Δεν πάνε να πνιγούνε…

Από την περασμένη Κυριακή, μπήκαμε και τυπικά στο καλοκαίρι. Δηλαδή, στην εποχή που ο …νόμος την χαρακτηρίζει ως «θερινή περίοδο». Από την Κυριακή λοιπόν, μιας και μπήκαμε στη θερινή περίοδο, έπιασαν δουλειά και οι ναυαγοσώστες, οι οποίοι επάνδρωσαν τους πύργους τους στις παραλίες των Χανίων.

Τα παιδιά αυτά, για τους επόμενους τρεις μήνες θα παρακολουθούν κάθε μας κίνηση μέσα στη θάλασσα και όταν χρειαστεί θα σπεύσουν να μας σώσουν. (Αχρείαστοι να ΄ναι!). Για ότι συμβεί μέχρι τις 31 Αυγούστου, θα γνωρίζουμε ότι …εκεί έξω βρίσκεται ένα «ξάγρυπνο» και εκπαιδευμένο μάτι, που θα σπεύσει να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του…

Μέχρι τις 31 Αυγούστου. Δηλαδή την τελευταία ημέρα – κατά το γράμμα του νόμου πάντα – της «θερινής περιόδου». Από την 1 Σεπτεμβρίου, οι ναυαγοσωστικοί πύργοι αδειάζουν, την ίδια περίοδο που οι παραλίες εξακολουθούν να σφύζουν από κίνηση και ζωή.

Αυτή, είναι άλλη μια κλασσική περίπτωση της άκαμπτης, δυσκίνητης και επικίνδυνης γραφειοκρατίας, την οποία υπηρετούν και συντηρούν διάφοροι «καρεκλοκένταυροι». Τι και αν οι δήμοι – στους οποίους έχει ανατεθεί η ευθύνη της επιλογής και πληρωμής των ναυαγοσωστών – φωνάζουν χρόνια τώρα ότι το καλοκαίρι – ειδικά στην Κρήτη – δεν τελειώνει τον Αύγουστο… Τι και αν όλοι μας γνωρίζουμε τα θλιβερά στατιστικά στοιχεία των πνιγμών το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο…

Το …αυτί των γραφειοκρατών δεν «ιδρώνει». Δεν κοκκινίζουν και δεν χάνουν τον ύπνο τους από τις τύψεις για το χαμό πολλών ανθρώπων, που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, αν υπήρχε ναυαγοσώστης στην παραλία… Κάθονται ατάραχοι, οχυρωμένοι πίσω από το «γράμμα» του …νομοθέτη ο οποίος προφανώς κατάγεται από το …Κάτω Νευροκόπι Δράμας…

Εδώ, οι εποχές έχουν αλλάξει, ο κόσμος έχει έρθει «πάνω – κάτω» και εμείς επιμένουμε ότι το καλοκαίρι τελειώνει στις 31 Αυγούστου! Όμως επειδή, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική, οι δήμαρχοι που σέβονται τον εαυτό τους, τους δημότες και τους επισκέπτες τους, βρίσκουν διάφορα «παραθυράκια», ώστε οι ναυαγοσώστες να παραμείνουν στις θέσεις τους και μετά το τέλος του «καλοκαιριού».

Είναι γνωστό ότι οι συμβάσεις με τους ναυαγοσώστες είναι τρίμηνες και σε καμία περίπτωση δεν «επιτρέπεται» η απασχόλησή τους με αυτήν την ιδιότητα, μετά τις 31 Αυγούστου… Τα χρήματα που δαπανώνται, μπορούν να δικαιολογηθούν γι’ αυτόν το σκοπό, μέχρι τη συγκεκριμένη μέρα. Από την 1^η Σεπτεμβρίου και έπειτα, οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες δεν εγκρίνουν δαπάνη για πληρωμή ναυαγοσώστη. Αυτό λέει ο νόμος…

Έτσι οι δήμαρχοι καταφεύγουν σε άλλες μεθόδους για να πληρώνουν τους ναυαγοσώστες, ώστε να συνεχίσουν να βρίσκονται στους πύργους τους. Ενώ μπορούν να τους πληρώνουν για τη δουλειά που κάνουν, αναγκάζονται να τους «βαφτίζουν» με άλλες ιδιότητες – πολλές φορές άσχετες με το αντικείμενό τους – για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας και να δικαιολογήσουν τα ποσά που εκταμιεύθηκαν από τα ταμεία.

Δηλαδή, γίνεται – κάθε χρόνο – μια ατέλειωτη διαδικασία για να παραμείνουν οι ναυαγοσώστες και το …υπόλοιπο καλοκαίρι στις θέσεις τους. Και να σκεφθεί κανείς ότι η παράταση της ημερομηνίας λήξης της «θερινής περιόδου», δεν θα απαιτούσε, παρά λίγα λεπτά της ώρας και μια υπογραφή…

Αλλά φαίνεται ότι κάποιοι έχουν σημαντικότερα θέματα να λύσουν, από το να φροντίσουν να δημιουργήσουν εκείνες τις προϋποθέσεις που χρειάζονται για να μην θρηνούμε δεκάδες συμπολίτες μας, ντόπιους και επισκέπτες, κάθε χρόνο, Γι΄ αυτούς, ο …χειμώνας παραμένει όλο το χρόνο μέσα στο κεφάλι τους…

Δεν πείθουν κανένα

Στην Ελλάδα, όπως είναι γνωστό, ότι ανεβαίνει, δεν κατεβαίνει. Αυτός είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς, «απαραβίαστους» κανόνες και ελάχιστες εξαιρέσεις τον επιβεβαιώνουν. Στην καθημερινότητά μας παρατηρούμε πως αυτό που ανεβαίνει «προσωρινά» μένει εκεί μόνιμα και ότι κατεβαίνει «μόνιμα» μένει εκεί μόνο για λίγο…

Κάτι ανάλογο συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες, με αρκετά προϊόντα πρώτης ανάγκης, για τα οποία οι εταιρείες που τα διακινούν, ανακοίνωσαν μειώσεις ή «πάγωμα» των τιμών τους, μέχρι να «ξεπεραστεί η κρίση της αγοράς»…

Σαν κίνηση είναι μεν θετική, αλλά δεν πείθει κανένα. Οι ίδιες αυτές εταιρείες τα τελευταία χρόνια ανέβασαν τις τιμές τους σε αδικαιολόγητα υψηλά επίπεδα, επικαλούμενες την άνοδο του πετρελαίου και της αύξησης των πρώτων υλών, προκαλώντας ουσιαστικά την κρίση στην αγορά.

Αφού λοιπόν δημιούργησαν συνθήκες τέτοιες, που να μας αδειάζουν το πορτοφόλι σε κάθε μας παρουσία μπροστά από ένα ράφι, αφού «έβγαλαν τα σπασμένα» δεκαετιών, έρχονται τώρα και μας πετούν ένα …«ξεροκόμματο» και περιμένουν από εμάς να …τσιμπήσουμε

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι όλοι αυτοί …συγκινήθηκαν από την οικονομική μας κατάσταση, από τη δραματική μείωση της αγοραστικής μας δύναμης, ή «υπέκυψαν» στις παραινέσεις και στις απειλές του υπουργείου Ανάπτυξης.

Είμαι όμως απόλυτα σίγουρος ότι κανείς απ’ αυτούς δεν πρόκειται να χάσει ούτε ένα λεπτό από τα κέρδη του, γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε καλά, κανείς δε χάνει, όσο χαμηλά και αν το «προσφέρει»…

Και έρχομαι στο θέμα των καυσίμων. Σ΄ αυτήν την «πονεμένη» και …πανάκριβη ιστορία, χωρίς «ευτυχισμένο τέλος». Τις τελευταίες ημέρες, οι διεθνείς τιμές του αργού πετρελαίου, ακολουθούν μια σημαντική πτωτική πορεία, της τάξης των 10 δολαρίων. Και εκεί που θα περίμενε κανείς – μάλλον ο αφελής – να δει ανάλογη μείωση στην τιμή της αμόλυβδης, διαπιστώνει εμβρόντητος ότι η τιμή αυξήθηκε κι από πάνω!

Κάποιοι φαίνεται ότι σφυρίζουν αδιάφορα και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν… Όταν διεθνώς, οι τιμές «κάλπαζαν» σε καθημερινή βάση, ο τελικός καταναλωτής έβαζε – επίσης σε καθημερινή βάση – όλο και πιο βαθειά το χέρι στην τσέπη. Δηλαδή, ήθελαν να μας πείσουν ότι το αργό πετρέλαιο, μέσα σε ελάχιστες ώρες από την εξόρυξη του, βρισκόταν στην αντλία του πρατηρίου της γειτονιάς μας…

Η …ταχύτητα αυτή, περιέργως πως, ανακόπτεται κάθε φορά που οι διεθνείς τιμές υποχωρούν. Ξαφνικά, κάποιοι …θυμούνται τη «μεγάλη» διαδρομή που ακολουθεί ο «μαύρος χρυσός» μέχρι να φθάσει στο αυτοκίνητό μας…

Μα, ποιον κοροϊδεύουν; Με την ίδια λογική που η τιμή στο πρατήριο ανεβαίνει την επόμενη μέρα της διεθνούς αύξησης, με ακριβώς την ίδια λογική θα έπρεπε να υποχωρεί την επόμενη μέρα που διεθνείς τιμές παρουσιάζουν μείωση.

Σε όλο αυτό το σκηνικό της …λογικής του παραλόγου κανείς δεν είναι αμέτοχος. Παρατηρώ τους εκπροσώπους των βενζινοπωλών σε κάθε ευκαιρία να «πετούν» πάνω από τον κλάδο που εκπροσωπούν, όλες τις ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση…

Κανείς δεν υποστηρίζει ότι φταίνε οι βενζινοπώλες κι ας τ΄ ακούν από εμάς κάθε μέρα. Μην προσπαθούν όμως να μας πείσουν ότι είναι άμοιροι ευθυνών. Μπορεί να έχουν το μικρότερο μερίδιο σε σχέση με το υπόλοιπο κύκλωμα, αλλά σίγουρα έχουν «βάλει και αυτοί το χεράκι τους»… Είναι και αυτοί ένας κρίκος της αλυσίδας.

Σίγουρα, τη μεγαλύτερη ευθύνη, την έχουν οι «παραπάνω» και οι «από πάνω», αυτοί που θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενοι τις συγκυρίες. Κάποτε όμως – και σ΄ αυτή τη χώρα – ο κάθε κατεργάρης θα πρέπει να κάτσει στον πάγκο του.

Όπως οι μεγάλες εταιρείες τροφίμων μείωσαν ή «πάγωσαν» τις τιμές τους, το ίδιο περιμένουμε και από τις εταιρείες πετρελαιοειδών. Και αν δεν θέλουν – που δεν θέλουν – να το κάνουν, ας υποχρεωθούν να ακολουθούν τις διακυμάνσεις των διεθνών τιμών και στην άνοδο και στην πτώση. Τώρα, το πως θα υποχρεωθούν, αυτό είναι θέμα της πολιτείας. Οι μηχανισμοί υπάρχουν, οι προτάσεις έχουν κατατεθεί, η διάθεση όμως φαίνεται ότι στέρεψε…

Δεν έχουν προτάσεις…

Κάποτε, σ΄ αυτόν τον τόπο, πρέπει επιτέλους, να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε, τι ζητάμε, τι επιθυμούμε και τι μας επιτρέπεται. Τις τελευταίες ημέρες, με επίκεντρο το Ακρωτήρι, το επιβαρυμένο περιβαλλοντικά Ακρωτήρι – κανείς δεν το αμφισβητεί και κανείς δεν το παραβλέπει – γίνεται μια μεγάλη συζήτηση για δύο σοβαρά θέματα.

Η συζήτηση «άναψε» με τις διάφορες κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τις οποίες κάποιοι θεωρούν «όργανα του διαβόλου» και ως τέτοια τα αντιμετωπίζουν… Και αν το θέμα με τις κεραίες αποτέλεσε τη «σπίθα», η συζήτηση για το φωτοβολταϊκό πάρκο που σκέπτεται να εγκαταστήσει η Μονή Γουβερνέτου σε μοναστηριακή έκταση, προκάλεσε «πυρκαγιά», ανεξέλεγκτων διαστάσεων…

Και στις δύο περιπτώσεις, μαίνεται ένας «εμφύλιος» πόλεμος, πάνω και κάτω από το τραπέζι… Ανεξαρτήτως περιοχής και τα δύο θέματα, έρχονται από παλιά και έχουν ακόμη μακρύ δρόμο μπροστά τους.

Οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας, όπως μπορεί να αντιληφθεί εύκολα ο καθένας, είναι το μέσο που επιτρέπει στο χρήστη του κινητού τηλεφώνου, να επικοινωνεί αδιάλειπτα με καλής ποιότητας σήμα, όπου και αν βρίσκεται. Όλοι μας – γιατί όλοι μας χρησιμοποιούμε πλέον κινητό τηλέφωνο – απαιτούμε από τις εταιρείες που μας παρέχουν την υπηρεσία, να έχουν ισχυρό σήμα που να μη «χάνεται» ποτέ… Γι΄ αυτό άλλωστε τους πληρώνουμε.

Για να δημιουργηθούν όμως αυτές οι προϋποθέσεις, πρέπει κάπου να εγκατασταθούν κεραίες. Πως αλλιώς θα γίνει; Όμως εδώ παρατηρείται αυτό που μόνο στην Ελλάδα το συναντάμε: Ότι θεωρούμε επιβλαβές, ρυπογόνο ή ανθυγιεινό, το «σπρώχνουμε» από την δική μας πόρτα, στην πόρτα του διπλανού… «Να φύγει από μένα και όπου θέλει ας πάει…»

Το αν είναι επιβλαβείς οι κεραίες των κινητών τηλεφώνων, είναι κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά. Ότι ακούγεται είναι εικασίες, μύθοι και φήμες… Αλλά ακόμη και αν ευσταθούν, δείτε αυτούς που φωνάζουν. Παρατηρήστε ότι πολλοί από αυτούς, την ίδια ώρα που απαιτούν την απομάκρυνση μιας κεραίας, επικαλούμενοι την υγεία τους (!), έχουν ένα τσιγάρο στο στόμα και το κινητό κολλημένο στο αυτί τους…

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα φωτοβολταϊκά πάρκα. Χρόνια τώρα αναπτύσσεται και στα Χανιά μια συζήτηση, περί ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και της αναγκαιότητάς της για την προστασία του περιβάλλοντος. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνονται κάποιοι τον όρο «ΑΠΕ». Τα φωτοβολταϊκά πάρκα, χρησιμοποιούν τον ήλιο, που τόσο απλόχερα μας προσφέρεται στον τόπο μας για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Τι πιο οικολογικό και πιο φιλικό προς το περιβάλλον;

Και όμως κάποιοι βάζουν την αισθητική εικόνα – που είναι ένας καθαρά υποκειμενικός παράγοντας – πάνω από την προστασία του περιβάλλοντος. Είναι οι ίδιοι που χρόνια τώρα φωνάζουν ότι το εργοστάσιο της ΔΕΗ είναι ρυπογόνο και πρέπει να κλείσει… Να μας πουν όμως, πως θα παράγουμε ρεύμα. Εκτός και αν ονειρεύονται την επιστροφή μας στην εποχή των σπηλαίων…

Πραγματικά μου προκαλούν …αναγούλα, όλοι αυτοί οι ψευτο-δήθεν οικολόγοι, που διαμαρτύρονται για τις κεραίες των κινητών, αλλά οι ίδιοι έχουν κάνει το τηλέφωνο …προέκταση του αυτιού τους. Όλοι αυτοί που «κόπτονται» για την προστασία του περιβάλλοντος και για τις ρυπογόνες μονάδες παραγωγής ρεύματος, αλλά αποκηρύσσουν επενδύσεις που εξασφαλίζουν «καθαρή» ενέργεια.

Να μας πουν δηλαδή, πως θα μιλάμε στο κινητό, χωρίς να υπάρχουν κεραίες. Να μας πουν πως θα παράξουμε «καθαρή» ενέργεια χωρίς φωτοβολταϊκά ή αιολικά πάρκα…

Δεν μπορώ και δεν θέλω να τους καταλάβω. Έχω μάθει όταν απορρίπτω κάτι, να έχω και μια πρόταση. Μια ρεαλιστική πρόταση. Ποιος από αυτούς που φωνάζουν γενικώς και αορίστως, σε όποια θέση και αν βρίσκονται, έχοντας μετατρέψει την αντίδραση και την άρνηση σε επάγγελμα, έχει να προτείνει κάτι;