοιμούνται ήσυχοι, στα …«δολαριοκρέβατά» τους.

Θα μου πείτε: Εντάξει. Αυτοί κάνουν τη «δουλειά» τους. Τους δίδεται το περιθώριο να κερδίσουν και φυσικά το κάνουν. Ποιος όμως τους αφήνει το περιθώριο; Ποιος τους άφησε να γιγαντωθούν; Εγώ; Εσείς; Εμείς; Και βέβαια όχι…

Η κρίση του πετρελαίου, αφορά όλη τη γη και η Ελλάδα δεν είναι παρά μια κουκίδα στον παγκόσμιο χάρτη. Το πώς αντιδρούμε σε όλη αυτή την κατάσταση, δεν ενδιαφέρει κανένα, γιατί απλά κανείς δεν μας υπολογίζει… Είμαστε βέβαια μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Ευρώπη μπορεί να παίξει το ρόλο της…

Πότε όμως θα γίνει αυτό; Φθάσαμε στο σημείο «μηδέν» για να αποφασίσουν οι ηγέτες να «συζητήσουν» για την ακρίβεια. Τόσο καιρό τι έκαναν; Και μη μου πείτε ότι δεν το είχαν προβλέψει. Μη μου πείτε ότι δεν το …έβλεπαν να έρχεται, ώστε – έστω – να προσπαθήσουν να το ανακόψουν.

Τους τελευταίους μήνες στο καθημερινό μας λεξιλόγιο μπήκε και η λέξη «μποϊκοτάζ». Αλήθεια, τι σημαίνει αυτή η λέξη; Αντιγράφω από το λεξικό του Μπαμπινιώτη:

«Εμπορικός αποκλεισμός προϊόντων, σε ιδιωτικό ή διεθνές επίπεδο, ως ένδειξη αποδοκιμασίας ή αντιθέσεως που στρέφεται εναντίον των οικονομικών συμφερόντων εταιρείας, κράτους κλπ».

Προέρχεται από τη Γαλλική λέξη «boycottage» και «γεννήθηκε» στην Αγγλία, από το όνομα του Άγγλου γαιοκτήμονα Charles Boycott (1832 – 1897), στον οποίο οι καλλιεργητές των κτημάτων του, αρνήθηκαν κάθε υπηρεσία, επειδή δεν μείωνε τις χρεώσεις και δεν αύξανε τους μισθούς…

Οι καταναλωτικές οργανώσεις, λοιπόν, μας καλούν να μποϊκοτάρουμε προϊόντα, ώστε να «δώσουμε ένα μάθημα» σε όλους αυτούς που μας περνούν για κοροΐδα και αφελείς, ανεβάζοντας αδικαιολόγητα τις τιμές, «πιπιλίζοντας» συνεχώς την …καραμελίτσα του πετρελαίου…

Ακόμη και απόσχουμε όμως – για ένα μικρό χρονικό διάστημα – από την αγορά προϊόντων όπως, για παράδειγμα, τα γαλακτοκομικά, τα κρέατα, τα αναψυκτικά, τον καφέ τα ρούχα κλπ., πως είναι δυνατό να μποϊκοτάρουμε την βενζίνη, την ΔΕΗ, ή τις μεταφορές;

Δηλαδή, τι και αν πληρώσουμε δέκα λεπτά πιο φθηνό το γάλα, μισό ευρώ πιο φθηνό τον καφέ, ένα ευρώ πιο φθηνό το τυρί και το κρέας… Αυτά που θα κερδίσουμε – και ακόμη περισσότερα – θα τα δώσουμε για βενζίνη, θα τα δώσουμε στη ΔΕΗ, θα τα δώσουμε στο πλοίο ή στο αεροπλάνο… Και που δεν θα δώσουμε…

Το όλο σκηνικό, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, μου θυμίζει τον σκύλο που δαγκώνει την ουρά του και γυρίζει γύρω από τον εαυτό του… Καλά τα μποϊκοτάζ, αλλά από μόνα τους δεν αρκούν για να φέρουν την «Άνοιξη». Καλά τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση αλλά καθυστέρησε πολύ… Καλές και οι επιβραβεύσεις του Κάρολου Παπούλια στις καταναλωτικές οργανώσεις, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από «χτύπημα συμπόνιας» στον ώμο…

Πολύ φοβάμαι ότι το τρένο που περιμένουμε, έχει ήδη περάσει…