Δεν πείθουν κανένα
Δημοσιεύθηκε από Παναγιώτης Νικηφοράκης στο Ιουνίου 4, 2008
Στην Ελλάδα, όπως είναι γνωστό, ότι ανεβαίνει, δεν κατεβαίνει. Αυτός είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς, «απαραβίαστους» κανόνες και ελάχιστες εξαιρέσεις τον επιβεβαιώνουν. Στην καθημερινότητά μας παρατηρούμε πως αυτό που ανεβαίνει «προσωρινά» μένει εκεί μόνιμα και ότι κατεβαίνει «μόνιμα» μένει εκεί μόνο για λίγο…
Κάτι ανάλογο συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες, με αρκετά προϊόντα πρώτης ανάγκης, για τα οποία οι εταιρείες που τα διακινούν, ανακοίνωσαν μειώσεις ή «πάγωμα» των τιμών τους, μέχρι να «ξεπεραστεί η κρίση της αγοράς»…
Σαν κίνηση είναι μεν θετική, αλλά δεν πείθει κανένα. Οι ίδιες αυτές εταιρείες τα τελευταία χρόνια ανέβασαν τις τιμές τους σε αδικαιολόγητα υψηλά επίπεδα, επικαλούμενες την άνοδο του πετρελαίου και της αύξησης των πρώτων υλών, προκαλώντας ουσιαστικά την κρίση στην αγορά.
Αφού λοιπόν δημιούργησαν συνθήκες τέτοιες, που να μας αδειάζουν το πορτοφόλι σε κάθε μας παρουσία μπροστά από ένα ράφι, αφού «έβγαλαν τα σπασμένα» δεκαετιών, έρχονται τώρα και μας πετούν ένα …«ξεροκόμματο» και περιμένουν από εμάς να …τσιμπήσουμε
Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι όλοι αυτοί …συγκινήθηκαν από την οικονομική μας κατάσταση, από τη δραματική μείωση της αγοραστικής μας δύναμης, ή «υπέκυψαν» στις παραινέσεις και στις απειλές του υπουργείου Ανάπτυξης.
Είμαι όμως απόλυτα σίγουρος ότι κανείς απ’ αυτούς δεν πρόκειται να χάσει ούτε ένα λεπτό από τα κέρδη του, γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε καλά, κανείς δε χάνει, όσο χαμηλά και αν το «προσφέρει»…
Και έρχομαι στο θέμα των καυσίμων. Σ΄ αυτήν την «πονεμένη» και …πανάκριβη ιστορία, χωρίς «ευτυχισμένο τέλος». Τις τελευταίες ημέρες, οι διεθνείς τιμές του αργού πετρελαίου, ακολουθούν μια σημαντική πτωτική πορεία, της τάξης των 10 δολαρίων. Και εκεί που θα περίμενε κανείς – μάλλον ο αφελής – να δει ανάλογη μείωση στην τιμή της αμόλυβδης, διαπιστώνει εμβρόντητος ότι η τιμή αυξήθηκε κι από πάνω!
Κάποιοι φαίνεται ότι σφυρίζουν αδιάφορα και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν… Όταν διεθνώς, οι τιμές «κάλπαζαν» σε καθημερινή βάση, ο τελικός καταναλωτής έβαζε – επίσης σε καθημερινή βάση – όλο και πιο βαθειά το χέρι στην τσέπη. Δηλαδή, ήθελαν να μας πείσουν ότι το αργό πετρέλαιο, μέσα σε ελάχιστες ώρες από την εξόρυξη του, βρισκόταν στην αντλία του πρατηρίου της γειτονιάς μας…
Η …ταχύτητα αυτή, περιέργως πως, ανακόπτεται κάθε φορά που οι διεθνείς τιμές υποχωρούν. Ξαφνικά, κάποιοι …θυμούνται τη «μεγάλη» διαδρομή που ακολουθεί ο «μαύρος χρυσός» μέχρι να φθάσει στο αυτοκίνητό μας…
Μα, ποιον κοροϊδεύουν; Με την ίδια λογική που η τιμή στο πρατήριο ανεβαίνει την επόμενη μέρα της διεθνούς αύξησης, με ακριβώς την ίδια λογική θα έπρεπε να υποχωρεί την επόμενη μέρα που διεθνείς τιμές παρουσιάζουν μείωση.
Σε όλο αυτό το σκηνικό της …λογικής του παραλόγου κανείς δεν είναι αμέτοχος. Παρατηρώ τους εκπροσώπους των βενζινοπωλών σε κάθε ευκαιρία να «πετούν» πάνω από τον κλάδο που εκπροσωπούν, όλες τις ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση…
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι φταίνε οι βενζινοπώλες κι ας τ΄ ακούν από εμάς κάθε μέρα. Μην προσπαθούν όμως να μας πείσουν ότι είναι άμοιροι ευθυνών. Μπορεί να έχουν το μικρότερο μερίδιο σε σχέση με το υπόλοιπο κύκλωμα, αλλά σίγουρα έχουν «βάλει και αυτοί το χεράκι τους»… Είναι και αυτοί ένας κρίκος της αλυσίδας.
Σίγουρα, τη μεγαλύτερη ευθύνη, την έχουν οι «παραπάνω» και οι «από πάνω», αυτοί που θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενοι τις συγκυρίες. Κάποτε όμως – και σ΄ αυτή τη χώρα – ο κάθε κατεργάρης θα πρέπει να κάτσει στον πάγκο του.
Όπως οι μεγάλες εταιρείες τροφίμων μείωσαν ή «πάγωσαν» τις τιμές τους, το ίδιο περιμένουμε και από τις εταιρείες πετρελαιοειδών. Και αν δεν θέλουν – που δεν θέλουν – να το κάνουν, ας υποχρεωθούν να ακολουθούν τις διακυμάνσεις των διεθνών τιμών και στην άνοδο και στην πτώση. Τώρα, το πως θα υποχρεωθούν, αυτό είναι θέμα της πολιτείας. Οι μηχανισμοί υπάρχουν, οι προτάσεις έχουν κατατεθεί, η διάθεση όμως φαίνεται ότι στέρεψε…
