Βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας…

Πολλές φορές, έχω την εντύπωση ότι «βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας»… Άκουγα τις προηγούμενες ημέρες τον πρόεδρο του ΙΝΚΑ Χανίων, να λέει ότι στην Κρήτη, στον τόπο που παράγει ίσως το ποιοτικότερο ελαιόλαδο, πρώτο σε πωλήσεις είναι ένα λάδι που τυποποιεί γνωστή πολυεθνική εταιρεία…

Μάλιστα αυτό το λάδι, πωλείται στα ράφια των καταστημάτων, πολύ ακριβότερα από άλλα ελαιόλαδα που είναι ντόπια, ίσης ή και καλύτερης ποιότητας από το συγκεκριμένο. Και όμως αυτό το λάδι κατέχει το υψηλότερο μερίδιο αγοράς στο νησί…

Δεν θα μου προκαλούσε καμιά εντύπωση – θα το θεωρούσα λογικό – αν μιλούσαμε για την αγορά της Αθήνας, ή μιας περιοχής που δεν παράγει ελαιόλαδο. Μιλάμε όμως για την Κρήτη. Μιλάμε για πολίτες που είναι – λίγο έως πολύ – εξοικειωμένοι με το ποιοτικό ελαιόλαδο και δεν συμβιβάζονται εύκολα σε θέματα ποιότητας…

Και όμως, κάποιοι προτιμούν να πληρώσουν μέχρι και δύο ευρώ παραπάνω το λίτρο, νομίζοντας ότι αγοράζουν «καλό» ελαιόλαδο. Δεν υποστηρίζω ότι το συγκεκριμένο λάδι δεν είναι ποιοτικό. Είμαι βέβαιος όμως, ότι στην αγορά του νησιού «κυκλοφορούν» ντόπια ελαιόλαδα, άριστης ποιότητας με τιμή σημαντικά χαμηλότερη.

Εξάλλου, δεν είναι φυσιολογικό, από τη μία να διαμαρτυρόμαστε για ακρίβεια και για αισχροκέρδεια στην αγορά του ελαιολάδου και από την άλλη να το πληρώνουμε πανάκριβα, όταν έχουμε εναλλακτικές επιλογές… Έτσι, μάλλον «ανοίγουμε» περισσότερο την …όρεξη σε όλους αυτούς που μας θεωρούν κοροΐδα…

Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τις πορτοκαλάδες. Την ίδια ώρα που κάθε χρόνο πετάγονται στον τόπο μας, τόνοι άριστων πορτοκαλιών, επειδή έμειναν στα αζήτητα, πολλοί από μας, επιλέγουμε να καταναλώσουμε …παγοκολόνες από τη Λατινική Αμερική, «σερβιρισμένες» σε δελεαστική και φρέσκια συσκευασία…

Παρατηρούσα με ενδιαφέρον την κινητοποίηση του Ινστιτούτου Καταναλωτών, σχετικά με το μποϊκοτάζ στο φρέσκο γάλα. Υποτίθεται ότι για μια εβδομάδα, οι πολίτες θα έπρεπε να αποφεύγουν την αγορά γάλακτος με τιμή άνω του ενός ευρώ, προκειμένου να «πετύχει» η κινητοποίηση.

Μπράβο και συγχαρητήρια! Η εβδομάδα πέρασε, αλλά διαφορές στο «ακριβό» γάλα δεν διαπίστωσα. Όσο πουλιόταν πριν το μποϊκοτάζ, τόσο πουλιόταν και μετά…Άρα, πιο είναι το συμπέρασμα; Όλες αυτές οι εβδομαδιαίες ή οι ημερήσιες κινητοποιήσεις, δεν αρκούν από μόνες τους για να κάνουν τη διαφορά.

Όπως στην περίπτωση του γάλακτος, έτσι και στην περίπτωση του ελαιολάδου – αλλά και της πορτοκαλάδας – οι πολίτες απαιτείται να λειτουργούν σε καθεστώς «μόνιμου» μποϊκοτάζ. Επιλέγουμε το προϊόν με την καλύτερη σχέση ποιότητας – τιμής και τέτοια υπάρχουν αρκετά. Το αν κάποια επιχείρηση δαπανά τεράστια ποσά για να διαφημίσει τα προϊόντα της και μετά προσπαθεί να «βγάλει τα σπασμένα» από τον καταναλωτή, δεν μας αφορά, δεν μας ενδιαφέρει.

Με λίγα λόγια, πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι δεν είναι δυνατό να πληρώνουμε εμείς τις διαφημίσεις τους. Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι τα «λαμπερά» προϊόντα που βλέπουμε στις τηλεοράσεις, δεν είναι πάντοτε καλύτερα από άλλα, τα οποία διαγράφουν τον δικό τους «τίμιο» δρόμο στην αγορά, χωρίς τυμπανοκρουσίες…

Ειδικά όταν πρόκειται για προϊόντα που παράγονται από τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους της Κρήτης, όπως ελαιόλαδο, κηπευτικά, εσπεριδοειδή, γαλακτοκομικά, τυροκομικά, κρέας κλπ, έχουμε χρέος να αρνούμαστε να τα πληρώνουμε για πραγματικό χρυσάφι, νομιμοποιώντας με την στάση μας όλους αυτούς τους «μεγαλοκαρχαρίες», που μας «ροκανίζουν» το πορτοφόλι, νομίζοντας ότι έχουν να κάνουν με …ιθαγενείς, λωτοφάγους καταναλωτές…

Δουλεύουμε τα έργα, ή τα έργα μας δουλεύουν;

Μια σοφή παροιμία λέει: «Τι είναι ο πόνος, μπρος στα κάλλη». Αν και αυτή η ρήση αναφέρεται κυρίως στις …γυναίκες, εντούτοις μεταφορικά θα μπορούσε κανείς κάλλιστα να τη χρησιμοποιήσει για να «χρωματίσει» την κατάσταση με τα διάφορα έργα ανάπλασης που εκτελούνται αυτήν την περίοδο στην πόλη, αλλά και σε περιαστικούς δήμους των Χανίων…

Όπου «πόνος», η ταλαιπωρία – μικρή ή μεγαλύτερη – που υφίστανται οι κάτοικοι στις περιοχές όπου εκτελούνται τα έργα και όπου «κάλλη», η εικόνα που εμφανίζει η περιοχή μετά την ολοκλήρωση των έργων.

Εμείς οι Έλληνες, έχουμε στο αίμα μας τη γκρίνια. Θα ΄λεγε κανείς ότι το αρχικό μας «γκρινιάρικο» κλάμα, μόλις αντικρίσαμε για πρώτη φορά τον κόσμο, μας έμεινε και μας ακολουθεί και στην υπόλοιπη ζωή…

Προκειμένου λοιπόν να ικανοποιήσουμε τη «γονιδιακή» ανάγκη μας για γκρίνια, ψαχνόμαστε γύρω μας για να βρούμε κάτι… Και τι πιο πρόσφορο από τις μπολντώζες, τους ηλιοκαμένους εργάτες, τα χώματα και τις σκόνες που συνθέτουν την εικόνα ενός έργου…

Ακούω πολλούς συμπολίτες μου, να διαμαρτύρονται για το χρόνο εκτέλεσης των έργων. Φωνάζουν, επειδή μέσα στο κατακαλόκαιρο – ενίοτε επικαλούνται και την τουριστική περίοδο – κάποιοι …ασυνείδητοι αποφάσισαν να πάνε και να σκάψουν έξω από την πόρτα τους. Ίσως πιστεύουν ότι ο δήμος ή ο εργολάβος (ή ο εργάτης), έχουν προηγούμενα μαζί τους…

Βέβαια αυτοί που υποστηρίζουν ότι το καλοκαίρι δεν είναι η κατάλληλη εποχή για έργα, επειδή σηκώνεται σκόνη, θα διαμαρτυρόταν και το χειμώνα, επειδή θα γέμιζαν το σπίτι τους με λάσπες… Και αν υποθέσουμε ότι τα έργα «προσπερνούσαν» τη γειτονιά τους, πάλι θα φώναζαν ότι ο δήμος τους έχει εγκαταλείψει… Με λίγα λόγια, δεν είναι με τίποτα ευχαριστημένοι.

Η ουσία του πράγματος είναι μία: Τα έργα, όποιας φύσεως και να είναι (υποδομής, ανάπλασης κλπ), δεν ενδείκνυται – τεχνικά – να εκτελούνται το χειμώνα. Τη χειμερινή περίοδο, λόγω των καιρικών συνθηκών, ο χρόνος που απαιτείται για την ολοκλήρωση ενός έργου, υπερδιπλασιάζεται.

Ούτε οι αναθέτουσες αρχές, ούτε οι ανάδοχοι είναι «μαζόχες», να κάθονται μες στο λιοπύρι και να δουλεύουν. Κανείς δεν έχει «προσωπικά» με τους πολίτες, για να τους υποβάλει στην ταλαιπωρία ενός έργου το καλοκαίρι. Απλά, αυτή είναι η κατάλληλη περίοδος.

Σε όλο τον κόσμο, τα έργα προγραμματίζεται να εκτελεστούν από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο, γιατί δεν βρέχει και έτσι δεν υπάρχουν καθυστερήσεις. Φυσικά, το κεφάλαιο «καθυστερήσεις», είναι μια άλλη …πονεμένη Ελληνική ιστορία. Εδώ όχι μόνο θα γκρινιάξουμε, αλλά θα φωνάξουμε δυνατά…

Αυτό που μας λείπει είναι η οργάνωση. Είναι απαράδεκτο, ο ανάδοχος ενός δημόσιου έργου, να το αφήνει στη μέση και να ασχολείται με κάποιο άλλο. Ίσως ο νομοθέτης θα έπρεπε να απαγορεύσει σε κάποιον να αναλάβει ένα έργο, όταν προηγουμένως δεν έχει παραδώσει πλήρες το προηγούμενο.

Εκτός αυτού, το θέμα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο, όταν …στη μέση μπαίνουν οι …υπηρεσίες, με «πρωταγωνίστριες» τη ΔΕΗ και την Αρχαιολογία. Αλλοίμονό μας, αν στο δρόμο της μπολντώζας βρεθεί ένας στύλος που πρέπει να μετακινηθεί… Αλλοίμονό μας αν ο εκσκαφέας «χτυπήσει» καμιά …κανάτα ή καμιά πέτρα…

Και τι να πει κανείς για το συνηθισμένο φαινόμενο, να τελειώνει ένα έργο, να …ξεφυσάμε από ανακούφιση που …καθαρίσαμε και ένα μήνα μετά, μια άλλη υπηρεσία να ξεκινά από την αρχή…

Όμως ξέρουμε που ζούμε. Γιαυτό πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή. «Τη γκρίνια πολλοί αγάπησαν. Το γκρινιάρη ουδείς…». Η ταλαιπωρία είναι προσωρινή, αλλά τα έργα μόνιμα. Τις πιο πολλές φορές, αξίζει τον κόπο να θυσιάσουμε λίγες στιγμές άνεσης και καλοπέρασης, για να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας.

Τίποτα δε χάθηκε…

Ένας σημαντικός κύκλος για τους υποψήφιους μιας θέσης στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση, έκλεισε με την ανακοίνωση των βαθμολογιών τους. Κάνοντας μια βόλτα την ημέρα εκείνη από τα σχολεία, είδα νέους και νέες να …χοροπηδούν από χαρά, χαμογελαστούς, σκεπτικούς, λυπημένους και κλαμένους…

Συναισθήματα που προκλήθηκαν από την ανάγνωση των πινάκων με τις βαθμολογίες, πίνακες όμως που έκρυβαν πίσω από τα ονόματα και τους αριθμούς, τα όνειρα αυτών των παιδιών…

Για κάποια παιδιά, τα όνειρά τους φαίνεται ότι πραγματοποιούνται, ενώ για κάποια άλλα, απομακρύνονται. Και όμως σε αυτήν την περίπτωση, δεν θα πρέπει να διαχωρίζουμε τους υποψήφιους σε «επιτυχόντες» και «αποτυχόντες». Πρέπει να τους διαχωρίζουμε σε αυτούς που προσπάθησαν και σε αυτούς που δεν προσπάθησαν…

Αυτή είναι η αλήθεια… Το ζητούμενο είναι η προσπάθεια. Το αν κάποιος προσπάθησε, αλλά δεν τα κατάφερε σε αυτόν τον «αγώνα», είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα τα καταφέρει κάπου αλλού… Αρκεί να συνεχίζει να προσπαθεί και να μη θεωρήσει ότι μια αποτυχία στις Πανελλήνιες, του έκλεισε δια παντός τις «πόρτες» της ζωής.

Όπως είχα γράψει και στην αρχή της εξεταστικής περιόδου, για πολλούς νέους, οι Πανελλήνιες είναι το «βάπτισμα του πυρός» στην σκληρή ζωή που ανοίγεται μπροστά τους. Ίσως αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή δοκιμασία που κλήθηκαν να διαχειριστούν, από την οποία όμως δεν υπάρχουν χαμένοι…

Ναι στην προσπάθεια, ναι στις φιλοδοξίες, ναι στα όνειρα. Ο δρόμος για αυτά όμως, μπορεί να μην περνά για όλους μέσα από το Πανεπιστήμιο. Όπως και στην πραγματικότητα, υπάρχουν εναλλακτικές διαδρομές που μπορεί να οδηγήσουν στον επιθυμητό «προορισμό».

Στο μεταξύ, ένα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο για την ενίσχυση της κρουαζιέρας στην Ελλάδα, πραγματοποιείται σήμερα στην Αθήνα. «Κάλλιο αργά, παρά ποτέ», θα πουν κάποιοι και θα έχουν απόλυτο δίκιο…

Η κρουαζιέρα στην Ελλάδα, αν και θα έπρεπε να έχει αναπτυχθεί πολλά χρόνια πριν, παραμένει ακόμη αναξιοποίητη. Σε μια χώρα με αυτό το μήκος ακτών, σαν την Ελλάδα, τα «πλωτά ξενοδοχεία» θα μπορούσαν να αποτελούν …καθημερινή και …συνηθισμένη εικόνα.

Αντί αυτού, τα κρουαζιερόπλοια αποτελούν – τουλάχιστον για τα Χανιά – «αξιοθέατο», με την άφιξη κάποιου στην Σούδα, να αποτελεί «είδηση»… Και όμως, η κρουαζιέρα, είναι μια μορφή τουρισμού, διαδεδομένη στο εξωτερικό, με αυτούς που την επιλέγουν για τις διακοπές τους, να είναι υψηλής οικονομικής στάθμης.

Πως όμως θα τους προσελκύσουμε; Θα τους κλείνουμε τα μάτια, για να μη δουν τα χάλια μας; Η εικόνα που παρουσιάζει το λιμάνι της Σούδας, είναι αυτή που θα περίμεναν να αντικρύσουν οι επιβάτες; Υπάρχουν έστω και οι στοιχειώδεις υποδομές για την παραμονή και την εξυπηρέτηση τέτοιων πλοίων;

Οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων είναι απαιτητικοί. Πολλοί από αυτούς, όταν γοητεύονται από ένα τόπο, κατά την σύντομη παραμονή τους σ΄αυτόν, επιστρέφουν σχεδόν πάντα για «κανονικές» διακοπές. Ερχόμενοι αυτοί οι τουρίστες στα Χανιά, με την πρώτη εικόνα που θα αντικρίσουν, θα θέλουν να ξαναφύγουν όσο πιο μακριά γίνεται και να μην ξαναγυρίσουν…

Φυσικά, δεν θα μπω στη λογική να ασχοληθώ με το ποιος φταίει για την σημερινή εικόνα του λιμανιού της Σούδας… Θα ευχηθώ μόνο, όλοι αυτοί να καταλάβουν γρήγορα, ότι με την στάση και την αδιαφορία τους μας προκαλούν ζημιά… Για το μεγαλύτερο και ασφαλέστερο φυσικό λιμάνι της Μεσογείου, θα έπρεπε να ήμασταν υπερήφανοι και όχι να ντρεπόμαστε να το δείχνουμε…

Τι είδους ανάπτυξη θέλουμε;

Με μια σημαντική εξαγγελία για τα Χανιά στις αποσκευές του, ήρθε χθες στο Ηράκλειο ο Άρης Σπηλιωτόπουλος. Ανακοίνωσε ότι μέσω της 4^ης Προγραμματικής Περιόδου, θα διατεθούν 2,6 εκατ. ευρώ για την ανάδειξη και την αξιοποίηση των Ταμπακαριών της Χαλέπας.

Τα Ταμπακαριά, είναι μια όμορφη γωνιά των Χανίων, η οποία όμως τα τελευταία χρόνια ζούσε τον «εφιάλτη» της απομόνωσης, της απαξίωσης και της υποβάθμισης. Το κόστος για την αξιοποίησή τους, ήταν απαγορευτικό για το δήμο Χανίων, ο οποίος, μαζί με τους υπόλοιπους τοπικούς φορείς, όπως το ΕΒΕΧ, κατάφεραν να «περάσουν» τη χρηματοδότηση, ώστε αυτή η όμορφη γωνιά της πόλης να …τοποθετηθεί εκεί που της αξίζει…

Ελπίζω βέβαια, να μην βρεθούν ξανά στο δρόμο μας, όλοι αυτοί οι «γνωστοί – άγνωστοι», επαγγελματίες …οικολόγοι, οι οποίοι αντιδρούν στο κάθε τι καλό που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε. Ελπίζω δηλαδή, να μην έρθουν πάλι να μας πουν ότι … «τα Ταμπακαριά ανήκουν στο Χανιώτικο λαό και ότι δεν πρέπει να πλησιάσουν εκεί οι τουρίστες, γιατί θα αλλοιώσουν τη φυσιογνωμία τους…».

Ίσως να υπερβάλω λίγο, όμως με όλα αυτά που ακούω και βλέπω τα τελευταία χρόνια, έχω αρχίσει να ανησυχώ. Μόλις πάμε να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο, χρήσιμο και αξιοποιήσιμο, «πέφτουν» από πάνω οι επαγγελματίες της άρνησης και το εμποδίζουν. Το αξιοπερίεργο είναι ότι, αν και είναι λίγοι, καταφέρνουν να μπουν τροχοπέδη…

Πάρτε για παράδειγμα τους Αγίους Αποστόλους. Αυτήν την υπέροχη έκταση, η οποία θα μπορούσε αποτελεί τον πιο ισχυρό πόλο έλξης, υψηλής στάθμης επισκεπτών, όλη την διάρκεια του χρόνου και όχι μόνο το εξάμηνο του καλοκαιριού…

Κάποιοι «επιχείρησαν» να …ψελλίσουν πριν από μερικά χρόνια, κάτι για μια ξενοδοχειακή μονάδα και για ένα συνεδριακό κέντρο στο ακρωτήρι που βρίσκεται αριστερά της παραλίας της Χρυσής Ακτής. Σε μια έκταση αρκετά μακριά από τις «κοσμοπολίτικες» παραλίες και τα …πολυσύχναστα πάρκα των Αγίων Αποστόλων.

Φυσικά η πρόταση αυτή, σκόνταψε στους «σκοπέλους» των οικολόγων και άλλων …ιδεολόγων, που ήθελαν αυτή την έκταση «παρθένα», παραδομένη στα παράνομα ζευγαράκια, στους χρήστες ναρκωτικών και σε όλους αυτούς που αναζητούν ένα ασφαλές μέρος να πετάξουν τα σκουπίδια τους…

Αυτή, δυστυχώς είναι η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η συγκεκριμένη περιοχή… Και αναρωτιέμαι: Αυτό είναι που θέλουν όλοι αυτοί που αντέδρασαν τότε με την αξιοποίηση της περιοχής; Αυτό είναι που ονειρεύονται για τον τόπο μας; Έτσι αντιλαμβάνονται την ανάπτυξη;

Και οι Άγιοι Απόστολοι, δεν είναι παρά ένα μόνο χαρακτηριστικό παράδειγμα του τύπου της «ανάπτυξης» που κάποιοι θέλουν να μας επιβάλλουν με το ζόρι. Οικολογία σημαίνει σεβασμός και προστασία του περιβάλλοντος. Σαν ιδεολογία και σαν στάση ζωής είναι σημαντική. Όμως κάποιοι στον τόπο μας έχουν παρεξηγήσει κάποια πράγματα…

Τι επίπτωση θα είχε, δηλαδή, στο …περιβάλλον και στους κατοίκους της πόλης, η ανέγερση ενός σχολείου και ενός δικαστικού μεγάρου στο στρατόπεδο Μαρκοπούλου; Ακόμα και με χτισμένα αυτά τα δύο συγκροτήματα, ο ελεύθερος χώρος που θα απέμενε ήταν αρκετός για να χωρέσει τους μισούς Χανιώτες. Και όμως, κάποιοι, επικαλούμενοι το …περιβάλλον θέλουν όλη την έκταση πάρκο…

Άλλον ένα χώρο για να μαθαίνουν …σκοποβολή και να εκτονώνονται όλοι αυτοί οι νεαροί που σήμερα λυμαίνονται – κυρίως τις νυκτερινές ώρες – το Δημοτικό Κήπο, το Φράγκικο, το πάρκο της Νέας Χώρας, το πάρκο Ειρήνης και Φιλίας…

Η Κρήτη ξαναζεί, ότι ήθελε να ξεχάσει…

Για άλλη μια φορά, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Σε αυτό το παράλογο έργο, με υπόθεση το θανατηφόρο «κλεφτοπόλεμο» ανάμεσα στους «καλούς» και τους «κακούς». Ανάμεσα στους «καλούς» αστυνομικούς και στους «κακούς» εμπόρους ναρκωτικών, οι οποίοι – όπως αποδεικνύεται εκ των συνεπειών – είναι ισχυροί, αδίστακτοι και πολύ επικίνδυνοι.

Μέχρι χθες μιλούσαμε μόνο για τον Στάθη Λαζαρίδη, τον ειδικό φρουρό που τραυματίσθηκε όταν οι αστυνομικοί «τόλμησαν» να ερευνήσουν για χασισοφυτείες και όπλα στα Ζωνιανά.

Από χθες «δίπλα» στον Στάθη, νοσηλεύεται ακόμη ένας αστυνομικός, που τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι – στο σημείο που δεν καλυπτόταν από το αλεξίσφαιρο γιλέκο – από σφαίρα χασισοκαλλιεργητή, στο Ηράκλειο.

Και τα δύο αυτά περιστατικά, είναι σχεδόν πανομοιότυπα… Εύστοχα θα σκεφτεί κανείς ότι, ή πρόκειται για τους ίδιους δράστες, ή κάποιοι «ζήλεψαν» τον τρόπο και τη μέθοδο των δραστών στα Ζωνιανά…

Η αίσθηση που μένει σε όλους μας, μετά από το νέο αιματηρό περιστατικό στις Μαλάδες, δεν είναι άλλη από την αβεβαιότητα και την ενίσχυση του αισθήματος ανασφάλειας που βιώνουμε τους τελευταίους μήνες…

Οι έμποροι και οι καλλιεργητές ναρκωτικών, φαίνεται ότι δεν μπορούν να ελεγχθούν αποτελεσματικά. Κάθε μέρα που περνά, καθίστανται πιο ισχυροί, πιο επικίνδυνοι, πιο αδίστακτοι…

Μετά το επεισόδιο των Ζωνιανών και για διάστημα περίπου δύο μηνών, είχαν πραγματοποιηθεί δεκάδες επιχειρήσεις σε όλη την Κρήτη. Μας είπαν ότι συνελλήφθησαν αρκετά άτομα, ότι κατασχέθηκαν μεγάλες ποσότητες όπλων και ναρκωτικών κλπ. Από ΄κει και πέρα τι; Ποια είναι η τύχη των συλληφθέντων; Που βρίσκονται σήμερα; Ελάχιστοι γνωρίζουν…

Ως λαός έχουμε πολλά προτερήματα, αλλά και πολλά μειονεκτήματα. Ένα από αυτά είναι ότι έχουμε «επιλεκτική μνήμη». Ασχοληθήκαμε με τα Ζωνιανά όσο δεν είχαμε με κάτι άλλο να ασχοληθούμε. Όταν αυτό το «άλλο» βρέθηκε, τα Ζωνιανά και ο συμβολισμός τους πέρασαν σε δεύτερη μοίρα…

Βέβαια εκείνη την περίοδο – αν θυμάμαι καλά – ήταν στην επικαιρότητα το θέμα της ηγεσίας του ΠαΣοΚ, το οποίο επισκιάσθηκε από τον τραυματισμό του Στάθη… Σήμερα δεν ξέρω αν το νέο περιστατικό, είναι ικανό να επισκιάσει την υπόθεση Siemens…

Αν δεν το καταφέρει, πολύ φοβάμαι ότι το …αστυνομικό αίμα που χύθηκε προχθές στις Μαλάδες, όχι μόνο δεν θα είναι το τελευταίο, αλλά πριν …στεγνώσει, θα χυθεί κι άλλο…

Προσωπικά, οι καινούργιες δηλώσεις της πολιτικής και της φυσικής ηγεσίας της αστυνομίας, δεν με πείθουν. Οι «επιχειρήσεις» που θα σχεδιαστούν και οι ενέργειες που θα αναληφθούν, με αφήνουν αδιάφορο. Είναι καταδικασμένες να αποτύχουν, πριν καν ξεκινήσουν…

Είμαι πεπεισμένος πια, έχοντας καταγράψει δύο πανομοιότυπα περιστατικά, ότι η λύση σε αυτό το πρόβλημα βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, από αυτή που σήμερα κάποιοι την αναζητούν…

Η εγκληματικότητα κυριολεκτικά καλπάζει και αντί να ενισχύσουμε την αστυνομία με εκπαιδευμένο προσωπικό και με σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή, «περιφέρουμε» ανά την Ελλάδα, κλιμάκια «έμπειρων» αστυνομικών, παρουσιάζοντάς τους ως «από μηχανής Θεούς», οι οποίοι θα μας λύσουν όλα μας τα προβλήματα…

Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι «η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη». Η Ελληνική Αστυνομία όμως, χρόνια τώρα, «τρέχει» …λαχανιασμένη πίσω από τα γεγονότα. Σπάνια τα προλαβαίνει. Συνήθως της …ξεφεύγουν…