Δεν έχουν προτάσεις…
Δημοσιεύθηκε από Παναγιώτης Νικηφοράκης στο Ιουνίου 4, 2008
Κάποτε, σ΄ αυτόν τον τόπο, πρέπει επιτέλους, να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε, τι ζητάμε, τι επιθυμούμε και τι μας επιτρέπεται. Τις τελευταίες ημέρες, με επίκεντρο το Ακρωτήρι, το επιβαρυμένο περιβαλλοντικά Ακρωτήρι – κανείς δεν το αμφισβητεί και κανείς δεν το παραβλέπει – γίνεται μια μεγάλη συζήτηση για δύο σοβαρά θέματα.
Η συζήτηση «άναψε» με τις διάφορες κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τις οποίες κάποιοι θεωρούν «όργανα του διαβόλου» και ως τέτοια τα αντιμετωπίζουν… Και αν το θέμα με τις κεραίες αποτέλεσε τη «σπίθα», η συζήτηση για το φωτοβολταϊκό πάρκο που σκέπτεται να εγκαταστήσει η Μονή Γουβερνέτου σε μοναστηριακή έκταση, προκάλεσε «πυρκαγιά», ανεξέλεγκτων διαστάσεων…
Και στις δύο περιπτώσεις, μαίνεται ένας «εμφύλιος» πόλεμος, πάνω και κάτω από το τραπέζι… Ανεξαρτήτως περιοχής και τα δύο θέματα, έρχονται από παλιά και έχουν ακόμη μακρύ δρόμο μπροστά τους.
Οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας, όπως μπορεί να αντιληφθεί εύκολα ο καθένας, είναι το μέσο που επιτρέπει στο χρήστη του κινητού τηλεφώνου, να επικοινωνεί αδιάλειπτα με καλής ποιότητας σήμα, όπου και αν βρίσκεται. Όλοι μας – γιατί όλοι μας χρησιμοποιούμε πλέον κινητό τηλέφωνο – απαιτούμε από τις εταιρείες που μας παρέχουν την υπηρεσία, να έχουν ισχυρό σήμα που να μη «χάνεται» ποτέ… Γι΄ αυτό άλλωστε τους πληρώνουμε.
Για να δημιουργηθούν όμως αυτές οι προϋποθέσεις, πρέπει κάπου να εγκατασταθούν κεραίες. Πως αλλιώς θα γίνει; Όμως εδώ παρατηρείται αυτό που μόνο στην Ελλάδα το συναντάμε: Ότι θεωρούμε επιβλαβές, ρυπογόνο ή ανθυγιεινό, το «σπρώχνουμε» από την δική μας πόρτα, στην πόρτα του διπλανού… «Να φύγει από μένα και όπου θέλει ας πάει…»
Το αν είναι επιβλαβείς οι κεραίες των κινητών τηλεφώνων, είναι κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά. Ότι ακούγεται είναι εικασίες, μύθοι και φήμες… Αλλά ακόμη και αν ευσταθούν, δείτε αυτούς που φωνάζουν. Παρατηρήστε ότι πολλοί από αυτούς, την ίδια ώρα που απαιτούν την απομάκρυνση μιας κεραίας, επικαλούμενοι την υγεία τους (!), έχουν ένα τσιγάρο στο στόμα και το κινητό κολλημένο στο αυτί τους…
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα φωτοβολταϊκά πάρκα. Χρόνια τώρα αναπτύσσεται και στα Χανιά μια συζήτηση, περί ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και της αναγκαιότητάς της για την προστασία του περιβάλλοντος. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνονται κάποιοι τον όρο «ΑΠΕ». Τα φωτοβολταϊκά πάρκα, χρησιμοποιούν τον ήλιο, που τόσο απλόχερα μας προσφέρεται στον τόπο μας για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Τι πιο οικολογικό και πιο φιλικό προς το περιβάλλον;
Και όμως κάποιοι βάζουν την αισθητική εικόνα – που είναι ένας καθαρά υποκειμενικός παράγοντας – πάνω από την προστασία του περιβάλλοντος. Είναι οι ίδιοι που χρόνια τώρα φωνάζουν ότι το εργοστάσιο της ΔΕΗ είναι ρυπογόνο και πρέπει να κλείσει… Να μας πουν όμως, πως θα παράγουμε ρεύμα. Εκτός και αν ονειρεύονται την επιστροφή μας στην εποχή των σπηλαίων…
Πραγματικά μου προκαλούν …αναγούλα, όλοι αυτοί οι ψευτο-δήθεν οικολόγοι, που διαμαρτύρονται για τις κεραίες των κινητών, αλλά οι ίδιοι έχουν κάνει το τηλέφωνο …προέκταση του αυτιού τους. Όλοι αυτοί που «κόπτονται» για την προστασία του περιβάλλοντος και για τις ρυπογόνες μονάδες παραγωγής ρεύματος, αλλά αποκηρύσσουν επενδύσεις που εξασφαλίζουν «καθαρή» ενέργεια.
Να μας πουν δηλαδή, πως θα μιλάμε στο κινητό, χωρίς να υπάρχουν κεραίες. Να μας πουν πως θα παράξουμε «καθαρή» ενέργεια χωρίς φωτοβολταϊκά ή αιολικά πάρκα…
Δεν μπορώ και δεν θέλω να τους καταλάβω. Έχω μάθει όταν απορρίπτω κάτι, να έχω και μια πρόταση. Μια ρεαλιστική πρόταση. Ποιος από αυτούς που φωνάζουν γενικώς και αορίστως, σε όποια θέση και αν βρίσκονται, έχοντας μετατρέψει την αντίδραση και την άρνηση σε επάγγελμα, έχει να προτείνει κάτι;
