Αδέσποτες σφαίρες…

Μόνο αυτό μας έλλειπε! Να κυκλοφορούμε όλοι με …αλεξίσφαιρα αυτοκίνητα, μήπως και μας έρθει από το πουθενά, καμιά αδέσποτη σφαίρα στο κεφάλι. Μια συμπολίτισσά μας πάντως, είναι πολύ πιθανό να κυκλοφορεί στο εξής με «θωρακισμένη Μερσεντές».

Σάββατο απόγευμα, λίγο μετά τις 6, σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους των Χανίων, στην οδό Τσόντου Βάρδα. Η συμπολίτισσα μας κατεβαίνει τον συγκεκριμένο δρόμο με το αυτοκίνητό της, έχοντας το 11χρονο παιδί της, δίπλα. Και ξαφνικά μια σφαίρα από Καλάσνικοφ τρυπά τον ουρανό του αυτοκινήτου και «ξύνει» τον 11χρονο…

Ίσως σήμερα να μιλούσαμε για τραγωδία, αν ο 11χρονος και η μητέρα του, δεν είχαν Άγιο. Η ζωή τους γλύτωσε για λίγα χιλιοστά του μέτρου, για λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου…

Αρκετές φορές στο παρελθόν έχουν σημειωθεί θάνατοι και τραυματισμοί – πολλοί από τους οποίους σοβαροί – από άκοπους πυροβολισμούς, κατά τη διάρκεια μιας κοινωνικής εκδήλωσης. Εκεί τουλάχιστον ξέρεις τι σε περιμένει προφυλάσεσαι όπου και όπως μπορείς…

Ποτέ όμως μέχρι σήμερα – τουλάχιστον στα Χανιά – δεν έχει τύχει να τραυματιστεί κάποιος με αυτόν τον τρόπο, στο δρόμο, μέρα μεσημέρι, απλά επειδή βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο…

Η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η παράνομη οπλοχρησία «οργιάζει» και οι …νταήδες δεν περιορίζονται πλέον στο προαύλιο μιας ταβέρνας. Η ώρα και η μέρα που συνέβη το περιστατικό του Σαββάτου, δεν είναι τυχαία.

Κάτι σε χαρά λόγω γάμου μου κάνει… Λίγο μετά τις 6 το απόγευμα, δε φεύγει η νύφη από το σπίτι…; Και πως αλλιώς θα δείξουμε τη χαρά μας, αν δεν πυροβολήσουμε και όποιον πάρει ο χάρος… Δεν είναι δυνατό να αισθανόμαστε όπως οι κάτοικοι της …Βαγδάτης και να τρέμουμε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο, υπό το φόβο μιας …αδέσποτης σφαίρας.

Παρεμπιπτόντως, θα ήθελα να σημειώσω και να τονίσω ότι το περιστατικό έγινε γνωστό στα ΜΜΕ των Χανίων από την ίδια τη μητέρα του 11χρονου και όχι από την επίσημη πηγή, την Αστυνομική Διεύθυνση Χανίων. Και δεν καταλαβαίνω το γιατί, από την στιγμή που το γεγονός ήταν γνωστό από το απόγευμα του Σαββάτου…

Βλέπετε, περισσότερο ενδιαφέρουν τους επιτελείς της τοπικής ΕΛΑΣ, οι συλλήψεις για ένα …τσιγαριλίκι και για τη μετατροπή των υπολογιστών σε «φρουτάκια», από το να γνωστοποιήσουν επίσημα ένα τόσο σημαντικό γεγονός, ώστε να «υποψιάσουν» και να προφυλάξουν το κοινωνικό σύνολο…

Δεν ξέρω με ποια κριτήρια ανακοινώνονται (όποια ανακοινώνονται) τα διάφορα περιστατικά που συμβαίνουν στον τόπο μας, αλλά σίγουρα αυτά τα κριτήρια δεν είναι αντικειμενικά και χρειάζονται αναθεώρηση.

Αλλάξαμε γλώσσα…

Κυκλοφορώντας κανείς στους δρόμους της πόλης μας και των προαστίων της, θα διαπιστώσει ότι πολλές φορές αισθάνεται πως βρίσκεται …διακοπές σε μια ξένη χώρα. Δεν το λέω αυτό για να τονίσω την ομορφιά του τόπου. Αυτή είναι αδιαμφισβήτητη.

Ο λόγος της …παραίσθησης δεν είναι άλλος από τις επιγραφές καταστημάτων και επιχειρήσεων, ο οποίες στο σύνολό τους σχεδόν χρησιμοποιούν την Αγγλική γλώσσα. Βέβαια, που και που συναντά κανείς καμιά επιγραφή στα Ελληνικά, αλλά συνήθως πρόκειται για παλιές επιχειρήσεις, οι οποίες απλά δεν άλλαξαν τις ταμπέλες τους…

Επιπλέον το τελευταίο διάστημα κατακλυζόμαστε κυριολεκτικά από Ελληνικά προϊόντα που φέρουν αποκλειστικά αγγλική ονομασία. Δεν μπορώ να καταλάβω, για παράδειγμα, γιατί όλες οι Ελληνικές τράπεζες έχουν αλλάξει τους τίτλους τους και χρησιμοποιούν την αγγλική λέξη «μπανκ»…

Είναι πιο εύηχο; Είναι πιο σύντομο; Αλλάξαμε επίσημη γλώσσα και δεν το θυμάμαι; Ή μήπως ακόμη και οι ίδιοι ντρέπονται να αποκαλούνται «τράπεζα», μετά από όλα αυτά τα δεινά που έχουν προκαλέσει στους καταναλωτές;

Έπειτα, είναι και το άλλο: Πας μια βόλτα στο λιμάνι και κάθε δέκα βήματα σε πλησιάζουν οι «κράχτες» των εστιατορίων. Άλλος σου λέει «Γκουντ ίβινινγκ σερ», άλλος σου λέει «ουι χαβ ναϊς μουσάκα εντ τζατζίκι», άλλος σε προτρέπει «καμ του σι αουρ κιτσεν»…

Με λίγα λόγια, κανείς δεν πρόκειται να σου μιλήσει στα ελληνικά… Κι ας είσαι Έλληνας. Κι ας είσαι Χανιώτης… Ακόμη και οι τιμοκατάλογοι είναι ανοιγμένοι μπροστά σου, σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα του κόσμου, εκτός από τα Ελληνικά…

Περνάς από τον Πλατανιά και δεν υπάρχει Ελληνικό γράμμα ούτε για δείγμα! Στην καλύτερη περίπτωση, άντε να διαβάσεις κάτι Ελληνικό, γραμμένο όμως με αγγλικούς χαρακτήρες (taverna, tzatziki, souvlaki, gyros και άλλα …«greeklish»).

Μάλιστα, έχει αρχίσει και μου …κακοφαίνεται που η εφημερίδα στην οποία εργάζομαι, διατηρεί ακόμη …Ελληνικό τίτλο! Κυρία διευθύντρια, μήπως θα ήταν πιο σικ και πιο …μοδάτο, να αλλάξουμε τον τίτλο και από «νέος Κήρυκας» να τον πούμε «new Herald» ή ακόμη καλύτερα… «neos Kirikas»;

Όσοι έχουν ταξιδέψει στο εξωτερικό, θα έχουν παρατηρήσει ότι στη Ρώμη οι ταμπέλες είναι στα Ιταλικά, στο Παρίσι είναι στα Γαλλικά, στο Βερολίνο είναι στα Γερμανικά κλπ. Μήπως δεν είναι πόλεις με υψηλό τουρισμό; Και όμως για να τις επισκεφθεί κανείς, πρέπει να μάθει τη γλώσσα που μιλούν οι κάτοικοί τους. Αλλιώς δεν συνεννοείται.

Δηλαδή, κάθε πόλη εκτός των Ελληνικών συνόρων που σέβεται «τον εαυτό» της, διατηρεί τη φυσιογνωμία της και κυρίως οι πολίτες της δεν αισθάνονται ξένοι στον τόπο τους…

Το παραδέχομαι. Τα Αγγλικά είναι η επίσημη διεθνής γλώσσα. Όλοι μας τη γνωρίζουμε, άλλος καλύτερα και άλλος με δυσκολία. Αλλά εμείς, εδώ στην Ελλάδα – και πολύ περισσότερο στα Χανιά – έχουμε «ξεφύγει» τελείως… Στο όνομα του τουρισμού, αρχίζουμε και χάνουμε την ταυτότητά μας. Τα Ελληνικά, τείνουν να γίνουν σε πολλές περιπτώσεις «ψιλά γράμματα», αν όχι να εξαφανιστούν τελείως…

Αν θυμάμαι καλά, υπάρχει νόμος που προβλέπει ρητά ότι όλες οι επιγραφές πρέπει να αναγράφονται στην Ελληνική γλώσσα και από κάτω, με μικρότερα γράμματα στην Αγγλική, ή σε οποιαδήποτε άλλη. Είναι όμως – όπως αποδεικνύεται – ακόμη μια περίπτωση νόμου που ποτέ δεν εφαρμόσθηκε. Γιατί άραγε…